V SA/Wa 1730/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: sędzia WSA Krystyna Madalińska – Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Agencji Celnej D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia klasyfikacji taryfowej, stawki celnej i kwoty należności celnych oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Agencja Celna D. sp. z o. o. z siedzibą w S. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, wniosła za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] sierpnia 2009 r. nr [...], w przedmiocie określenia klasyfikacji taryfowej, stawki celnej i kwoty należności celnych oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. W skardze zawarty został także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym podniesiono, że natychmiastowe wykonanie ww. decyzji skutkować będzie "trudnymi do odwrócenia konsekwencjami, w postaci pozbawienia strony płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności, w tym również z tytułu wynagrodzeń pracowników", a ponadto "może doprowadzić do upadłości skarżącego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. W świetle powyższej regulacji należy wskazać, że skarżąca spółka była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie wniosku winno bowiem wskazywać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym okoliczności te muszą mieć charakter zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącej. Jej twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca – choć reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – nie dołączyła takich dokumentów, Sąd zaś nie ma obowiązku wyręczania skarżącej w kwestii dokumentowania jej trudnej sytuacji majątkowej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 grudnia 2009, sygn. akt II OZ 1108/09 obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do stwierdzenia strony skarżącej, że uiszczenie należności zagrozi upadłością spółki. Argument ten nie został w żaden sposób udokumentowany. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że skarżąca złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie określenia klasyfikacji taryfowej, stawki celnej i kwoty należności celnych oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, tj. decyzję dotyczącą należności pieniężnych. Wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Mając zatem na uwadze przedmiot rozstrzygnięcia objętego wnioskiem (obowiązek o charakterze pieniężnym) oraz brak uprawdopodobnienia wskazanych we wniosku okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.