V SA/Wa 1748/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013r. sprawy ze skargi K.T. i J.P. wspólników T. s.c. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę Dnia 9 lipca 2010 r. K.T. oraz J.P. - jako wspólniczki spółki cywilnej T. ( dalej skarżące, strona) złożyły w D. Oddziale Regionalnym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: organ, Agencja) wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Wniosek złożony przez skarżące został poddany ocenie pod kątem spełniania warunków formalnych przyznania pomocy. Pismem [...] z dnia [...] listopada 2010r. strona została wezwana do usunięcia braków formalnych m.in. do dostarczenia brakujących dokumentów, w tym ekonomicznego planu operacji, zapytań ofertowych, dokumentów potwierdzających posiadanie przez wnioskodawcę tytułu prawnego do nieruchomości na której realizowana będzie operacja, kosztorysu inwestorskiego, dokumentów potwierdzających przeprowadzenie robót budowlanych, bowiem planowana do zrealizowania operacja zakładała budowę budynku (ostateczne pozwolenie budowlane lub zgłoszenie wykonania robót budowlanych), zgodnie z § 18 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013. W odpowiedzi na prośbę skarżących z dnia [...] grudnia 2010 r. o przedłużenie o miesiąc terminu na dokonanie uzupełnień, która to prośba została umotywowana potrzebą posiadania dłuższego czasu na przygotowanie poprawnego kosztorysu inwestorskiego, organ wyraził zgodę na przedłużenie w/w terminu wskazując, iż dokumenty należy dostarczyć do dnia 28 stycznia 2011 r. W dniu 23 stycznia 2011 r. skarżące dokonały częściowego uzupełniania braków wskazanych w pierwszym wezwaniu z dnia 30 listopada 2010 r. oraz w związku z wezwaniem do dostarczenia ostatecznego pozwolenia na budowę złożyły kolejny wniosek o przedłużenie terminu na uzupełnienie o okres 6 miesięcy to jest do dnia 28 czerwca 2011 r. W odpowiedzi na powyższe pismo w dniu [...] lutego 2011 r. pismem [...] organ zwrócił się do wnioskodawczyń z prośbą o dostarczenie dodatkowych wyjaśnień dokumentów uzasadniających wydłużenie terminu na dokonanie uzupełnień na okres 6 m-cy, zgodnie z § 21 rozporządzenia wykonawczego. Ponadto wyjaśniono, iż zgodnie z Instrukcją wypełnienia wniosku o przyznanie pomocy, w przypadku, gdy przedmiot operacji, związany jest z koniecznością przeprowadzenia robót budowlanych wnioskodawca zobowiązany jest dołączyć stosowne załączniki tj. kosztorys inwestorski, ostateczne pozwolenia na budowę (w przypadku, gdy na podstawie przepisów prawa budowlanego istnieje obowiązek uzyskania tych pozwoleń). Organ wskazał ponadto, że "dostarczona oferta na wykonanie dokumentacji projektowej nie jest dokumentem, który mógłby stanowić podstawę wydłużenia terminu na dokonanie uzupełnień do 28 czerwca 2011 r. Poproszę o dostarczenie stosownych dokumentów uzasadniających przedłużenie terminu dokonania uzupełnień w tym: decyzje [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie parteru budynku, postanowienie [...] wystawione przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., wniosek o przeniesienia pozwolenia na budową na nowych właścicieli złożony w dniu 27 stycznia 2010 r. ". W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawczynie w dniu 23 lutego 2011 r. złożyły dokumenty o które zostały poproszone. Z uwagi na dostarczenie w wymaganym terminie, dokumentów wskazanych przez organ, pismem [...] z dnia 7 marca 2011 r. wyraził on zgodę na przedłużenie terminu na dokonanie uzupełnień, wskazując jednocześnie, że termin ten upływa w dniu 28 czerwca 2011 r. oraz podkreślił, że "w przedmiotowym wniosku o przyznanie pomocy zakres operacji związany jest z przeprowadzeniem robót budowlanych w związku z tym Wnioskodawca zobowiązany jest dostarczyć wszystkie niezbędne dokumenty potwierdzające, iż w/w inwestycja przeprowadzona jest zgodnie z ustawą Prawo budowlane, a roboty budowlane rozpoczęte zostały jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budową " W dniu 28 czerwca 2011 r., 14 lipca 2011 r. oraz 17 sierpnia 2011 r. (data stempla pocztowego) skarżące złożyły uzupełnienia wniosku. Wniosek wraz z dokonanymi po pierwszym wezwaniu uzupełnieniami został poddany ocenie formalnej, w trakcie której stwierdzono, że wymaga dalszego uzupełnienia, złożenia poprawnych dokumentów, złożenia wyjaśnień, w zakresie m.in. rozbieżności w nazewnictwie operacji, dostarczeniu pozwolenia na budowę, dokumentacji funkcjonalno - przestrzennej oraz oświadczenia o statusie mikroprzedsiębiorcy, w związku z tym w dniu 25 października 2011 r. skierowano do wnioskodawczyń pismo z prośbą o uzupełnienie (drugie wezwanie do uzupełnienia braków). W odpowiedzi na powyższe pismo skarżące przedłożyły dokumentacje, w której wskazują, że: " (...) inwestycja