V SA/Wa 1682/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Irena Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant - Beata Trawińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2007 r. sprawy ze skargi H.S. B. D. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się oraz określenia terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Oddala skargę. W dniu [...].12.2001 r. Wojewoda M. decyzją nr [...] orzekł o udzieleniu H. S. B. D. zezwolenia na osiedlenie się. Wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia 9.11.2004 r. został on skazany na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności za popełnienie licznych przestępstw o charakterze gospodarczym w zorganizowanej grupie przestępczej. Z uwagi na powyższe w dniu [...]11.2005 r. Wojewoda wszczął z urzędu postępowanie w sprawie o cofnięcie zezwolenia na osiedlenie się i w dniu [...].12.2005 r. decyzją nr [...] orzekł o cofnięciu udzielonego zezwolenia i nakazał opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 14 dni od dnia zakończenia odbywania kary. Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. W uzasadnieniu podkreślił, że cudzoziemiec od dnia [...].12.2004 r. pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską - B. M., która spodziewa się dziecka. Pełnomocnik podkreślił, iż H. S.B. D. wyraził skruchę za popełnione przestępstwo oraz podjął starania zmierzające do zrekompensowania szkód wyrządzonych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez napisanie książki, z której dochód ma być przeznaczony na powyższy cel. Po zapoznaniu się z aktami sprawy Prezes Urzędu decyzją z dnia [...].02.2006 r. nr [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podkreślił, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy uwzględnić fakt zawarcia przez zainteresowanego związku małżeńskiego z obywatelką polską i konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie określonym przez art. 68 ust. 3 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Wojewoda w dniu [...] 05.2006 r. decyzją nr [...] orzekł o cofnięciu H. S. B.D. zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Polski i zobowiązał go do opuszczenia kraju w terminie do 14 dni od dnia zakończenia odbywania kary. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Organ podkreślił, iż dalszy pobyt cudzoziemca w Polsce może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od powyższej decyzji pełnomocnik wniósł odwołanie do Prezesa Urzędu, w uzasadnieniu którego podkreślił, iż ww. jest małżonkiem obywatelki polskiej. Stwierdził nadto, że H. S. B. D. wyraził skruchę, a w trakcie odbywania kary przeszedł głęboką przemianę duchową. W ocenie pełnomocnika rozstrzygnięcie organu I instancji godzi w zagwarantowaną w Konstytucji RP i traktatach międzynarodowych gwarancję poszanowania małżeństwa i dobra rodziny. Prezes Urzędu decyzją nr [...] z dnia [...].10.2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność zbadania, czy zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie H. S. B. D. zgody na pobyt tolerowany na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda decyzją z dnia [...].12.2006 r. nr [...] orzekł o cofnięciu H. S. B. D. zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP i zobowiązał go do opuszczenia Polski w terminie 14 dni od dnia zakończenia odbywania kary. Organ stwierdził, iż analiza akt sprawy oraz przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazały, by w stosunku do ww. zachodziły przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał ponad wszelką wątpliwość, iż dalszy jego pobyt w naszym kraju może stanowić zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pełnomocnik złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym stwierdził, że naruszono art. 68 ust. 3 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez orzeczenie o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się w sytuacji pozostawienia H. S. B. D. w związku małżeńskim z obywatelką polską i posiadania małoletniego dziecka pochodzącego z tego związku, a także braku przesłanki, iż dalszy jego pobyt w Polsce zagraża bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu z uwagi na wyrażenie skruchy, odbywanie kary pozbawienia wolności i uiszczenie kar finansowych. Pełnomocnik podniósł także, że Wojewoda naruszył art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nie udzielając H. S. B. D. zgody na pobyt tolerowany, pomimo że pozostaje on w związku małżeńskim z obywatelką polską oraz nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stwierdził też, że organ I instancji nie uwzględnił wytycznych określonych w decyzji organu II instancji z dnia [...].10.2006 r. i nie dokonał analizy, czy wobec H. S. B. D. zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany, a jedynie arbitralnie orzekł o braku takich przesłanek. Po dokonaniu wszechstronnej analizy akt przedmiotowej sprawy Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców - stosownie do treści art. 68 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika H. S. B. D. od decyzji Wojewody M. z dnia [...].12.2006 r. postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy (wydano ją [...].03.2007 r. nr [...]). W motywach decyzji podniesiono te same argumenty, które dostrzegł organ I instancji. Od powyższej decyzji skargę - żądającą uchylenia zaskarżonej decyzji - wniósł pełnomocnik cudzoziemca, który zarzucił: 1. Naruszenie art. 68 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez orzeczenie o cofnięciu zezwolenia cudzoziemcowi na osiedlenie w sytuacji pozostawania