V SA/Wa 1788/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia ... lipca 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Przedmiotem skargi K. S. (dalej: "Skarżący", "Strona", "Zobowiązany") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS", "organ") z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej: Naczelnik US) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec K. S. na podstawie tytułów wykonawczych: - z dnia [...] marca 2010 r. o numerach od [...], obejmujących składki na ubezpieczenie zdrowotne odpowiednio za okres 05.2009, 07/2009 – 09/2009 w łącznej kwocie należności głównej 896,80 zł, - z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] obejmujący nalezności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za 12/2009, - z dnia [...] maja 2011 r. nr od [...] obejmujących nalezności z tytułu składki na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za 09/2010; w łącznej kwocie należności głównej 1.407,80 zł. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik US zawiadomieniem z dnia ... września 2016 r. dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w P. Niniejsze zawiadomienie zostało doręczone Zobowiązanemu w trybie doręczenia zastępczego w dniu 7 października 2016 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 22 września 2016 r. W odpowiedzi na niniejsze zawiadomienie o zajęciu Bank Spółdzielczy w P. poinformował organ egzekucyjny, iż nie prowadzi rachunku na rzecz Zobowiązanego. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Naczelnik US umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Skarżącego, stwierdzając, iż w wyniku dalszego prowadzenia postępowania, nie zostanie uzyskana kwota przewyższająca wydatki egzekucyjne. Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 22 marca 2017 r. (data nadania) Skarżący wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy z uwagi na nieskuteczne doręczenie przez organ zaskarżonego postanowienia. Adres, na który podjęto próbę doręczenia tego postanowienia nie był – co było wiadome organowi – adresem zamieszkania Strony ani jej adresem do korespondencji. Pod adresem tym nie działał również umocowany pełnomocnik. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Dyrektor IAS odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie z dnia [...] października 2016 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia – odnosząc się do argumentacji przedstawionej we wniosku o przywrócenie terminu – organ wskazał, że korespondencja zawierająca przedmiotowe postanowienie z dnia [...] października 2016 r. została zwrócona w dniu 22 października 2016 r. do Naczelnika US, z uwagi na niepodjęcie w terminie. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy, zwrotnego potwierdzenia odbioru, z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi lub pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi bądź dozorcy domu, który podjąłby się oddania przesyłki adresatowi, w dniu 7 października 2016 r. umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w UP wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Następnie, z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni. Przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 17 października 2016 r. W dniu 22 października 2016 r. przesyłkę zwrócono do nadawcy, gdyż adresat jej nie odebrał. Przesyłka została wysłana przez Naczelnika US na adres: ul. [...] P., tj. adres zgłoszony przez Zobowiązanego do urzędu skarbowego, a także adres, który został wskazany przez Wierzyciela, tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. w tytułach wykonawczych. Organ dodał ponadto, że wskazanym adresem posługuje się sam Zobowiązany (w piśmie z dnia 21 marca 2017 r. kierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., jak i w zażaleniu). Pod tym adresem Zobowiązany odbierał też korespondencję w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. Tym samym organ uznał, że skoro doszło do skutecznego doręczenia w trybie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako "k.p.a.") postanowienia z dnia [...] października 2016 r., to argumentacja Strony o nieskutecznym doręczeniu przez organ egzekucyjny tego postanowienia nie uprawdopodabnia braku winy Strony w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Niezależnie od powyższego organ zauważył, że zgodnie z art. 36 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 1201, dalej jako "u.p.e.a."), zobowiązany, przeciwko któremu wszczęto postępowanie egzekucyjne, jest obowiązany do powiadomienia, w terminie 7 dni, organu egzekucyjnego o każdej zmianie miejsca swego pobytu, trwającej dłużej niż jeden miesiąc. O niniejszym obowiązku, oraz o skutkach jego zaniechania Strona została pouczona w odpisach tytułów wykonawczych. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc w niej zarzuty naruszenia: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 12, art. 15, art. 34 § 1, art. 35 § 1-3, art. 36 § 1, art. 39, art. 40 § 1, art. 44, art. 46, art. 47, art. 48 § 1, art. 57 § 5 pkt 2, art. 58 § 1, art. 73, art. 75 § 1, art. 77 § 4, art. 78, art. 80, art. 81, art. 81a § 1, art. 107 § 3, art. 110, art. 112, art. 124, art. 132 § 1, art. 133, art. 134, art. 136 § 1 i § 2, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2, art. 139, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz przepisów art. 3 § 1, art. 15 § 1 i § 2, art. 17 § 1, art. 22 § 2, art. 26 § 1 i § 5 pkt 1, art. 29 § 1 i § 2 pkt 2 i 3, art. 36 § 3, art. 59 § 1 pkt 3 i 7, § 2 - § 5 u.p.e.a. poprzez: - prowadzenie postępowania odwoławczego przez organ I instancji po upływie terminu autokontroli, wydanie przez organ I instancji postanowień na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. i braku reakcji organu odwoławczego z urzędu na rażące naruszenie prawa w postępowaniu odwoławczym, naruszenie interesów skarżącego, które organ administracji winien z urzędu chronić i naruszenie zasady pogłębiania zaufania; - naruszenie ustawowego terminu do rozpoznania odwołania i niedopełnienie obowiązku zawiadomienia o przyczynach zwłoki i wskazaniu nowego terminu załatwienia sprawy, przez co organ naruszył art. 12, art. 35 §, art. 36 § 1 k.p.a.; - brak kontroli postanowienia z dnia [...] października 2016 r. dotkniętego istotnymi wadami prawnymi w zakresie braku pouczenia o prawie i trybie do złożenia zażalenia oraz wadliwego powołania tytułów wykonawczych w osnowie postanowienia, co stanowi o braku rozstrzygnięcia, czym organ naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 112, art. 124 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2, art. 156 § 1 pkt 2; - niepoinformowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, tj. uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu w zakresie uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przez co organ naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a.; - nieprzeprowadzenie z urzędu przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję w zakresie ustalenia m. in. miejsca zamieszkania skarżącego, przez co organ naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 136 § 1 i § 2 k.p.a.; - naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, prawa do zaskarżenia postanowienia wydanego w I instancji, prawa do pozytywnego rozpoznania odwołania, przez co organ naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 15, art. 138 § 1 pkt 2, art. 139, art. 81a § 1 k.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 59 § 5 u.p.e.a.; - naruszenie zasady uczestnictwa strony w postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, czym organ rażąco naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 78, art. 80, art. 81, art. 136 § 1 i § 2, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 59 § 4 u.p.e.a.; - rażąca przewlekłość w rozpoznaniu wniosku w zakresie poinformowania o przebiegu postępowania w I instancji w prawa wglądu w akta sprawy, co miały istotny wpływ na wynik sprawy, przez co organ naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9. art. 35 § 1 i § 2, art. 36 § 1, art. 73, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a.; - wadliwe rozpatrzenie materiału dowodowego, błędne przyjęcie, że w sprawie ma zastosowanie przepis o fikcji doręczenia, podczas gdy z akt sprawy wynikało, że organowi było wiadome o niezamieszkiwaniu w tym okresie skarżącego pod tym adresem, na co też wskazał skarżący w swoim oświadczeniu, a także nieuwzględnienie obowiązku zastosowania się do przepisów o szczególnych odbiorcach pism urzędowych, a także bezzasadny zarzut braku uprawdopodobnienia winy do przywrócenia terminu, w konsekwencji czego organ nie rozstrzygnął wątpliwości na korzyść skarżącego, przez co naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 34 § 1, art. 44, art. 48 § 1, art. 58 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 4, art. 80, art. 81a§ 1, art. 136, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a.; - błędną wykładnię art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., tj. niedochowania terminu do wniesienia zażalenia w sytuacji, gdy organ administracji- publicznej nie jest związany decyzją poprzez brak jej doręczenia, przez co