polega na budowie budynku Ośrodka Terapii Uzależnień i zakupie wyposażenia, w związku z czym na wezwanie Agencji usuwamy rozbieżności w nazewnictwie przedmiotowej inwestycji i we wszystkich przedstawionych dokumentach posługujemy się definicją- budowa, a nie przebudowa budynku." W konsekwencji nieuzupełnienia wszystkich braków, które zostały wskazane w drugim wezwaniu, a tym samym niespełnienia warunku określonego § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. organ w dniu [...] kwietnia 2012 r. wystosował do skarżących pismo stanowiące odmowę przyznania pomocy finansowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, że z przedłożonych dokumentów wynika, że przedmiotem inwestycji opisanej we wniosku o przyznanie pomocy jest dokończenie budowy budynku mieszkalnego. Świadczą o tym: decyzja nr [...] z dnia [...]. zatwierdzająca przedłożony projekt budowlany zamienny i zezwalająca na wznowienie robót budowlanych prowadzonych na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] obręb S. przy budowie budynku mieszkalnego, decyzja nr [...] z dnia [...]. udzielająca pozwolenia na użytkowanie parteru budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej państwu P., decyzja nr [...] z dnia [...]. zmieniająca decyzję nr [...] z dnia [...]. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego z zapisem, że pozostałe zapisy decyzji nr [...] dotyczące uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego po zakończeniu wszystkich robót pozostają bez zmian, a także projekt budowlany zamienny oraz projekt budowlany zamienny - część instalacyjna będące załącznikiem do decyzji nr [...]. Organ wskazał, że z dokumentów tych wynika, iż wnioskodawca zamierza dokończyć budowę budynku mieszkalnego, w którym następuje postępowanie naprawcze oraz dokonuje zmian umożliwiających w przyszłości wykorzystanie tego budynku jako ośrodka terapii uzależnień. Fakt, że budowany budynek po przekazaniu do użytkowania będzie spełniał wymagania użytkowe stawiane budynkom użyteczności publicznej nie dowodzi, iż formalnie będzie to budynek niemieszkalny. Wobec powyższego, nie ma możliwości uznania przedstawionych w zestawieniu rzeczowo-finansowym kosztów za koszty kwalifikowane Ponadto organ zarzucił, że brak jest dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że inwestorem wszystkich opisanych w zestawieniu rzeczowo-finansowym robót budowlanych jest wnioskodawca – T. Spółka cywilna K.T., J.P. Z przedłożonych dokumentów wynika, iż inwestorem przedmiotowego budynku są następujące podmioty: państwo P., K.T. oraz jej mąż M.S., T.s.c. Świadczą o tym m.in. wniosek z dnia 26/01/2011r. z prośbą o przeniesienie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej na rzecz K.T. oraz M.S. złożony w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w M. oraz decyzja nr [...] z dnia [...] zmieniająca ostateczną decyzję PINB w M. nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zatwierdzająca zmiany wprowadzone projektem budowlanym zamiennym. Z uzasadnienia tej ostatniej decyzji wynika, iż organ ustalił, że inwestorem budowy budynku mieszkalnego na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] obręb S. są K.T. oraz M.S.. oraz "Mając na względzie art.155 Kpa i to, że zgoda stron na uchylenie lub zmianę decyzji musi być udzielona wprost PINB w M. wezwał pana M.S. do dostarczenia pisemnej zgody na dokonanie zmiany decyzji PINB w M. nr [...]. W dniu 03/06/2011 roku wpłynęło pismo pana M.S. informujące o zgodzie na dokonanie zmian przedstawionych w projekcie zamiennym złożonym przez K.T. i wydanie decyzji zmieniającej decyzję ostateczną nr [...]." Z kolei wnioskodawczynie widnieją na zaświadczeniu z dnia 30.08.2011r. wydanym z upoważnienia Starosty M. odnośnie nie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia z dnia [...].08.2011r. zamiaru zmiany sposobu użytkowania parteru budynku mieszkalnego na ośrodek terapii uzależnień. Z tych dokumentów wynika, że inwestorem robót budowlanych, których przeprowadzenie umożliwiło uzyskanie zmiany sposobu użytkowania parteru budynku mieszkalnego nie od początku były wnioskodawczynie, a koszty poniesione przez inne podmioty nie zostały wydzielone w kosztorysie jako koszty niekwalifikowalne. W rozstrzygnięciu z dnia [...].04.2012r. zarzucono skarżącym ponadto, że dokumentacja funkcjonalno-przestrzenna nie zawiera pełnej legendy, wobec czego nie jest możliwe zlokalizowanie wszystkich planowanych do zakupu mebli i urządzeń, a także zgłoszono zastrzeżenia do sposobu reprezentacji przy zawieraniu umowy dzierżawy z dnia [...].02.2011r. Wskazano również, że oświadczenie wnioskodawcy o posiadaniu statusu mikroprzedsiębiorcy posiada uchybienia. Następnie w dniu 30 kwietnia 2012 r. (data wpływu do organu) strona złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero w dniu [...] lipca 2012 r. organ rozpatrzył to wezwanie i uznał, że nie doszło do naruszenia prawa przez Agencję. W uzasadnieniu stanowiska podał, iż z dostarczonych dokumentów bezsprzecznie wynika, iż w przedmiotowym postępowaniu mamy do czynienia z dokończeniem budowy budynku mieszkalnego, a wykonanie prac budowlanych w budynku mieszkalnym w szerszym zakresie niż jest to wymagane przepisami prawa obowiązującymi dla budynków mieszkalnych i tym samym jednoczesne przystosowanie go do użytkowania jako budynek użyteczności publicznej, nie daje podstaw do stwierdzenia, iż należy taki budynek traktować, jako budynek niemieszkalny ze względu na jego możliwy przyszły sposób użytkowania. Przyjęcie, iż ww. budynek jest budynkiem niemieszkalnym stoi w sprzeczności z wydanymi przez właściwe organy decyzjami, z których jednoznacznie wynika, iż mamy do czynienia z dokończeniem budowy budynku mieszkalnego, w którym następuje postępowanie naprawcze. Jednocześnie potwierdzono, że Oddział Regionalny Agencji nie wskazał konieczności poprawy typu przedsiębiorstwa wskazanego w oświadczeniu wnioskodawcy o posiadaniu statusu mikroprzedsiębiorcy w związku z powiązaniem z przedsiębiorstwem wspólnika, który posiada 90% udziałów w spółce cywilnej, co jednak zdaniem Agencji nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W skardze z dnia 25.06.2012 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżące K.T. oraz J.P. wniosły o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz zasądzenie od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciły: 1. dokonanie błędnej wykładni i błędnego zastosowania § 18 ust. 3, 18 ust. 4 pkt 2 i 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - z uwagi na fakt, że odmowa była przedwczesna, zaś uznanie, że wniosek jest niekompletny - bezzasadne, a także poprzez podawanie, jako przyczyny odmowy przyznania pomocy domniemanych nieprawidłowości lub braków, do usunięcia których wcześniej skarżących nie wzywano. 2. błędne zastosowanie zapisów § 13 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - z uwagi na fakt, że częścią kosztów kwalifikowanych objętych wnioskiem, związaną z prowadzeniem prac budowlanych nie jest "nadbudowa, przebudowa lub remont połączony z modernizacją istniejących budynków mieszkalnych wraz z zakupem instalacji technicznej oraz koszty rozbiórki i utylizacji materiałów szkodliwych pochodzących z rozbiórki". Wniosek skarżących oparty jest o zapis § 13 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia i obejmuje "budowę, przebudowę lub remont połączony z modernizacją niemieszkalnych obiektów budowlanych wraz z zakupem instalacji technicznej oraz koszty rozbiórki i utylizacji materiałów szkodliwych pochodzących z rozbiórki. " W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżące ponosząc nakłady związane z przygotowaniem dokumentacji i budową obiektu niemieszkalnego, przedstawiły Agencji informacje o zmianie sposobu użytkowania części budynku zatwierdzoną przez powołane do tego służby oraz informację o wynikach konkursu ofert z Narodowym Funduszem Zdrowia z której jasno wynika, że NFZ wybrał spółkę T. do zawarcia umowy na świadczenia zdrowotne - zgodnie z wnioskiem do ARiMR, a nie da się świadczyć usług medycznych w budynku mieszkalnym. Wreszcie sposób wykorzystania nieruchomości podlega łatwej kontroli - w związku z powyższym nie ma jakiegokolwiek niebezpieczeństwa złego wykorzystania środków finansowych. Ponadto wniosek skarżących nie dotyczył jedynie kosztów budowy, przebudowy budynku, a obejmował również zakup wyposażenia. Wskazana przez organ podstawa prawna odnosi się tylko do uznania za koszty kwalifikowane bądź niekwalifikowane nakładów na prace budowlane. Zgodnie z par. 18 ust. 3, 18 ust. 4 pkt 2 i 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej i w ramach działania " Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 organ miał obowiązek wskazania nieprawidłowości i braków i wezwania wnioskodawcy do ich usunięcia, jednak Agencja wcześniej nie zgłaszała wątpliwości co do inwestora i nie zwracała się z wnioskiem o podział kosztów. Nie są też zasadne wątpliwości Agencji dotyczące zawarcia umowy dzierżawy, ponieważ nie zostały wcześniej wyrażone i nie został wskazany sposób ich rozwiania. Skarżące uważają też, że Oświadczenie wspólników spółki cywilnej (T.Spółka cywilna K.T., J.P.) o posiadaniu statusu mikroprzedsiębiorcy nie zawiera uchybień i zostało sporządzone prawidłowo. Zostało sporządzone zgodnie z ustaleniami i wytycznymi, które otrzymały od osoby oceniającej wniosek, świadczy o tym treść wezwania (pisma do usunięcia braków) z dnia 25.10.2011r. Typ przedsiębiorstwa został natomiast określony w taki sam sposób, jak to