V SA/Wa 1668/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2011 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz P. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] grudnia 2009 r. obywatel [...] – P.S. - wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. We wniosku wskazał, iż planuje zawrzeć związek małżeński ze swoją partnerką M.S., z którą ma syna - K.S.. Decyzją z [...] stycznia 2010 r. o numerze [...] Wojewoda [...] odmówił wydania wnioskowanego przez cudzoziemca zezwolenia. Organ wyjaśnił, iż udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 234, poz. 1694 ze zm.), dalej – ustawa o cudzoziemcach, służy legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach, a ich pobyt w Polsce uzasadniony jest względami humanitarnymi lub losowymi. W ocenie organu udzielenie P.S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony byłoby bezcelowe, gdyż przewidziany przez ustawodawcę, trzymiesięczny okres zezwolenia jest niewystarczający do realizacji celu, na który wskazuje cudzoziemiec: "(...) Nie chcę nigdzie wyjeżdżać, ponieważ mam tutaj dziecko. Nie wyjadę w ciągu najbliższych 3 miesięcy, chcę zostać na stałe, chcę opiekować się dzieckiem (...)". Dalej organ wskazał, iż ze skróconego odpisu aktu urodzenia K.S. wynika, że jego ojcem jest G.S. i choć obecnie toczy się postępowanie o zaprzeczenie ojcostwa ww., to dopóki ojcostwo cudzoziemca, względem małoletniego K.S. nie zostanie stwierdzone zgodnie z prawem, okoliczność ta nie może być uznana za prawdziwą. Od powyższego rozstrzygnięcia cudzoziemiec wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że chce zawrzeć związek małżeński z M.S. oraz podjąć pracę, żeby utrzymać rodzinę. Podniósł, iż zarówno zawarcie związku małżeńskiego jak i podjęcie pracy jest niemożliwe bez uprzedniej legalizacji pobytu w Polsce. Następnie, w piśmie z [...] lutego 2010 r. cudzoziemiec zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o zawieszenie postępowania odwoławczego, wskazując, iż przed Sądem Rejonowym dla L., w VII Wydziale Rodzinnym i Nieletnich toczy się postępowanie dotyczące zaprzeczenia ojcostwa przeciwko G.S., a rozstrzygnięcie w powyższej sprawie ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem, z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] odmówił zawieszenia postępowania. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2010 r. o numerze [...] odmawiającą udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W piśmem z dnia [...] kwietnia 2010 r. P.S. wniósł zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. W dniu 20 maja 2010 r. cudzoziemiec wniósł skargę do Wojeówdzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2010 r., w której zwrócił się o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięca, zarzucając mu naruszenie art. 6, 7, 11, 11 § 1, 78 § 1, 80 § 1, 98 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: k.p.a., naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Dziecka i Podstawowych Wolności, art. 18, 71 i 72 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, iż została ona wydana przed ostatecznym rozpatrzeniem złożonego przez cudzoziemca zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Wojeówdzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych względów niż w niej podniesione. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej - p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd miał na względzie, że w niniejszej sprawie organ złożone przez skarżącego zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania rozpatrzył dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy w dniu [...] lutego 2010 r. cudzoziemiec zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o zawieszenie postępowania odwoławczego, wskazując, iż przed Sądem Rejonowym dla L., w VII Wydziale Rodzinnym i Nieletnich toczy się postępowanie dotyczące zaprzeczenia ojcostwa przeciwko G.S., a rozstrzygnięcie w powyższej sprawie ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem, z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] organ odmówił zawieszenia postępowania, wobec czego cudzoziemiec złożył zażalenie (tytułując je – wobec błędnego pouczenia organu – wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy). Zażalenie zostało przez organ rozpatrzone dopiero w dniu [...] lipca 2010 r. (postanowienie nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania), natomiast decyzja ostateczna, utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, została wydana już [...] kwietnia 2010 r. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie. Z treści tego przepisu wynika, że forma postanowienia wymagana jest w całym zakresie "spraw zawieszenia postępowania", czyli zawieszenia, odmowy zawieszenia, podjęcia lub odmowy podjęcia zawieszonego postępowania (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, wyd. 8, s. 458). Każdy wniosek o zawieszenie postępowania - niezależnie od zasadności takiego żądania - musi być zatem rozpatrzony przez organ w drodze postanowienia. Strona powinna być też pouczona o prawie zaskarżenia takiego aktu. Zażalenie przysługuje bowiem na wszystkie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, a zatem także na ewentualną odmowę zawieszenia postępowania (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. I OSK 1405/05, LEK nr 275467). Niedopuszczalne jest więc wydanie decyzji kończącej postępowanie bez uprzedniego rozpatrzenia złożonego żądania zawieszenia postępowania, czy też – tak jak w niniejszej sprawie – bez uprzedniego rozpatrzenia zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania. Mając zatem na uwadze, że zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców została wydana w dniu [...] kwietnia 2010 r., a rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, w dniu [...] lipca 2010 r., należało stwierdzić, iż decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców była przedwczesna i została wydana z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - należało orzec, jak w wyroku.