V SA/Wa 1735/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. P. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając konieczność objęcia go ochroną tymczasową skarżący podniósł, że uiszczenie nałożonej na niego kwoty kary, tj. 24 000 zł, spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków finansowych. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji uznając, że skarżący w wystarczający sposób uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył organ, wnosząc o jego uchylenie. W ocenie organu skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. WSA w Warszawie rozpatrując wniosek skarżącego nie zbadał sytuacji majątkowej skarżącego. Nie wiadomo, jakim majątkiem dysponuje i czy nie posiada dodatkowych źródeł dochodów. Ponadto, zdaniem organu, wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji, WSA nie wziął pod uwagę interesu wierzyciela publicznoprawnego, tj. Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. NSA postanowieniem z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II GZ 566/15 uchylił postanowienie sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA jedynym powołanym przez skarżącego argumentem na poparcie wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej było przekonanie skarżącego, że należy zawiesić postępowanie przed sądem I instancji, a w tym czasie decyzja nie powinna być wykonana. Takie okoliczności nie stanowią jednak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. NSA podkreślił, że skarżący nie próbował nawet uprawdopodobnić wystąpienia okoliczności wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był, przy ponownym rozpatrywaniu wniosku Skarżącej, wziąć pod uwagę wytyczne wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II GZ 566/15. Badając ponownie sprawę według kryteriów ujętych w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz dokonując analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie, należy uznać, iż w ocenie Sądu nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że to po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. "Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji" (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 62/05; z 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05; z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II FZ 1455/13) W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób okoliczności przemawiających za przyznaniem mu ochrony tymczasowej. Nie wynikało to także z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Za przyznaniem tej ochrony nie mogło też przemawiać przekonanie skarżącego co do konieczności zawieszenia postępowania i wynikającej z tego potrzeby wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.