organ naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 39, art. 40 § 1, art. 46, art. 47, art. 57 § 5 pkt 2, art. 110 k.p.a.; - wadliwe powołanie przepisów prawa, wyroków sądów administracyjnych, tytułów wykonawczych, kwoty należności z tytułów wykonawczych, co stanowi o braku uzasadnienia postanowienia, przez co organ naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 124, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 1a pkt 18 u.p.e.a.; - wadliwe powołanie art. 36 § 3 u.p.e.a. w sytuacji, gdy nie pouczono skarżącego i nie doręczono mu tytułów wykonawczych, a stan faktyczny był inny, przez co organ naruszył art. 26 § 5 pkt 1, art. 36 § 3 u.p.e.a.; - niezareagowanie na zarzuty braku decyzji administracyjnych i dowodów ich doręczenia w aktach sprawy, prowadzenia egzekucji bez doręczenia pisemnych upomnień do wykonania obowiązku, prowadzenia postępowania w sytuacji braku właściwości miejscowej w sytuacji, gdy organ posiadał wiedzę o niezamieszkiwaniu skarżącego w obszarze działalności organu, niedopełnienie obowiązku zbadania z urzędu dopuszczalności postępowania egzekucyjnego, przez co organ naruszył: art. 3 § 1, art. 15 § 1 i § 2, art. 22 § 2, art. 26 § 1 i § 5 pkt 1, art. 29 § 1 i § 2 pkt 2 i 3, art. 36 § 3, art. 59 § 1 pkt 3 i 7, § 2 i § 3 u.p.e.a. oraz art. 6-9, 136 § 1 i § 2, 138 § 1 pkt 2 i § 2, 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powołując się na tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia ... listopada 2017 r. (data nadania) Skarżący podtrzymał wnioski zawarte w skardze, a dodatkowo wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Ponadto Skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie art. 58 § 2, art. 61 § 2, art. 107 § 1, art. 123, art. 159 § 1 k.p.a., art. 1a pkt 18, art. 3a §2 pkt 2, art. 6 § 1, art. 13, art. 23 § 1, art. 33, art. 54 § 1 i § 2 u.p.e.a. oraz art. 1, art. 2, art. 7, art. 31 ust. 1 i 2, art. 47, art. 51 ust. 3 i 4, art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W piśmie z dnia ... czerwca 2018 r. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie jawnym, przyspieszenie rozpoznania sprawy oraz przyjęcie wniosku dowodowego w postaci pisma z dnia ... października 2016 r. skierowanego do Skarżącego przez F. w M., wskazującego na ówczesny adres zamieszkania Skarżącego: ul. [...] P., tj. właściwy adres Skarżącego w okresie wydania postanowienia Naczelnika US z dnia [...] października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego Skarżącego zawartego w piśmie z dnia 5 czerwca 2018 r. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oba warunki, o których mowa w powołanym przepisie muszą być spełnione łącznie. Zatem niespełnienie już tylko jednego z nich powoduje, że wniosek dowodowy nie może zostać uwzględniony, a spełnienie drugiego warunku nie musi być w ogóle badane. W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie wykazał, że przeprowadzenie dowodu z dokumentu dołączonego do pisma z dnia 5 czerwca 2018 r. jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Z akt sprawy jednoznacznie wynika bowiem, że adres, na który zostało wysłane postanowienie z dnia [...] października 2016 r. był adresem, którym posługiwał się Skarżący (o czym szerzej poniżej). Adres ten (ul. [...] P.) podaje sam Skarżący w zażaleniu na to postanowienie oraz w piśmie z dnia ... marca 2017 r. Oceny tej nie mogła więc zmienić okoliczność, że w piśmie niedotyczącym przedmiotowej sprawy, skierowanym do Skarżącego w dniu ... października 2016 r. przez F. w M. podano inny adres. Sąd nie uwzględnił również zgłoszonego przez Skarżącego wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie. Stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 122 p.p.s.a., to sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Skorzystanie z tej możliwości jest zatem uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu, któremu ustawodawca, w omawianej kwestii, pozostawił całkowitą swobodę, nie wskazując żadnych kryteriów, którymi powinien kierować się sąd (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5287/16). W niniejszej sprawie nie skorzystano z tej możliwości, z uwagi na charakter sprawy, jak i fakt, że zarówno Skarżący jak i organ przedstawili swoją argumentację na piśmie w sposób wyczerpujący. Złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia została zatem rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wyjaśnić należy, że od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skarg na wskazane wyżej akty prawne, ich skierowanie do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Jednocześnie