przez cudzoziemca w związku małżeńskim z obywatelką polską i narodzin dziecka z tego związku oraz braku przesłanki, by dalszy jego pobyt zagrażał bezpieczeństwu odbywania kary oraz zapłaty orzeczonych kar finansowych.; 2. Naruszenie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13.06.2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez brak wyrażenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski mimo spełniania przez cudzoziemca przesłanek do pobytu tolerowanego w sytuacji niewykonalności decyzji o wydaleniu ze względu na pozostawanie przez niego w związku małżeńskim z obywatelką polską i braku zagrożenia jego dalszym pobytem dla obronności lub bezpieczeństwa i porządku publicznego; 3. Naruszenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. nr 61, poz. 284) poprzez faktyczne rozbicie rodziny. W motywach dostrzeżono, że H. B. D. S. pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską i ze związku tego jest urodzona w 2006 r. córka. Dobro rodziny (założonej już po wydaniu wyroku skazującego) przemawia więc za pozostaniem cudzoziemca w kraju. H. B. D. S. wyraził skruchę, a w trakcie odbywania kary przeszedł na chrześcijaństwo. Zapłacił też wszelkie kary finansowe związane z przestępstwem, a nadto aktualnie pisze książkę o tematyce religijnej. Postawa wyrażona w toku odbywania kary świadczy o głębokiej przemianie duchowej. Tym samym jego dalszy pobyt nie zagraża w żaden sposób bezpieczeństwu państwa, co Prezes Urzędu całkowicie pominął koncentrując się jedynie na treści wyroku i wymiarze kary. Trudno zgodzić się - zdaniem skarżącego - z arbitralną oceną Prezesa Urzędu, że sam fakt skazania za przestępstwo przeciwko ładowi publicznemu na karę 3 lat pozbawienia wolności wskazuje jednoznacznie na zagrożenie ładu i porządku publicznego, skoro w świetle art. 89 ust. 1 ustawy analiza taka powinna dotyczyć dalszego pobytu cudzoziemca w kraju. W świetle resocjalizacji H. B.D.S., o czym świadczy też założenie rodziny, jego dalszy pobyt w Polsce (po zakończeniu odbywanej kary) nie stanowi zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odbycie kary nastąpi w lipcu 2007 i w ocenie skarżącego stanowi pełną pokutę i zadośćuczynienie za popełnione przestępstwo. Wydalenie cudzoziemca z kraju - przy braku oceny zagrożenia jego dalszego a nie wcześniejszego pobytu dla porządku publicznego kraju - stanowi dalszą karę pomimo, iż została ona już wykonana. Ewentualne wykonanie decyzji godzi w podstawy założonej rodziny, gdyż naraża nie tylko cudzoziemca, ale także żonę i dziecko na stałą emigrację z kraju. Małżonkowie chcieliby swojego potomka wychować w tradycji polskiej, zgodnie z chrześcijańskimi wartościami. W tym zakresie decyzja organu I i II instancji godzi w zagwarantowane Konstytucją i traktatami międzynarodowymi, w szczególności Traktatem Rzymskim, gwarancje poszanowania małżeństwa i dobra rodziny. W odpowiedzi na skargę - żądając jej oddalenia - podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. I. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. II. Zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na osiedlenie się, jeżeli: 1. wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego bądź interes Rzeczypospolitej Polskiej; 2. w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał; 3. został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności; 4. opuścił na stałe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się nakazuje się opuszczenie tego terytorium w terminie określonym w decyzji (art. 68 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach). Do postępowania w sprawie o cofnięcie zezwolenia na osiedlenie się, w części dotyczącej nakazu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się przepisy o postępowaniu w sprawie wydalenia (art. 68 ust. 3 ww. ustawy). Z kolei zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia; 3) wobec cudzoziemca toczy się postępowanie o nadanie statusu uchodźcy. Do postępowania w sprawie wydalenia cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednio art. 55 (art. 89 ust. 3 ww. ustawy). III. Z uwagi na fakt, iż H.S. B. D. skazany został wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego na karę 3 lat pozbawienia wolności w przedmiotowej sprawie bezspornie ma zastosowanie art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie trafnie stwierdziły, iż w niniejszej sprawie zachodzi ponadto przesłanka cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się określona w art. 68 ust. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy. Także w ocenie Sądu okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że dalszy pobyt H.S. B. D. w Polsce może stanowić zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W sprawie wzięto pod uwagę przede wszystkim wagę, rodzaj i rozmiar popełnionego przez H. S. B. D. przestępstwa oraz jego znaczną społeczną szkodliwość. Należy podkreślić, iż w okresie od początku 2000 r. do 15.04.2003 r. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej zorganizował, a następnie kierował grupą przestępczą, mającą na celu popełnianie przestępstw o charakterze gospodarczym, za co został skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności. Jak wynika z kopii wyroku z dnia 9.11.2004 r. sygn. akt V K 506/04, znajdującego się w aktach sprawy H. S. B. D. oraz osobom zaangażowanym w działalność grupy przestępczej postawiono 1084 zarzuty, a działalność przestępcza grupy była prowadzona na wielką skalę. W sprawie orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej o wartości ponad [...] złotych. Na szczególną uwagę zasługuje również fakt, iż Sąd nie orzekł o warunkowym zawieszeniu wykonania kary i uznał, iż w stosunku do Cudzoziemca konieczne jest zastosowanie kary izolacyjnej. Powyższe pozwala na stwierdzenie, iż w stosunku do ww. nie można wysnuwać pozytywnej prognozy kryminologiczno-społecznej. Należy także wskazać, iż zarówno postanowienia Konstytucji RP, jak również Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych nie stanowią bezwzględnego prawa podmiotowego. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy. gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Zagwarantowane w Konstytucji prawo ochrony życia rodzinnego może zatem zgodnie z treścią cytowanego przepisu zostać ograniczone właśnie ze względu na ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ma zastosowanie w stosunku do H. S. B. D. IV. Rozstrzygnięcia nie naruszają również art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie z dnia 4 listopada 1950 r. gwarantującej każdemu poszanowanie jego życia rodzinnego. Należy podkreślić, iż art. 8 ust. 2 Konwencji przewiduje możliwość ingerencji władzy publicznej w korzystanie z tego prawa w przypadkach przewidzianych w ustawie, jeżeli jest to konieczne w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na ochronę bezpieczeństwa publicznego oraz ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom. V. W skardze pełnomocnik podniósł, iż odbycie przez cudzoziemca kary pozbawienia wolności stanowi pełną pokutę i zadośćuczynienie za popełnione przestępstwo. Wydalenie z terytorium Polski stanowi natomiast dalszą karę pomimo jej wykonania. W związku z powyższym należy odróżnić sferę wymiaru sprawiedliwości w zakresie prawa karnego, w której orzekają sądy powszechne stosując przepisy i sankcje prawa karnego od sfery administracji publicznej, w zakresie której orzekają organy administracyjne, stosując przepisy prawa administracyjnego. Odbycie kary orzeczonej przez sąd powszechny nie wyklucza zastosowania następnie w przypadku skazanego, który jest cudzoziemcem, sankcji administracyjnej w postaci wydalenia go z terytorium RP. VI. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje ponadto, aby w przypadku H. S. B. D. zachodziły przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie: 1) Mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. 2) Jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu lub od cudzoziemca. Cudzoziemcowi można udzielić zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, do którego wydanie cudzoziemca jest niedopuszczalne na podstawie orzeczenia sądu o niedopuszczalności wydania cudzoziemca albo na podstawie rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości o odmowie jego wydania, uwzględniając przyczynę, z powodu której odmówiono wydania cudzoziemca oraz interes RP. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika fakt, iż cudzoziemiec pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską i posiada małoletnie dziecko pochodzące z tego związku nie oznacza niewykonalności decyzji orzekającej o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się zawierającej nakaz opuszczenia terytorium Polski. Zgodnie bowiem z treścią art. 89 ust. 1 pkt 2 można wykonać decyzję o wydaleniu cudzoziemca, który jest małżonkiem obywatela polskiego, o ile jego pobyt stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. VII. Dokonując końcowej analizy treści uzasadnienia skargi należy dojść do wniosku, iż podniesione kwestie nie zostały należycie udokumentowane. Gdyby istotnie nastąpiła resocjalizacja skazanego dawno skorzystałby z instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia. Jeżeli "zapłacił wszelkie kary finansowe związane z przestępstwem", należałoby to udokumentować stosownym dokumentem z Sądu Rejonowego. Z kolei kwestia wyznawanej religii jest sprawą indywidualną i nie można uznać, że przejście na chrześcijaństwo gwarantuje automatyczną poprawę. Wyznawanie innych religii nie można kojarzyć ze złem. Również fakt "pisania przez cudzoziemca książki o tematyce religijnej nie może zostać uznany za okoliczność "głębokiej przemiany duchowej" skoro ta okoliczność nie została w jakikolwiek sposób udokumentowana (np. pozytywną recenzją wydawniczą). VIII. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie musi oznaczać tego, iż założona rodzina rozpadnie się. Pożycie małżonków może być kontynuowane w W., w kraju pochodzenia cudzoziemca. Również w tym kraju można kultywować tradycję chrześcijańską; brak jest informacji, które wskazywałyby na jakąkolwiek dyskryminację w tym względzie. IX. Nie ulega wątpliwości, że stosując prawo w niniejszej sprawie uwzględniono zasadę proporcjonalności, o której mowa w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (vide wyrok NSA z dnia 30.11.2005 r., II OSK 1148/05, Lex 196754), a która to wymaga rozważenia sytuacji osobistej (kwestia skazania na karę pozbawienia wolności, znaczna szkodliwość działania sprawcy), rodzinnej (zawarcie związku małżeńskiego z polką po skazaniu cudzoziemca przez Sąd i posiadanie z tego związku dziecka), okresu pobytu w Polsce, a także braku przeszkód do życia z rodziną w kraju cudzoziemca (o czym mowa w punkcie VIII). Tak więc przesłanki uzasadniające ingerencję władzy publicznej w życie rodzinne skarżącego zostały wystarczająco zaakcentowane w zaskarżonym akcie administracyjnym (vide wyrok NSA z dnia 30.06.2005 r., II OSK 554/05, ONSA i WSA 2006/4/114). X. Mając powyższe na względzie należało - stosownie do treści art. 151 Prawa postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzec jak w sentencji.