miało w wypadku innego beneficjenta – również 2 – osobowej spółki cywilnej P. Jednocześnie w piśmie z dnia 25.10.2011r. Agencja nie stwierdziła, że określony status przedsiębiorstwa jako samodzielny został określony błędnie i nie wskazała do zaznaczenia innego statusu spółki, mimo, że posiadała już umowę spółki cywilnej z określonymi udziałami wspólników. Skarżące podkreśliły, że dokumentacja funkcjonalno – przestrzenna, którą dołączyły do wniosku o przyznanie pomocy zawierała wszystkie elementy, których brak wykazała Agencja w trakcie oceny wniosku. W piśmie z dnia 09.07.2012r., zatytułowanym "Uzupełnienie skargi" skarżące argumentowały " z ostrożności procesowej", że zakres prac budowlanych objętych zamiennym pozwoleniem na budowę spełnia jednocześnie definicję kosztów kwalifikowanych zawartą w § 13 ust. 1 pkt. 2 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym: "Do kosztów kwalifikowanych, (...), zalicza się koszty: 2) nadbudowy, przebudowy lub remontu połączonego z modernizacją istniejących budynków mieszkalnych wraz z zakupem instalacji technicznej oraz koszty rozbiórki i utylizacji materiałów szkodliwych pochodzących z rozbiórki;". Jest to możliwe, ponieważ budynek ISTNIEJE, a prace objęte zamiennym pozwoleniem na budowę należy zakwalifikować jako NADBUDOWĘ - czyli szczególny przypadek budowy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Rozpoznawana sprawa dotyczy wniosku skarżących o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" rozpatrywanego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( Dz.U nr 64 poz. 427 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz przepisów wykonawczych do ustawy. Stosownie do art. 22 ust. 2 ww. ustawy do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę w formie pisemnej o odmowie przyznania pomocy, z podaniem przyczyn odmowy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy stanowi § 18 ust. 3, 18 ust. 4 pkt 2, 18 ust. 5 oraz § 13 ust. 1 pkt 2, (z uwagi na niespełnienie warunków określonych w tym ostatnim paragrafie) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 139 poz. 883 z późn. zm.) dalej: rozporządzenie. Zgodnie z treścią § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia pomoc w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" PROW 2007-2013 jest przyznawana wspólnikom spółki cywilnej, jeżeli są spełnione warunki określone w § 7, oraz jednemu ze wspólników, co do którego pozostali wspólnicy wyrazili zgodę na nadanie numeru identyfikacyjnego, został nadany numer identyfikacyjny. Pomoc jest przyznawana na operację spełniającą wymagania określone w Programie, w szczególności uzasadnioną ekonomicznie, w tym pod względem jej kosztów oraz zapewniającą osiągnięcie i zachowanie celu działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" (§ 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia "Do kosztów kwalifikowanych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1, zalicza się koszty: 1. budowy, przebudowy lub remontu połączonego z modernizacją niemieszkalnych obiektów budowlanych wraz z zakupem instalacji technicznej oraz koszty rozbiórki i utylizacji materiałów szkodliwych pochodzących z rozbiórki; 2. nadbudowy, przebudowy lub remontu połączonego z modernizacją istniejących budynków mieszkalnych wraz z zakupem instalacji technicznej oraz koszty rozbiórki i utylizacji materiałów szkodliwych pochodzących z rozbiórki. Z kolei zgodnie z § 18 ust. 3 rozporządzenia jeżeli wniosek o przyznanie pomocy zawiera inne niż określone w ust. 1 i 2 nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku, gdy wnioskodawca nie usunął wszystkich braków w terminie Agencja ponawia wezwanie (ust. 4), a następnie, jeśli wnioskodawca pomimo wezwania nie usunął nieprawidłowości lub braków w terminie pomocy nie przyznaje się (ust.5 paragrafu 18). Z tego, co wyżej powiedziano wynika, że wsparciu, co do zasady nie podlega budowa budynków mieszkalnych. Zasadniczą przyczyną odmowy przyznania pomocy oraz główny spór w sprawie dotyczył tego, czy inwestycja polegająca na budowie budynku mającego służyć do prowadzenia w nim Ośrodka Terapii Uzależnień z h. może być objęta pomocą w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Same skarżące nazywały tę inwestycję w różny sposób, składały również dokumenty w których opisywano ją jako budowę budynku mieszkalnego, przebudowę lub budowę budynku niemieszkalnego – np. złożona w odpowiedzi na pierwsze wezwanie organu do uzupełnienia wniosku koncepcja architektoniczna – analiza dla potrzeb adaptacji pomieszczeń na cele Ośrodka Terapii Uzależnień N. z H. w G. (k. 576 – 587 akt administracyjnych) wskazuje, że jest to opracowanie na temat przebudowy budynku mieszkalnego (w zabudowie bliźniaczej) na potrzeby ośrodka terapii