należy podkreślić, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) w związku z art. 135 p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2, § 2a i § 3 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Stosując przedstawione kryteria oceny legalności rozstrzygnięcia Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 17 § 1 u.p.e.a. rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, na które to postanowienie służy zażalenie, przy czym zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Natomiast zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Ponadto, w świetle art. 41 k.p.a. W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego (§ 1), natomiast w razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (§ 2). Stosownie do treści art. 44 § 1 pkt. 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce informując o tym odbiorcę przesyłki o pozostawionych zawiadomieniach. Natomiast z § 4 tego przepisu wynika, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowienie z dnia [...] października 2016 r., z uwagi na niemożność doręczenia Skarżącemu pozostawiono w dniu 7 października 2016 r. na okres 14 dni w placówce pocztowej, o czym Strona została poinformowana dwukrotnie (awizo z 7 i 17 października 2016 r.). Pomimo prawidłowej awizacji, Skarżący nie odebrał pisma w terminie, w związku z czym Poczta Polska w dniu 22 października 2016 r. zwróciła przesyłkę do nadawcy – Naczelnika US. Wobec powyższego, na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. organ I instancji uznał, iż postanowienie zostało doręczone z dniem 21 października 2016 r., a zatem 7 – dniowy termin do wniesienia zażalenia w rozpoznawanej sprawie rozpoczął swój bieg w dniu 22 października 2016 r., a zakończył w dniu 28 października 2016 r. W tym miejscu wskazać należy, że instytucja przywrócenia terminu, uregulowana została w art. 58 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1 art. 58 k.p.a.). Stosownie do art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Do przywrócenia terminu niezbędne jest zatem spełnienie łącznie trzech przesłanek, tj. uprawdopodobnienie braku winy po stronie wnoszącej o przywrócenie terminu, złożenie wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, zachowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku wraz z dopełnieniem czynności dla której określony został termin. W niniejszej sprawie brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika US z dnia [...] października 2016 r. Skarżący upatrywał w tym, że postanowienie to zostało doręczone na adres, który nie był adresem zamieszkania Strony ani jej adresem do korespondencji. Pod adresem tym nie działał również umocowany pełnomocnik Strony. W ocenie Sądu organ trafnie stwierdził, że poprzez powyższą argumentację Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, a tym samym nie spełnił niezbędnej przesłanki do przywrócenia terminu, na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. Należy wskazać, że: "O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Uchybienie terminu może być stronie poczytane jako zawinione przez nią, jeśli strona nie chciała dopełnić czynność w terminie albo chciała czynność dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (v. Adamiak, [w] Adamiak/Borkowski, KPA, Komentarz, 6 wyd. Warszawa 2004, str. 328 - za Iserzon, Komentarz, s. 136). Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (Adamiak [w] Adamiak/Borkowski Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyne, wyd. I, Warszawa 2003, s. 200). W rozpoznawanej sprawie przesyłka zawierająca postanowienie z dnia [...] października 2016 r. została wysłana przez Naczelnika US na adres: ul. [...] P., tj. adres zgłoszony przez Zobowiązanego do urzędu skarbowego, a także adres, który został wskazany przez Wierzyciela, tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. w tytułach wykonawczych. Poza tym ww. adresem posługiwał się sam Skarżący (w piśmie z dnia 21 marca 2017 r. kierowanym do Naczelnika US, jak i w zażaleniu). Pod tym adresem Zobowiązany odbierał też korespondencję w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. W konsekwencji organ zasadnie uznał, że skoro doszło do skutecznego doręczenia w trybie art. 44 § 4 k.p.a. postanowienia z dnia [...] października 2016 r., to argumentacja Strony o nieskutecznym doręczeniu przez organ egzekucyjny tego postanowienia nie uprawdopodabnia braku winy Strony w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu a podniesione zarzuty są nieuzasadnione i na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.