V SA/Wa 1725/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant ref.staż - Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Przedmiotem postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie jest skarga D. S. (dalej jako Skarżący, Wnioskodawca, Podatnik), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. odmawiającą u chylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Przedmiotowe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 21 lipca 2013 r. D. S., działający przez pełnomocnika, złożył na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., którą orzeczono o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe G. Sp. z o.o. W piśmie wskazano, że podstawy wznowienia Wnioskodawca upatruje w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa i fakcie, iż postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. toczyło się bez udziału Wnioskodawcy, gdyż pisma nie były kierowane na adres, pod którym Wnioskodawca zamieszkuje. Skarżący podnosił, że on jako strona toczącego się postępowania nie był zawiadamiany o czynnościach podejmowanych przez organ podatkowy, w których udział strony przewiduje ustawodawca, gdyż pisma nie były kierowane na adres, w którym Strona skarżąca zamieszkuje, tj. na adres: ul. [...] Również decyzja ustalająca odpowiedzialność solidarną Wnioskodawcy została skierowana na adres, pod którym Skarżący nie zamieszkuje, w związku z czym Wnioskodawca nie mógł realizować swoich praw przez wywiedzenie środka zaskarżenia od powyższej decyzji. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją nr [...]z dnia [...] września 2014 r., po uprzednim wszczęciu postępowania wznowieniowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej doręczono Wnioskodawcy skutecznie na adres: ul. [...], na potwierdzeniu odbioru widnieje data oraz czytelny podpis Wnioskodawcy. Ponadto wskazano, że postanowienie nr [...] z dnia [...] października 2013 r. wydane na podstawie art. 200 w związku z art. 123 ustawy Ordynacja podatkowa, w którym poinformowano Wnioskodawcę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, złożenia wyjaśnień i wniesienia uwag również doręczono Wnioskodawcy skutecznie na adres: ul. [...], na potwierdzeniu odbioru widnieje data oraz czytelny podpis Wnioskodawcy. Wskazano również, że po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Decyzję doręczono skutecznie na adres: ul. [...], na potwierdzeniu odbioru widnieje data oraz czytelny podpis Wnioskodawcy. W związku z tym organ uznał, że nie została spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, pozwalająca na uchylenie ostatecznej decyzji z tego powodu, że Wnioskodawca nie z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Skarżący, działający przez pełnomocnika, złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym powtórzył argumentację zaprezentowaną w uprzednio złożonym wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] września 2014 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej do podstawowych obowiązków organu podatkowego w postępowaniu podatkowym należy zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wiele przepisów o postępowaniu dowodowym zaś zasadę tę rozwija, np. art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Naruszenie przez organ podatkowy któregokolwiek z tych przepisów świadczy o tym, że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zdaniem organu w sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Wskazano, że w szczególności w świetle przedstawionego wyżej materiału dowodowego zebranego w sprawie nie jest uprawniony zarzut odwołania, że postępowanie zakończone decyzją ostateczną w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej toczyło się bez udziału . Zdaniem organu nie jest również zasadny zarzut, że Wnioskodawca nie był zawiadamiany o czynnościach podejmowanych przez organ podatkowy, gdyż pisma nie były kierowane na adres: [...] a sama decyzja została skierowana na adres, pod którym Wnioskodawca nie zamieszkuje. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że w aktach sprawy znajduje się pismo właściwego dla Wnioskodawcy Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 12 września 2013 r., z którego wynika, że ostatnim adresem zamieszkania wskazanym w ZAP-3, tj. zgłoszeniu aktualizacyjnym osoby fizycznej jest adres: [...]