V SA/Wa 1743/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podpisania umowy o dofinansowanie projektu; postanawia: odrzucić skargę 1. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości poinformowała [...] Sp. z o.o. z [...] o tym, że na podstawie analizy przesłanych dokumentów niezbędnych do podpisania umowy o dofinansowanie podjęła decyzję o odstąpieniu od udzielenia [...] Sp. z o.o. wsparcia na realizację projektu nr [...] z uwagi na fakt, iż Spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Analiza wskaźników wykazała, iż wysokość niepokrytych strat przekracza 50 % kapitału własnego Projektodawcy, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa 25 % wysokości tego kapitału. Podstawą decyzji dotyczącej odmowy udzielenia wsparcia była przesłanka wskazana w § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 ( Dz.U. 2012, poz. 438 ze zm. ) – dalej rozporządzenie MRR. Zgodnie z przytoczonym przepisem PARP nie może udzielić pomocy finansowej mikroprzedsiębiorcy, małemu lub średniemu przedsiębiorcy, spełniającemu kryteria zagrożonego przedsiębiorstwa, w myśl art. 1 ust. 7 rozporządzenia Komisji ( WE) nr 800/2008 nie stosuje się do pomocy dla przedsiębiorców zagrożonych, przy czym zgodnie z ust. 7 ,,(...) MŚP uważa się za zagrożone przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki : a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – jeżeli ponad połowa zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy, lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki – jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy, lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności’’. W celu uznania przedsiębiorstwa za zagrożone na postawie wystąpienia tzw. twardych przesłanek łącznie musi nastąpić utrata kapitału w wysokości 50 % przy jednoczesnym spełnieniu warunku osiągnięcia straty w ciągu ostatniego roku obrotowego w wysokości przekraczającej 25 % kapitału własnego spółki. Dodatkowo zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. 2003 nr 60, poz. 535) ,, dłużnika będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje’’. 2. Pismem z dnia 9 lipca 2014 r. Skarżący wniósł protest. W kwestii jego zasadności nie wydano w sprawie żadnego rozstrzygnięcia – (na marginesie zaznaczyć należy, że Skarżący składając dokumentację do Sądu zataił fakt złożenia tego środka zaskarżenia). Dokument ten został załączony do odpowiedzi na skargę. 3. W skardze do Sądu – noszącej datę 14 lipca 2014 r. – zarzucono naruszenie § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MRR a także art. 1 ust. 7 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu ( ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych ) ( dalej : Rozporządzenie Komisji ) oraz art. 26 ust. 2 i 30a ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm. ) – dalej u.z.p.p.r., poprzez : a) niewłaściwe zastosowanie § 1 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia MRR, na skutek błędnego przyjęcia, iż Spółka spełnia kryteria zagrożonego przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 1 ust. 7 Rozporządzenia Komisji, co skutkowało negatywną oceną projektu, a w konsekwencji odstąpieniem od podpisania ze Spółką umowy o dofinansowanie projektu; b) błędną wykładnię art. 1 ust. 7 rozporządzenia Komisji poprzez przyjęcie, iż ,,okres poprzedzających dwunastu miesięcy’’ jest tożsamy z ,,ostatnim rokiem obrotowym’’ co wpłynęło na błędną ocenę sytuacji finansowej Spółki i uznaniem Spółki za przedsiębiorstwo zagrożone w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Komisji, konsekwencją czego było dokonanie negatywnej oceny projektu i odstąpienie od udzielenia Spółce wsparcia na jego realizację; c) naruszenie zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów poprzez wielokrotne wzywanie Spółki do uzupełniania rzekomych braków wniosku, jak również przedkładania dodatkowych dokumentów, których żądanie nie było uzasadnione. W związku z powyższym zażądano : - stwierdzenia , że ocena wniosku zawarta w informacji o negatywnej ocenie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą - zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r.; - orzeczenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach zawarto argumentację przemawiającą za uwzględnieniem skargi. 