uzależnień z h.; złożony w dniu 29.06.2011r. projekt budowlany zamienny dotyczy inwestycji pt. Budowa budynku mieszkalnego(k 448 – 507 akt admin.) a złożony w tym samym dniu Ekonomiczny Plan Operacji w sekcji C-1 dot. charakterystyki planowanej operacji wskazuje, że planowana operacja polega na przebudowie budynku mieszkalnego; dostarczony do Agencji w dniu 15.07.11r. kosztorys inwestorski dotyczy "Przebudowy budynku mieszkalnego na potrzeby Ośrodka Terapii Uzależnień z H." (k. 323 – 374 akt admin.); z kolei w Ekonomicznym Planie Operacji, który wpłynął do Agencji 18.11.2011r., w sekcji C-1 stwierdzono, że "Planowana operacja polega na budowie budynku na potrzeby Ośrodka Terapii Uzależnień" (k. 155 akt admin.). Tak samo niekonsekwentne w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego są w swych oświadczeniach co do charakteru inwestycji same skarżące. Pomijając odmienne stwierdzenia zawarte w dwóch wersjach Ekonomicznego Planu Operacji, w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wskazano, ze wniosek jest oparty o § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, a więc dotyczący budowy, przebudowy lub remontu połączonego z modernizacją budynków niemieszkalnych (przy czym skarżące nie precyzują czy chodzi o budowę, przebudowę czy może remont połączony z modernizacją), z kolei w uzupełnieniu skargi z dnia 09.07.2012r. zawarto stwierdzenie z uzasadnieniem, iż zakres prac budowlanych objętych zamiennym pozwoleniem na budowę spełnia jednocześnie definicję kosztów kwalifikowanych zawartą w § 13 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia. Sąd podziela pogląd orzekającego w sprawie organu, że wobec treści złożonych dokumentów i wydanych w sprawie decyzji nie sposób uznać, że mamy do czynienia z budową budynku niemieszkalnego. Należy też zgodzić się z organem, że przedmiot inwestycji, na którą strona stara się uzyskać dofinansowanie - to dokończenie budowy budynku mieszkalnego. Niesporne jest, że pozwolenie na budowę ww. budynku uzyskali J. i A. P., którzy tę inwestycję rozpoczęli. Nie budzi również wątpliwości, że było to pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, chociaż strona skarżąca nigdy tej decyzji nie złożyła. Następnie, jak wynika z przedłożonego odpisu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. nr [...] z [...].01.2006r., wskutek dopuszczenia się samowoli budowlanej przez ówczesnych inwestorów, musieli oni złożyć projekt zamienny. Mocą tej decyzji przedłożony projekt budowlany zamienny został przez organ budowlany zatwierdzony, zezwolono na wznowienie robót budowlanych – i co istotne nałożono na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego po zakończeniu wszystkich robót budowlanych ( ta część omawianej decyzji nie została nigdy zmieniona ani uchylona). Z kolei decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...].09.2010r. zezwolono inwestorom na użytkowanie parteru ww. budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej zlokalizowanego w G. nr [...], na działkach oznaczonych nr ewidencyjnymi [...] obręb S. Następnie K.T. wraz z mężem M.S. nabyli ww. nieruchomość i w dniu 24.02.2011r. wystąpili z wnioskiem o przeniesienie na ich rzecz decyzji nr [...] ( k 517 akt admin.). Decyzją nr [...] z dnia [...].06.2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. zmienił ostateczną decyzję nr [...] z dnia [...].01.2006r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zatwierdził zmiany wprowadzone projektem budowlanym zamiennym załączonym prze K.T. Z uzasadnienia decyzji wynika, że pozostałe zapisy decyzji [...] pozostają bez zmian, w tym obowiązek uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego po zakończeniu wszystkich robót budowlanych. Zdaniem sądu nie zmienia uznania tej budowy jako budowy budynku mieszkalnego, ze względu na kwalifikację prawną przyjętą w wyżej wymienionych decyzjach, fakt, że prace prowadzone w celu dokończenia budowy powodują, iż zostaną spełnione warunki techniczne stawiane budynkom niemieszkalnym. Oświadczenia skarżących, że budynek nie jest i nie będzie w całości wykorzystywany na cele mieszkaniowe oraz stanowiska i decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. stwierdzająca, że pomieszczenia i urządzenia "będące własnością Zakładu Opieki Zdrowotnej T. (...) odpowiadają wymaganiom odpowiednio do wykonywanej działalności leczniczej oraz zakresu udzielanych usług" (decyzja nr [...] – 191 akt admin.) nie mogą zmienić tego, że jest wznoszony budynek mieszkalny (nikt nie kwestionuje, iż spełnia on ostrzejsze warunki - odpowiednie dla prowadzenia w nim wnioskowanej działalności gospodarczej), dla którego, w celu legalnego rozpoczęcia użytkowania, konieczne jest uzyskanie "pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego po zakończeniu wszystkich robót budowlanych". Należy zgodzić się ze skarżącymi, że osiągnięcie efektu w postaci wzniesienia budynku niemieszkalnego jest możliwe na dwa sposoby – wznoszenie od początku takiego budynku, objętego stosownym pozwoleniem na budowę, lub zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego w trybie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2010r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) dalej: prawo budowlane. Jednak w ustalonym stanie faktycznym, kiedy bezsprzecznie mamy do czynienia z dokończeniem budowy budynku mieszkalnego, w którym następuje postępowanie naprawcze oraz jednocześnie są dokonywane zmiany umożliwiające wykorzystanie tego budynku jako ośrodka terapii uzależnień, koszty związane z dokończeniem tej budowy nie spełniają warunków do uznania ich za koszty kwalifikowalne w rozumieniu § 13 ust. 1 pkt 1rozporządzenia. Nie można również zgodzić się z koncepcją skarżących zaprezentowaną w uzupełnieniu skargi, iż zakres prac objętych zamiennym pozwoleniem na budowę spełnia jednocześnie definicję kosztów kwalifikowanych, o których mowa w § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Jeszcze raz należy podkreślić, że w ramach tego przepisu nie są refundowane koszty budowy budynków mieszkalnych, lecz ich nadbudowa, przebudowa lub remont połączony z modernizacją. Nadbudowa, przebudowa i remont mają dotyczyć "istniejących" budynków, a więc takich, których budowa została już ukończona w całości. Budowa budynku, w którym skarżące dokonują inwestycji nie została, co jest dla sądu niewątpliwe, dokończona. Skarżące nie przedstawiły pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, po zakończeniu wszystkich robót budowlanych, co zgodnie z ww. decyzją [...] jest konieczne dla rozpoczęcia legalnego użytkowania budynku. Nie zmienia tej oceny fakt, że decyzją z dnia [...].09.2010r. nr [...] udzielono pozwolenia na użytkowanie parteru tegoż budynku. Pozwolenie na użytkowanie części budynku wydane na podstawie art. 55 pkt 2 i 3 prawa budowlanego nie zastępuje pozwolenia na użytkowanie całego budynku i nie świadczy, że budowa ta została już ukończona. Ponadto z uzasadnienia decyzji [...] wynika wprost, że do zakończenia inwestycji pozostały roboty budowlane na poddaszu użytkowym budynku mieszkalnego oraz roboty zewnętrzne związane z elewacją obiektu. Powołane w uzupełnieniu skargi orzeczenia sądów administracyjnych (wyrok NSA sygn. akt II OSK 1929/2007 z dnia 21 stycznia 2009r. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach II SA/GI 389/2009 z 2 lipca 2009r.) dotyczą prac budowlanych w już istniejących budynkach, których budowa została zakończona, nie mogą zatem świadczyć o tym, że dokończenie budowy budynku – przed wydaniem pozwolenia na jego użytkowanie – można zakwalifikować jako nadbudowę, przebudowę czy remont istniejącego budynku. Drugą główną przyczyną odmowy przyznania pomocy było stwierdzenie, że brak jest dokumentów potwierdzających jednoznacznie, iż inwestorem wszystkich opisanych w zestawieniu rzeczowo – finansowym robót budowlanych jest wnioskodawca – czyli wspólnicy Spółki cywilnej T. K.T. oraz J.P. Słusznie wskazuje organ, że przedłożone dokumenty wskazują, iż inwestorami przedmiotowego budynku byli kolejno: państwo P. oraz K.T. i jej mąż M.S. Świadczą o tym m.in. wniosek z dnia 26/01/2011r. z prośbą o przeniesienie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej na rzecz K.T. oraz M. S. złożony w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w M. oraz decyzja nr [...] z dnia [...]/06/2011r. zmieniająca ostateczną decyzję PINB w M. nr [...] z dnia [...]/01/2006r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zatwierdzająca zmiany wprowadzone projektem budowlanym zamiennym. Z uzasadnienia decyzji nr [...]/11 wynika, że "W trakcie postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że inwestorem budowy budynku mieszkalnego na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] obręb S. są K.T. oraz pan M. S." oraz, że M.S. w toku postępowania zmierzającego do zmiany decyzji nr [...] złożył w dniu [...].06.2011r. pismo informujące o wyrażeniu zgody na dokonanie zmian przedstawionych w projekcie zamiennym i wydanie decyzji zmieniającej decyzję ostateczną nr [...]. Jednocześnie już [...].02.2011r. małżonkowie S. wydzierżawili nieruchomość obejmującą działki gruntu o numerach ewidencyjnych nr [...] i [...] wraz z budynkiem mieszkalnym typu bliźniak oraz halą składową - T. Spółce cywilnej K.T. i J.P. (umowa dzierżawy z dnia [...].02.2011r. k 146 – 148 akt admin.). Jednocześnie w § 8 umowy dzierżawy wydzierżawiający wyrazili zgodę na realizację operacji bezpośrednio związanej z nieruchomością w związku z wnioskiem złożonym przez dzierżawcę do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Zatem nic nie stało na przeszkodzie, by to wspólnicy spółki cywilnej wystąpili z wnioskiem o przeniesienie pozwolenia na budowę wraz z wnioskiem o dokonanie zmiany decyzji w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Wobec tego jednak, że z ww. złożonych dokumentów nie wynika, iż inwestorem wykazanych w zestawieniu rzeczowo – finansowym jest wnioskodawca jednocześnie koszty poniesione przez innych inwestorów nie zostały wyodrębnione w kosztorysie słusznie organ zakwestionował wydatki jako niespełniające warunków kosztów kwalifikowalnych. Należy zgodzić się ze skarżącymi, iż wyrażenie przez M.S. zgody na zmianę decyzji nr [...] nie czyni jeszcze z niego inwestora, jednak nie jest z kolei wystarczającym argumentem za przyjęciem, że to wspólnicy spółki cywilnej są inwestorami operacji opisanej we wniosku i później złożonych dokumentach. Nie znajduje także dostatecznego uzasadnienia argument skargi, iż Agencja wcześniej nie wskazywała tej nieprawidłowości i nie zwracała się o jej usunięcie. Należy przypomnieć, że stosownie do art. 22 ust. 2 ww. ustawy do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że w tych postępowaniach stosuje się zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. W wymienionych sprawach organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Porównanie przytoczonej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw odstąpił od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Te zasady postępowania w sprawach prowadzonych na gruncie ustawy z dnia 7 marca 2007r., w tym więc i dotyczące działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" są modyfikowane – na korzyść wnioskodawcy przez ww. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. Mianowicie w §18 ust. 3 i 4 pkt 2 został przewidziany obowiązek Agencji dwukrotnego wezwania potencjalnego beneficjenta do usunięcia nieprawidłowości i braków, innych niż opisane w ust. 1i 1a tego paragrafu. Należy stwierdzić, iż obowiązek ten Agencja spełniła, dwukrotnie wzywając skarżące pismami z 30.11.2010r. oraz 25.10.2010r., szczegółowo informując o występujących brakach, które następnie były weryfikowane na podstawie analizy posiadanych na danym etapie weryfikacji dokumentów. Organ podniósł, że niezłożenie załączników niezbędnych do dokonania oceny wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy, uniemożliwia dokonanie oceny całości operacji w świetle kryteriów i zasad przyznawania pomocy, przy czym brak jakiegokolwiek dokumentu powoduje wskazanie tego braku w wezwaniu, bez możliwości jego analizy merytorycznej w powiązaniu z kryteriami przyznania pomocy. Jak wynika z akt administracyjnych (adnotacja na wniosku, iż brak jest m.in. ekonomicznego planu operacji, dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości, kosztorysu inwestorskiego, pozwolenia na budowę; karta weryfikacji wniosku) składając wniosek skarżące nie dołączyły do niego niemal żadnych załączników mogących obrazować jak będzie wyglądała planowana inwestycja zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym. Dopiero po drugim wezwaniu dołączyły poprawiony kosztorys inwestorski (k.218 – 245 akt admin. ) oraz decyzje z których wynikało, iż kto inny niż wnioskodawca był inwestorem przedmiotowego budynku na poszczególnych etapach jego budowy. W takim wypadku, to wnioskodawca winien był wykazać, iż to on ponosi koszty tej inwestycji a nie podmioty wskazane w decyzjach jako inwestorzy. Mając na uwadze zasady o których mowa w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. trudno konstruować po stronie Agencji obowiązek kolejnego wzywania do uzupełnień, ponad przewidziane w rozporządzeniu dwa razy. Wymaganie aby organ dwukrotnie wzywał do usunięcia każdego kolejno ujawniającego się wskutek dokonywanych wielokrotnie nowych uzupełnień braku przekracza opisane wcześniej zasady rozkładu ciężaru dowodu w sprawach o przyznanie pomocy toczących się na podstawie ustawy o wspieraniu, oznaczałoby w istocie, że to Agencja jest zobowiązana udowodnić, iż pomoc się należy, a nie wnioskodawca. Należy też podkreślić, że sprawy o przyznawanie pomocy z funduszy unijnych są sprawami sformalizowanymi, postępowanie w tych sprawach wszczynane jest w następstwie złożenia wniosku o przyznanie pomocy oraz wniosku o płatność w ramach działań objętych programem. Wniosek składa się na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnianym przez podmiot wdrażający. Sąd zgadza się ze stanowiskiem zawartym w cytowanym przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 04.03. 2011r.( sygn. akt V SA/Wa 2259/10), że "Wypełnienie formularza wniosku o przyznanie pomocy powinno być zgodne ze stosownymi objaśnieniami. Stanowią one swoistą instrukcję co do tego jakie treści i w jaki sposób powinny zostać tamże zamieszczone. Nie pozostaje w kompetencji wnioskodawcy możliwość podważania takich instrukcji oraz kontestowanie obowiązków wynikających z zapisów znajdujących się na formularzu. Wnioskodawca ma obowiązek wypełnić wniosek zgodnie z instrukcją, co oznacza, iż nie ma możliwości podważania go od strony formalnej." Trzeba zauważyć, że w formularzu wniosku jako pierwszy z załączników dotyczących robót budowlanych został wymieniony kosztorys inwestorski - oryginał, co wskazuje jednoznacznie iż musi on dotyczyć kosztów poniesionych przez inwestora, a nie inne podmioty i w związku z tym musi być kompatybilny, także pod względem podmiotowym, z pozostałą dokumentacją dołączoną przez wnioskodawcę, obejmującą chociażby decyzje dotyczące pozwolenia na budowę. Kosztorys inwestorski w ogóle nie został dołączony pierwotnie do wniosku, a ostatecznie złożony jak wyżej wskazano, nie odzwierciedlał, które z kosztów ponoszą wnioskujący wspólnicy spółki, a które inwestorzy wynikający z decyzji zmieniających decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego. Brak pełnej dokumentacji dotyczącej planowanych prac budowlanych, w tym pierwotnej decyzji wystawionej na Państwa P. i uzupełnienie ich dopiero w odpowiedzi na drugie wezwanie nie rodzi po stronie organu obowiązku, ale też i nie uprawnia go do wzywania do uzupełniania braków po raz trzeci. Dlatego też nie można podzielić argumentacji skarżących, iż Agencja nie wypełniła w tym zakresie obowiązków nałożonych na nią rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. wskazanych w § 18 ust. 5 rozporządzenia. W większości te same argumenty można powołać w odpowiedzi na zarzuty skargi dotyczące niezłożenia kompletnej dokumentacji funkcjonalno – przestrzennej, która nie zawierała pełnej legendy, wobec czego nie było możliwe zlokalizowanie wszystkich planowanych do zakupu urządzeń. Uzupełnienie braków w zakresie dokumentacji funkcjonalno – przestrzennej było objęte dwukrotnymi wezwaniami (wezwanie z 30.11.2010r. pkt 14 oraz wezwanie z 25.10.2011r. pkt 16), dostarczona dokumentacja wciąż zawierała braki. Sąd nie może w tym zakresie uznać za zasadne zarzutów skarżących, powołujących się na pozytywne załatwienie innych wniosków, które nie zawierały takiej dokumentacji. Niemożliwe jest przy dokonywaniu kontroli legalności danego rozstrzygnięcia administracyjnego jednoczesne porównywanie go z innym rozstrzygnięciem, co do którego brak jest jakichkolwiek danych- poza twierdzeniami jednej strony postępowania. Wobec tego, co wyżej powiedziano należy zgodzić się ponadto ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, że koszty budowy budynku mieszkalnego, jak i jego wyposażenia, wobec nie spełniania warunków przyznania pomocy na operację, nie stanowią kosztów kwalifikowalnych zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia mając jednocześnie na uwadze regulację przepisu § 10 ust. 2, iż: " Pomoc jest przyznawana jeżeli zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu oraz przepisach odrębnych, których regulacje dotyczą realizacji operacji". Sąd uznał natomiast za zasadne zarzuty skargi dotyczące zakwestionowania przez organ umowy dzierżawy nieruchomości w oparciu o którą jest prowadzona inwestycja, z dnia [...].02.2011r. Argumentacja organu jest niejasna, świadczy o tym chociażby sformułowanie, że sposób reprezentacji spółki cywilnej "budzi wątpliwości", z drugiej strony organ nie wskazuje w jaki sposób – jego zdaniem – ta prawidłowa reprezentacja powinna wyglądać. Tak samo podzielić należy zarzuty dotyczące zakwestionowania oświadczenia o posiadanym statusie mikroprzedsiębiorcy. Słusznie podkreślają skarżące, że wezwania do podania okresu spełnienia statusu mikroprzedsiębiorcy były wprowadzające w błąd, a Odział Regionalny nie wskazał konieczności poprawy typu przedsiębiorstwa wskazanego w oświadczeniu wnioskodawcy o posiadaniu statusu mikroprzedsiębiorcy w związku z powiązaniem z przedsiębiorstwem wspólnika, który posiada 90% udziałów w spółce cywilnej, co przyznał organ rozpatrując wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Uwzględnienie jednak tych dwóch ostatnich zarzutów nie ma wpływu na wynik sprawy, albowiem pozostałe, szczegółowo omówione nieprawidłowości stanowiły wystarczające przyczyny dla odmowy przyznania pomocy. Reasumując, w opinii sądu rozstrzygnięcie oraz samo postępowanie organu było dokonane z poszanowaniem zasad postępowania w takich sprawach, określonych w art. 21 i 22 ustawy z 7 marca 2007 r., nie naruszało też zarzucanych w skardze przepisów. Ocena sprawy była wyczerpująca i nie przekraczała zasad dopuszczalnej swobody w ocenie materiału dowodowego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.