V SA/Wa 1727/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2014 r. sprawy ze skargi C.Sp. z o.o. w W. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanego dalej: "Prezesem ARiMR") z dnia [...] maja 2013 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. przyznał "Z. " Sp. z o.o. G.w L. płatność z tytułu wpierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W dniu 4 grudnia 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. (zwany dalej: "Dyrektorem Oddziału") wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r., zawiadamiając o tym "Z. " Sp. z o.o. w W.. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Oddziału stwierdził nieważność decyzji o przyznaniu "Z. " Sp. z o.o. G.w L. płatności z tytułu wpierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. Decyzja ta została skierowana do "Z. " Sp. z o.o. w W. Po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] stycznia 2010 r. złożonego przez "Z. " Sp. z o.o. w W., Prezes ARiMR wydał w dniu [...] czerwca 2010 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału z dnia [...] stycznia 2010 r. Sp. z o.o. "Z. " z siedzibą w W. wystąpiła w dniu 25 czerwca 2010 r. ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] czerwca 2010 r. Wyrokiem z dnia 2 marca 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 1735/10 Sąd uchylił decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] czerwca 2010 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Prezes ARiMR poinformował "Z. " Sp. z o.o. w W. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie odwołania z dnia [...] stycznia 2010 r. od decyzji Dyrektora Oddziału z dnia [...] stycznia 2010 r. Przedmiotowe pismo zostało przesłane do strony, jak również na adres radcy prawnego K.P., który potwierdził jego odbiór w dniu [...] stycznia 2013 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Prezes ARiMR uchylił w całości decyzję Dyrektora Oddziału z dnia [...] stycznia 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronie w dniu 14 stycznia 2013 r. oraz radcy prawnemu K.P. w dniu [...] stycznia 2013 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wszczętej z urzędu w dniu [...] grudnia 2009 r., Dyrektor Oddziału wydał w dniu [...] marca 2013 r. decyzję o numerze [...], którą stwierdził nieważność decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2004 r. o przyznaniu "Z. " Sp. z o.o. G. w L. płatności z tytułu wpierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. W dniu [...] kwietnia 2013 r. radca prawny K.P. przesłał do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T. – za pośrednictwem poczty elektronicznej oraz telefaksu – odwołanie z dnia [...] kwietnia 2013 r. od pięciu decyzji Dyrektora Oddziału, w tym od decyzji o numerze [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Prezes ARiMR wezwał radcę prawnego K.P. do dostarczenia oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania "Z." Sp. z o.o. w W. w postępowaniu administracyjnym w sprawie pomocy finansowej z tytułu wpierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, że radca prawny posiada pełnomocnictwo do reprezentowania G."W. " Sp. z o.o., a także pełnomocnictwo do reprezentowania G."O." Sp. z o.o., natomiast brak jest pełnomocnictwa do reprezentowania "Z. " Sp. z o.o. w W. Wezwanie zostało przesłane na adres radcy prawnego wskazany w odwołaniu oraz doręczone do jego rąk w dniu [...] maja 2013 r. Nadto, wezwanie przesłano na adres Spółki i doręczono w dniu [...] maja 2013 r. W dniu [...] maja 2013 r. przesłano – za pośrednictwem telefaksu – dokument pełnomocnictwa z dnia 21 grudnia 2010 r., upoważniający radcę prawnego K.P. do zastępstwa procesowego Spółki z o.o. "Z. " przed sądami powszechnymi, administracyjnymi oraz Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Odpis powyższego pełnomocnictwa, uwierzytelniony przez samego radcę prawnego, został również przesłany do Prezesa ARiMR przesyłką listową poleconą, nadaną w dniu [...] maja 2013 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. o numerze [...], Prezes ARiMR stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez radcę prawnego K.P. w dniu [...] kwietnia 2013 r. od decyzji Dyrektora Oddziału z dnia [...] marca 2013 r. o numerze [...]. W podstawie prawnej postanowienia powołano przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej: "k.p.a.". W uzasadnieniu wskazano, iż kontrola dopuszczalności odwołania jest pierwszą czynnością jaką podejmuje organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania. Na tym etapie organ dokonuje czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy wniesione jest z zachowaniem terminu. Odwołanie wniesione przez radcę prawnego K.P. nie mogło zostać rozpatrzone, bowiem nie przedstawił on pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie postanowienia Prezesa ARiMR z dnia [...] maja 2013 r., zarzucając naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadniając skargę pełnomocnik – radca prawny K.P.– podniósł, iż w dniu 13 czerwca był w Agencji celem zapoznania się z aktami i stwierdził, że w aktach znajdują się tylko kserokopie niektórych dokumentów, co świadczy o tym, że nie jest to kompletny materiał dowodowy w sprawie. Ponadto, z korespondencji między stronami wynika, że pisma, jak i decyzja w sprawie były kierowane do pełnomocnika, co świadczy o tym, że pełnomocnictwo musiało znajdować się w aktach sprawy. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Skarga nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wskazać należy, iż spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy radca prawny K.P. był umocowany do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału z dnia [...] marca 2013 r. o numerze [...]– w imieniu strony tego postępowania Spółki z o.o. "Z. " z siedzibą w W.. Zdaniem autora skargi – był on umocowany, bowiem pełnomocnictwo dla niego "musiało znajdować się w aktach sprawy", o czym świadczy fakt doręczania mu pism i decyzji w sprawie. Wobec tak sformułowanych argumentów na poparcie zasadności skargi, w pierwszej kolejności ustalić należy przebieg postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem przez Dyrektora Oddziału decyzji z dnia [...] marca 2013 r. o numerze [...]. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2004 r. zostało wszczęte przez Dyrektora Oddziału z urzędu w dniu [...] grudnia 2009 r. W tym bowiem dniu, organ skierował do Spółki z o.o. "Z. " z siedzibą w W. – zawiadomienie o wszczęciu postępowania (znak sprawy [...]). Zawiadomienie to zostało doręczone Spółce w dniu [...] grudnia 2009 r. Po przeprowadzeniu omawianego postępowania, Dyrektor Oddziału wydał w dniu [...] marca 2013 r. decyzję o numerze [...], mocą której stwierdził nieważność decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2004 r. o przyznaniu "Z. " Sp. z o.o. G. w L. płatności z tytułu wpierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. Powyższa decyzja została przesłana do strony postępowania administracyjnego – "Z. " Sp. z o.o. w W. i doręczona w dniu 27 marca 2013 r. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż w aktach administracyjnych brak jest dowodu na to, by decyzja Dyrektora Oddziału z dnia [...] marca 2013 r. o numerze [...]była doręczona radcy prawnemu K.P.. Prócz tego, iż brak jest potwierdzenia odbioru pod adresem radcy prawnego, zauważyć należy, iż decyzja została zaadresowana tylko do strony postępowania – Spółki, wskazanej w osnowie decyzji oraz w wykazie adresatów pod decyzją. To samo dotyczy zawiadomienia o wszczęciu postępowania niezwinnościowego, które zostało doręczone tylko Spółce. Zatem nie można przyjąć, by w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2004 r., Spółkę z o.o. "Z. " w W. reprezentował radca prawny K.P.. Odnosząc się do twierdzeń autora skargi w tym zakresie zauważyć należy, iż organ przesyłał na adres radcy prawnego wybiórczą korespondencję w sprawie. Nie świadczy to o umocowaniu tegoż pełnomocnika. Brak jest pełnomocnictwa od podmiotu będącego stroną postępowania. Sam profesjonalny pełnomocnik nie przedstawił prawidłowego pełnomocnictwa umocowującego go do działania za Spółkę. Zatem pojedyncze, wybiórcze doręczenia organu, stanowią o błędach w jego działaniu i nie dają podstaw do uznania prawnej możliwości działania radcy prawnego K.P. w sprawie. Nie jest też takim umocowaniem oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki z dnia 23 maja 2013 r., złożone organowi w tym samym dniu, tj. po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Oświadczenie to jest w rzeczywistości udzieleniem pełnomocnictwa od daty jego złożenia (23 maja 2013 r.), co nadal czyni złożenie odwołania od decyzji I instancji bez posiadania stosownego tytułu umocowującego do tej czynności. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdza, że organ prawidłowo wezwał pełnomocnika, który podpisał odwołanie, do złożenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego wynika umocowanie do reprezentowania Spółki w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone radcy prawnemu K.P., mimo tego żądany dokument pełnomocnictwa nie został złożony do akt administracyjnych sprawy. Rację należy przyznać działającym w sprawie organom, iż przedłożone na wezwanie dokument pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2010 r. nie uprawniał radcy prawnego do działania w imieniu Spółki w postępowaniu administracyjnym. Pełnomocnictwo to zawierało bowiem wyłącznie umocowanie do działaniu w postępowaniu sądowym. W konsekwencji przyjąć należy, iż Prezes ARiMR prawidłowo wydał zaskarżone postanowienie, opierając je na właściwej podstawie prawnej w należycie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd zauważa, iż w doktrynie postępowania administracyjnego dostrzec można rozbieżności co do sposobu działania organu w sytuacji złożenia odwołania przez pełnomocnika, który nie jest umocowany do reprezentowania strony w tym postępowaniu. Rozbieżności te wynikają z odmiennych regulacji art. 64 § 2 i art. 134 k.p.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów zawiera bowiem rygor "pozostawienia podania bez rozpoznania", natomiast drugi przewiduje, że organ odwoławczy "stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania". Czyniąc powyższą uwagę Sąd stwierdza jednak, iż treść rozstrzygnięcia pozostaje bez wpływu na prawidłowość postanowienia zapadłego w niniejszej sprawie, bowiem zarówno stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, jak również pozostawienie go bez rozpatrzenia niesie ze sobą ten sam skutek. Wobec tego przyjąć należało, iż kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie jest zgodne z prawem, niezależnie od tego, iż w wezwaniu z dnia [...] kwietnia 2013 r. pouczono, że nieusunięcie braków odwołania skutkować będzie pozostawieniem go bez rozpoznania. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, wobec czego zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. uznać należało za chybione. Wobec ustalenia, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, skargę należało oddalić, o czym orzeczono – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w sentencji wyroku.