V SA/Wa 1731/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. [...] z siedzibą w S. na M. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru domen służących oferowaniu gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. z siedzibą w S. (dalej jako: "Skarżąca"), w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z [...] lipca 2017 r. nr [...], w przedmiocie wpisu do rejestru domen służących oferowaniu gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniesiono, iż wydanie przez Ministra Rozwoju i Finansów decyzji w przedmiocie pozostawienia nazw domen w rejestrze naraża Skarżącego na niebezpieczeństwo poniesienia poważnych szkód finansowych i wizerunkowych. Szkody wywołane pozostawieniem nazw domen w rejestrze związane będą przede wszystkim z utratą przez Spółkę renomy zdobytej w trakcie wielu lat świadczenia usług na rzecz graczy na całym świecie, a w konsekwencji także zaufania dotychczasowych oraz potencjalnych graczy. Wnioskodawca wskazał, że już sam fakt umieszczenia nazw domen w rejestrze może spowodować, iż działalność prowadzona przez Skarżącego postrzegana będzie jako "nielegalna" pomimo, iż podmiot ten świadczy usługi w oparciu o licencję udzieloną mu w państwie siedziby oraz w oparciu o swobodę świadczenia usług gwarantowaną przez art. 56 TFUE. Skutkiem pozostawienia domen w rejestrze może być rezygnacja przez dotychczasowych oraz potencjalnych graczy z korzystania z usług oferowanych przez Skarżącego z wykorzystaniem domen. Skarżący jest przekonany, że z dniem wejścia w życie przepisu art. 15f ust. 5 ustawy o grach hazardowych tj. z dniem 1 lipca 2017 r. został pozbawiony możliwości świadczenia usług na rzecz usługobiorców na terytorium RP, gdyż przedsiębiorcy telekomunikacyjni zobowiązani są do blokowania stron internetowych wykorzystujących nazwy domen wpisanych do rejestru. W konsekwencji wejścia w życie powyższej regulacji, Skarżący od 1 lipca 2017 r. ponosi znaczne straty majątkowe związane z brakiem możliwości świadczenia usług na rzecz usługobiorców na terytorium RP. Ponoszone straty znacznie osłabiają ogólną kondycję finansową Skarżącego, jako że rynek polski stanowi bardzo istotną część prowadzonej przez niego działalności. Autor wniosku wyjaśnił, że na skutek zablokowania stron internetowych wykorzystujących nazwy domen, może on ponieść także szkody niemajątkowe w postaci utraty renomy i dobrego imienia. Co więcej komunikat, który od 1 lipca 2017 r. wyświetlany jest pod adresem domen, informujący o możliwej odpowiedzialności karnoskarbowej za korzystanie z usług oferowanych przez Skarżącego oraz o ich rzekomo nielegalnym charakterze, spowodować może utratę zaufania dotychczasowych oraz potencjalnych graczy. Co istotne, nawet w przypadku późniejszego wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego niniejszą skargę Skarżący może nigdy nie odzyskać utraconej pozycji. W przekonaniu Skarżącego okolicznością dodatkowo przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest fakt, iż istnieją poważne wątpliwości co do zgodności art. 15 f ustawy o grach hazardowych z prawem UE oraz że w przypadku uwzględnienia skargi lub późniejszego orzeczenia o niezgodności ustawy o grach hazardowych z prawem UE Skarżącemu będzie przysługiwało wobec Skarbu Państwa roszczenie odszkodowawcze o znacznej wysokości. Ponadto w ocenie Skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skutkować powinno wykreśleniem nazw domen z rejestru. Oznacza to, że tut. Sąd wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji uprawniony jest do usunięcia nazw domen z rejestru. Tylko bowiem w ten sposób mogą zostać uchylone, na czas postępowania, skutki zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, niepubl.). W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała istnienia tych przesłanek, gdyż nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sposób należyty. Bez wskazania zaś konkretnych okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jak również bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej oparł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o przesłankę utraty przez stronę skarżącą renomy zdobytej w trakcie wielu lat świadczenia usług na rzecz graczy na całym świecie, spowodowanej poprzez pozostawienie nazw domen w rejestrze domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą. Należy uznać wskazanie powyższej przesłanki za nietrafne, ponieważ nie można uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji działaniem organu wynikającym z przepisów powszechnie obowiązujących. Co więcej, pełnomocnik strony skarżącej podkreśla, że w wyniku wejścia w życie przepisu art. 15f ust. 5 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. 2017 poz. 88), z dniem 1 lipca 2017 r. Skarżąca została pozbawiona możliwości świadczenia usług na rzecz usługobiorców na terytorium RP. Niejako w rozwinięciu tej przesłanki, pełnomocnik skarżącej wskazuje, że istnieją poważne wątpliwości co do zgodności ww. przepisu z prawem UE. Sąd stwierdza, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ocenie podlegają jedynie skutki wykonania decyzji, a nie skutki wprowadzanych zmian legislacyjnych oraz ewentualna zgodność przepisów z prawem UE, a więc i tą część uzasadnienia wniosku należy uznać za chybioną. Ponadto należy stwierdzić, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest jedynie uprawniony do wstrzymania wykonania decyzji w całości lub w części. Co więcej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulującej działalność Sądu nie znajdują się przepisy pozwalające Sądowi na dokonanie czynności, o które wnioskuje strona skarżąca. Wobec tego za nieuzasadniony należy uznać wniosek o wykreślenie nazw domen z rejestru, gdyż może to nastąpić jedynie w wyniku merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie oceny zasadności dokonania wpisu w kontekście wystąpienia przesłanek uzasadniających jego dokonanie. Wobec powyższego należało uznać, iż strona skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w związku z czym brak było podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.