4. W odpowiedzi na skargę zażądano alternatywnie jej odrzucenia lub oddalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W pierwszej kolejności zastanowić należy się, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki dopuszczalności wniesienia skargi określone w art. 30c u.z.p.p.r. Jak wynika z akt sprawy wniosek Spółki został oceniony pozytywnie i zatwierdzony do wsparcia – pismo [...]. W efekcie złożenia przez Skarżącą dalszych dokumentów przesłano Spółce informację opisaną w punkcie 1 uzasadnienia. Zdaniem Skarżącej przysługuje jej możliwość zaskarżenia tego rozstrzygnięcia skargą do Sądu. Na tę okoliczność wskazano na wyroki : WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1122/13 a także WSA we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2011r., sygn. akt III SA/Wr 337/11 i podzielono pogląd zawarty w tych judykatach, że nie ma znaczenia, na jakim etapie postępowania doszło do wyrażenia negatywnej oceny projektu, czy następuje to w fazie wstępnej, czy też dopiero przed zawarciem umowy. W ocenie WSA – przyjęcie przeciwnej wykładni pozbawiałoby wnioskodawcę możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych ocen. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela tego poglądu. Stosując dyrektywę clara non sunt interpretanda wskazać należy, iż z art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. jednoznacznie wynika, że skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu postępowania odwoławczego; warunek ten nie jest konieczny w sytuacji określonej w art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. Ustawodawca jest w tej mierze konsekwentny wskazując w art. 30c ust. 2a u.z.p.p.r., że kompletna dokumentacja obejmuje między innymi nie jakiekolwiek rozstrzygnięcie w przedmiocie oceny wniosku – jak chce Skarżący – a informację, o której mowa w art. 30b ust. 9 albo 30i pkt 1 u.z.p.p.r. Pierwszy z przepisów wskazuje, że jest to informacja o wyniku rozpatrzenia protestu wraz z uzasadnieniem; drugi zaś dotyczy pozostawienia protestu bez rozpatrzenia z racji wyczerpania środków finansowych na określone działanie lub priorytet. Analizując spełnienie tych warunków względem pisma [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. stwierdzić należy, że nie poprzedza go przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania odwoławczego i nie jest ono informacją, o której mowa w art. 30b ust. 9 albo 30i pkt 1 u.z.p.p.r., co wyłącza możliwość wniesienia skargi. Z tej racji skarga podlega odrzuceniu. Nie oznacza, że Skarżąca jest pozbawiona ochrony prawnej; ta wynika z treści np. art. 64 k.c. w zw. z art. 1047 k.p.c. Dochodzenie realizacji zawarcia umowy następuje przed sądem powszechnym, w postępowaniu procesowym. Orzeczenie Sądu, stwierdzające obowiązek strony do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zastępuje oświadczenie woli strony uchylającej się od jego złożenia; ma zatem charakter konstytutywny. Zdaniem A. Janiaka ( Komentarz do art. 64 k.c. – LEX ) art. 64 k.c. nie jest samoistną podstawą dla kreowania obowiązku złożenia oznaczonego oświadczenia woli. Stanowi on jedynie podstawę prawną po przymusowej realizacji obowiązku, który wynika z innego źródła ( vide powołane tam orzecznictwo ). Obowiązek złożenia oznaczonego oświadczenia woli może wynikać z czynności prawnej, z ustawy albo z aktu administracyjnego. Tę podstawę w niniejszej sprawie stanowi pismo [...] z dnia [...] maja 2014 r. ( patrz teza nr 3 ). Identyczne poglądy prezentują w swoich komentarzach do art. 64 k.c. R. Majda i K. Piasecki ( vide LEX ). Pamiętać przy tym należy, że od orzeczenia zastępującego złożenie oświadczenia woli należy odróżnić wyrok uwzględniający powództwo o stwierdzenie zawarcia umowy mający charakter wyroku ustalającego ( art. 189 k.p.c. ). Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm).