V SA/Wa 1786/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Asesor WSA -Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant - Aneta Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych; oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2004r. Z. M. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. o umorzenie w części należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od lutego 2002r. do grudnia 2003r. W jego uzasadnieniu wnioskodawca wyjaśnił, iż jego bardzo ciężka sytuacja finansowa powstała na skutek niewypłacalności dłużników, z którymi współpracował, co skutkowało bezpowrotną stratą ok. [...] zł. Podniósł również, iż wraz z żoną nie ma innych źródeł zarobkowych, a spłata wszystkich należności ZUS pozbawiłaby jego rodzinę możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z [...] listopada 2004r., odmówił Z. M. umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w części finansowanej przez płatnika oraz składek na ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez ubezpieczonych. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Prezesa ZUS z dnia [...] maja 2005r. rozpoznającego wniosek Z. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Orzekając w sprawie na skutek złożenia przez stronę skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2006r. sygn. akt III SA/Wa 2189/05 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2005r. wskazując, iż właściwym organem do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest Minister Polityki Społecznej, jako organ sprawujący nadzór nad zgodnością działań ZUS z obowiązującymi przepisami prawa. Po przekazaniu akt sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem Sądu, Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] października 2006r. przekazał wniosek Z.M. o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezesowi ZUS wyjaśniając, iż w dniu 24.08.2005r. zmianie uległa treść art. 83 ust. 4 u.s.u.s. i na tej podstawie stronie niezadowolonej z decyzji, w sprawie umorzenia należności z tytułu składek, przysługuje prawo wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Prezesa ZUS. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] Prezes ZUS uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2004r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, iż w sprawie został naruszony przepis art. 10 § 1 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] listopada 2007r. nr [...], wydaną m.in. na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 28 ust. 1 i art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych [Dz.U. z 2007r. nr 11, poz. 74 ze zm.], dalej: u.s.u.s. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił Z. M. umorzenia należności z tytułu zaległych składek ubezpieczeniowych w wysokości [...] zł. W pierwszej części uzasadnienia Zakład Ubezpieczeń Społecznych przytoczył treść przepisu art. 28 ust. 2 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym Zakład może umorzyć należności z tytułu składek w całości lub w części w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 3a wskazanej ustawy należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. (Dz.U. Nr 141, poz. 1365). Oceniając sytuację majątkową Z. M. Zakład Ubezpieczeń stwierdził, iż wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i osiąga pewien dochód, zaś Komornik Sądu Rejonowego w P. skutecznie prowadzi postępowanie egzekucyjne. Nadto nie bez znaczenia jest, w ocenie organu, osiąganie przez małżonkę Z.M. wynagrodzenia za pracę, które w miesiącu czerwcu i w lipcu 2007 roku wynosiło po [...] zł brutto, które to wynagrodzenie podlega zajęciu komorniczemu w kwotach dopuszczalnych przez przepisy Kodeksu pracy. Dalej organ wyjaśnił, że wnioskodawca, co prawda nie przedstawił dokumentów obrazujących miesięczny poziom wydatków rodziny, jednakże dochody z jego gospodarstwa domowego pozwalają na pokrycie opłat o charakterze stałym na poziomie pozwalającym na skromne utrzymanie rodziny, pomimo prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Tym samym nie zostało, w ocenie Zakładu, udowodnione wystąpienie w sprawie okoliczności uzasadniających umorzenie powstałego zadłużenia, na podstawie powołanych wyżej przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. Po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Zakładu decyzją z [...] maja 2008r. nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 4 u.s.u.s. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2007r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz w pełni podzielił argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Wyjaśnił dodatkowo, że Z. M. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, której wynagrodzenie za pracę wynosiło za 02/2008 – 2362,48 zł brutto, zaś za 03/2008 – [...] zł brutto, które to wynagrodzenie podlega zajęciu komorniczemu w kwotach dopuszczalnych przez przepisy Kodeksu pracy. Dalej Prezes ZUS (działający w imieniu Zakładu) zwrócił uwagę, że wnioskodawca w ostatnim okresie opłaca składki na ubezpieczenie społeczne za siebie i zatrudnionych pracowników, a ponowna analiza materiału dowodowego nie dała podstaw do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły szczególne okoliczności pozwalające chociażby na częściowe umorzenie zadłużenia na podstawie art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W skardze na powyższą decyzję Z. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej: - nieważność postępowania z powodu wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości i z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez osobę nie będącą do tego upoważnioną; - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez błędną jego wykładnię. W dalszej części uzasadnienia skargi Z. M. opisał dotychczasowy przebieg postępowania przed organami administracji i przedstawił dowody zgromadzone w toku tego postępowania. Konkludując stwierdził, że zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2008r. jest dla niego krzywdząca i z treści jej uzasadnienia nie wynika, aby zostały wzięte pod uwagę wszystkie uwarunkowania i okoliczności świadczące o tym, że przyczyny powstania zaległości wobec Zakładu miały charakter czynników, na które miałby wpływ. Odnosząc się do swojej sytuacji materialnej stwierdził również, że w niniejszej sprawie, winny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, umożliwiające umorzenie powstałego zadłużenia pomimo braku całkowitej nieściągalności, bowiem przedstawiona sytuacja materialna skarżącego jest bardzo trudna, do czego doprowadziło nie wywiązanie się kontrahentów z zapłaty kwoty w wysokości [...] tys. zł, co z kolei, rzutuje na możliwość spłaty zaległości wobec ZUS. Powołując przepis art. 86 i 87 TWE skarżący wyraził pogląd, że podstawa faktyczna jego wniosku mieści się w standardach polityki Unii Europejskiej wobec małych i średnich przedsiębiorców, a z zasady de minimis nie wynika obowiązek stosowania przepisów prawa wspólnotowego do pomocy udzielanej MŚP. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w wydanych w sprawie decyzjach. Dodano również, że z uwagi na prowadzenie przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej należało w sprawie uwzględnić przepisy odnoszące się do przyznawania pomocy publicznej, w szczególności pomocy de minimis. Ponownie podkreślono, że zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na umorzenie powstałego zadłużenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Sąd Administracyjny zgodnie ze swoimi ustawowymi kompetencjami bada, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając w powyższym zakresie sprawę, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2008r., zawiera ustalenia co do sytuacji materialnej i życiowej skarżącego Z. M. Stan finansowy skarżącego, wskazuje, że w odniesieniu do niego, nie zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności składek o jakiej jest mowa w art. 28 ust. 2 i 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W tym kontekście Sąd miał na uwadze okoliczność ciągłego prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej i zatrudnienia ośmiu pracowników oraz opłacania (od 2005r.) składek na ubezpieczenie społeczne za siebie i zatrudnionych pracowników, (oświadczenie skarżącego na str. 5 skargi), co świadczyć może o dobrej kondycji finansowej Zakładu, a tym samym o uzyskiwaniu dochodu. Nie bez znaczenie jest również osiąganie przez żonę skarżącego B. M. wynagrodzenia za pracę zatrudnionej w Publicznym Przedszkolu Nr [...] w P., a które to wynagrodzenie w miesiącu marcu 2008r. wyniosło [...] zł brutto. Dochód ten, jak podniesiono w zaskarżonej decyzji, podlega zajęciu komorniczemu w kwotach dopuszczalnych przez przepisy Kodeksu pracy. Zwrócić należy również uwagę, że skarżący w 2007r. otrzymał pomoc de minimis w wysokości [...] zł, co potwierdza zaświadczenie z dnia [...].10.2004r. o udzielonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. pomocy de minimis (k-22 akt adm.). Powyższe okoliczności nie potwierdzają, tym samym, aby w niniejszej sprawie zachodziła całkowita nieściągalność, o której mowa w w/w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Za akt sprawy nie wynika również, aby skarżący wraz z małżonką korzystał z innej formy pomocy społecznej, co może świadczyć o braku konieczności udzielenia wnioskodawcy takiej pomocy. Uznanie natomiast, że w sytuacji skarżącego zachodzą przesłanki do umorzenia zadłużenia na podstawie art. 28 ust. 3 i 3a u.s.u.s. równałoby się w praktyce przyznaniu, że Z. M. jest przedsiębiorcą zagrożonym w rozumieniu przepisów rozporządzenia komisji WE nr 1998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis z dnia 16.12.2006r. W akapicie 7 powołanego rozporządzenia wyraźnie podkreślono, że przepisów tych nie powinno się stosować do podmiotów gospodarczych w trudnej sytuacji w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji w związku z trudnościami, jakie wiążą się z ustaleniem ekwiwalentu dotacji brutto pomocy udzielanej tego typu podmiotom gospodarczym. Tym samym organ odwoławczy prawidłowo podniósł, że udzielenie skarżącemu ulgi w postaci umorzenia zadłużenia nie byłoby, w tym przypadku, możliwe. Należy ponadto zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów, z których wynikałoby, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną wnioskodawca nie jest w stanie opłacić należności wobec Zakładu, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Zwrócić bowiem należy uwagę, że skarżący ma na utrzymaniu tylko jedno dziecko, dalej prowadzi działalność gospodarczą, a jego żona, z którą ma ustawową wspólność majątkową, uzyskuje miesięczny dochód z wynagrodzenia za pracę, skutkiem czego jest możliwość egzekwowania powstałego zadłużenia od obojga małżonków (art. 29 o.p. w związku z art. 31 u.s.u.s.). Sąd stwierdza ponadto, że w toku postępowania administracyjnego skarżący, pismem z dnia 11.01.2008r. (k-57 akt administracyjnych) został poinformowany o możliwości uzupełnienia akt sprawy o dodatkowe dokumenty, ewentualnie o wskazanie nowych okoliczności uzasadniających umorzenie należności, jednakże dokumentacja w sprawie, w tym zakresie, nie została przez skarżącego uzupełniona, a tym samym nie zostało wykazane, że w sprawie ma zastosowanie w/w rozporządzenie z dnia 31 lipca 2003r. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skarga Z. M. na rozstrzygnięcie Prezes ZUS (działającego w imieniu Zakładu) z dnia [...] maja 2008r. nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnić nadto należy, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13.10.1998r., działalnością Zakładu kieruje Prezes Zakładu, który reprezentuje Zakład na zewnątrz. Paragraf 3 ust. 3 statutu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, stanowiący załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30.07.2007r. w sprawie nadania statutu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, stanowi natomiast, że Prezes Zakładu może upoważnić pracowników Zakładu i inne osoby do reprezentowania Zakładu w określonym przez niego zakresie, z prawem udzielania dalszych pełnomocnictw oraz do podejmowania decyzji w określonych przez niego sprawach. Wydanie tym samym decyzji przez Dyrektora Oddział ZUS w P., tj. osobę upoważnianą (§3 ust. 3 statutu Zakładu), czyni zarzut przekroczenia kompetencji zastrzeżonych dla Prezesa ZUS, niezasadnym. Dokonując oceny postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, Sąd jest zdania, że zarówno organ I jak i II instancji prawidłowo zgromadził i poddał ocenie materiał dowodowy sprawy. Zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne oraz posiadała prawidłową podstawę prawną. W związku z powyższym należy przyjąć, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (działającego w imieniu Zakładu) z dnia [...] maja 2008r. jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.