. Właśnie pod ten adres skierowano postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej oraz skutecznie doręczono je Wnioskodawcy. Podkreślono, że na potwierdzeniu odbioru postanowienia widnieje bowiem data oraz czytelny podpis Wnioskodawcy. Organ odwoławczy badając w postępowaniu odwoławczym wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej stwierdził tym samym, że z akt sprawy nie wynika, aby Wnioskodawca nie z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie w prowadzonym postępowaniu odwoławczym, badając z urzędu pozostałe przesłanki wznowienia postępowania enumeratywnie wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że żadna z nich w sprawie nie występuje. Pismem z dnia 03 marca 2015 r. Skarżący zaskarżył powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do przyjęcia, że Wnioskodawca nie z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną organu podatkowego I instancji podczas gdy uniemożliwiono Wnioskodawcy czynny udział w postępowaniu; naruszenie art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że postępowanie zainicjowane przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. toczyło się bez udziału Skarżącego. Skarżący nie był zawiadamiany o czynnościach podejmowanych przez organ podatkowy, w których udział strony przewiduje ustawodawca, gdyż pisma nie były kierowane na adres, pod którym Skarżący zamieszkuje - ul. [...] Również decyzja ustalająca odpowiedzialność solidarną Skarżącego została skierowana na adres, pod którym strona nie zamieszkuje, w związki z czym Skarżący nie mógł realizować swoich praw przez wywiedzenie środka zaskarżenia od powyższej decyzji. Wskazano również, że już w postępowaniu egzekucyjnym korespondencja kierowana była na właściwy adres Skarżącego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z p. zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z p. zm., dalej jako o.p.) Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132 Ordynacji podatkowej; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W przedmiotowej sprawie Strona skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., w którym jako podstawę wznowienia wskazano art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. W piśmie stwierdzono, że podstawy wznowienia Wnioskodawca upatruje w art. 240 § 1 pkt 4 o.p., który stanowi konsekwencję wyrażonej w art. 123 ustawy Ordynacja podatkowa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i jest swoistą sankcją za jej nieprzestrzeganie. Postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. toczyło się bez udziału Wnioskodawcy, gdyż pisma nie były kierowane na adres, pod którym Skarżący zamieszkuje. W tej sprawie Skarżący powołał przesłankę wznowienia postępowania podatkowego określoną w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zdaniem Sądu wniosek Skarżącego nie mógł zostać skutecznie uwzględniony, albowiem organy słusznie ustaliły, że w postępowaniu wszczętym postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. i zakończonym decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Skarżący miał zapewniony czynny udział, a tym samym nie mógł podnosić, że postępowanie to toczyło się bez jego udziału. Z akt sprawy wynika, że postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej doręczono Wnioskodawcy skutecznie na adres: [...], albowiem na potwierdzeniu odbioru widnieje data oraz czytelny podpis Wnioskodawcy. Należy też wskazać, że postanowienie nr [...] z dnia [...] października 2013 r. wydane na podstawie art. 200 w związku z art. 123 o.p., w którym poinformowano Wnioskodawcę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, złożenia wyjaśnień i wniesienia uwag również doręczono Wnioskodawcy skutecznie na adres: [...]. Również na potwierdzeniu odbioru widnieje data oraz czytelny podpis Wnioskodawcy. Podkreślić należy, że gdy Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wydał decyzję w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., decyzję tę doręczono skutecznie na adres: [...]. Również na potwierdzeniu odbioru tej decyzji widnieje data oraz czytelny podpis Wnioskodawcy. Tym samym nie jest dla Sądu zrozumiałe, dlaczego Skarżący twierdzi, iż nie brał udziału w postępowaniu toczącym się przed Naczelnikiem Urzędu Celnego [...] w W., które zakończyło się wydaniem decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej z dnia [...] listopada 2013 r., skoro na wszystkich potwierdzeniach odbioru kolejno: postanowienia o wszczęciu postępowania, postanowienia wydanego w trybie art. 200 o.p. jak również decyzji kończącej to postępowanie, widnieją podpisy świadczące o tym, że odebrała je osoba Skarżącego tj. D. S.. Zresztą Skarżący w całym postępowaniu nie negował odbioru tych aktów administracyjnych pod adresem : [...], wskazywał tylko na fakt, iż nie zamieszkuje pod tym adresem. Należy zatem – zdaniem Sądu – rozstrzygnąć, czy doręczenia postanowień i decyzji pod adresem : [...] były skuteczne wobec Skarżącego, który oświadczył we wniosku wszczynającym postępowanie prowadzone w trybie wznowienia postępowania, iż zamieszkuje pod adresem : [...]. Sąd stwierdza, że działanie organu podatkowego polegające na doręczeniu przesyłek pod adres : [...], było zgodne z przepisami prawa. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, organ podatkowy pierwszej instancji doręczył zarówno postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Dla art. 148 Ordynacji podatkowej istotne jest, że przesyłka została nadana na adres właściwej osoby i doręczona osobie uprawnionej pod tym adresem. W rozpatrywanej sprawie, niewątpliwie korespondencja kierowana była na ustalony w trakcie postępowania adres zamieszkania Strony (adres podany przez Stronę w zgłoszeniu aktualizacyjnym osoby fizycznej będącej podatnikiem - ZAP 3). Skoro Podatnik nie dokonał zmian w ewidencjach i nie poinformował organu o zmianie miejsca zamieszkania, to organ podatkowy dokonuje doręczeń według danych rejestrowych. Ponadto należy zauważyć, iż Skarżący osobiście odebrał kierowaną do niego korespondencję, w tym postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o wszczęciu postępowania i decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., zatem zarzut naruszenia w sprawie art. 145 § 1 w zw. z art. 123 Ordynacji podatkowej podniesiony we wniosku o wznowienie postępowania decyzji należy uznać za niezasadny. Odnośnie pozostałych zarzutów skargi dotyczących kwestii ustalenia adresu Skarżącego przez organ egzekucyjny, to pozostają one poza zakresem sprawy w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Sąd – rozpoznając niniejszą sprawę – pragnie wskazać, iż oddalił skargę mimo dostrzeżenia dokonania przez organy naruszenia obowiązującego prawa, które jednakże – zdaniem Sądu – nie stanowi podstawy do uwzględnienia skargi na mocy cyt. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mianowicie chodzi o merytoryczną ocenę wniosku o wznowienie postępowania, dokonaną po jego wszczęciu postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., mimo stwierdzenia przez organ pierwszej instancji faktu, że Wnioskodawca skierował do organu wniosek po upływie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (art. 241 § 2 pkt 1 o.p.). W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że instytucja nadzwyczajnego wzruszenia decyzji ostatecznej, jaką stanowi wznowienie postępowania, jest ukształtowana w taki sposób, że postępowanie w tym przedmiocie ma charakter dwuetapowy. Tego rodzaju konstrukcja, służąca zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, przyjęta została tak na gruncie postępowania podatkowego normowanego przepisami Ordynacji podatkowej, jak też na gruncie postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zarówno w postępowaniu podatkowym, jak też administracyjnym, aby mogło dojść do zbadania, czy w sprawie zachodzi podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka (art. 240 § 1 pkt 1 – 11 o.p. i art. 145 § 1 pkt 1 – 8 oraz art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a.), właściwy organ musi przeprowadzić postępowanie wstępne, którego celem jest zbadanie dopuszczalności wznowienia postępowania. Na tym wstępnym etapie postępowania o wznowienie postępowania organ podatkowy/administracyjny bada, czy wniosek złożyła strona postępowania, czy dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz czy powołała podstawę wznowieniową wskazaną w art. 240 § 1 pkt 1 – 11 o.p. Niespełnienie jednego z wymienionych wyżej warunków formalnych zamyka postępowanie wznowieniowe na etapie wstępnym i uzasadnia odmowę wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 o.p. W żadnym razie nie jest dopuszczalne dokonanie na wstępnym etapie oceny zaistnienia powoływanej we wniosku przesłanki wznowienia postępowania. Ocena zasadności merytorycznej wniosku o wznowienie dokonuje się wyłącznie po ustaleniu, że spełnione zostały formalne przesłanki prowadzenia dalszego postępowania. Zakończenie etapu wstępnego postępowania wznowieniowego i otwarcie drogi do drugiego, właściwego etapu, jakim jest merytoryczne badanie wniosku, następuje po wydaniu przez organ podatkowy, na podstawie art. 243 § 1 o.p., postanowienia o wznowieniu postępowania. Stosownie do treści art. 243 § 2 o.p. postanowienie, o którym mowa wyżej, stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (por.: np. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2014 r. , sygn. akt II GSK 1676/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W takiej – jak wyżej opisano – sytuacji organ I instancji winien zatem był odmówić wszczęcia postępowania, wskazując na przekroczenie miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jednakże – skoro organ postąpił odwrotnie i to postępowanie wszczął, dokonując merytorycznej oceny przesłanek wskazanych w przepisie art. 240 § 1 o.p., nie ma – zdaniem Sądu – podstaw do uwzględnienia skargi, albowiem organ dokonał oceny wniosku bez naruszenia praw podatnika, zagwarantowanych zasadami ogólnymi postępowania podatkowego. Sąd w rozpatrywanej sprawie - poniekąd z uwagi na wcześniejsze rozważania odnoszące się do merytorycznej oceny działania organów - kierując się zasadami szybkości i prostoty postępowania – pomimo dostrzeżenia powyższej sytuacji – uznał, iż niezasadnym byłoby uchylenie rozstrzygnięcia organów obydwu instancji i nakazanie prowadzenia postępowania wszczętego wnioskiem Skarżącego ponownie od oceny, czy w ogóle było możliwe jego wszczęcie. Sąd nie stwierdził również innych, wskazywanych w treści skargi, naruszeń ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uznać także należy, że prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy. W trakcie prowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady przekonywania. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. I OSK 915/11). Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne. W tym stanie rzeczy, uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.