V SA/Wa 1815/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi J. F. - [...] J. F. na informację zawartą w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę. Przedmiotem skargi z 8 sierpnia 2012 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. F. – prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] – J. F. w Warszawie (dalej: Skarżący, Wnioskodawca) jest stanowisko Ministra Gospodarki (dalej: Instytucja Pośrednicząca, IP) wyrażone w piśmie z dnia [...] lipca 2012r. dot. nieuwzględnienia protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie nr [...], wyrażonym przez Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: Instytucja Wdrażająca, IW) w zawiadomieniu o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie na etapie oceny formalnej, wydanym w dniu [...] marca 2012 r. (znak [...]). Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym : W dniu 6 grudnia 2011 roku Skarżący złożył wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]", nr wniosku [...], w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, Oś priorytetowa: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3: Kredyt technologiczny. Według Regulaminu w ramach działania 4.3 wsparcie może być udzielone mikro, małym i średnim przedsiębiorcom prowadzącym działalność i mającym siedzibę na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. W oświadczeniu o spełnieniu kryteriów MŚP Skarżący stwierdził, iż jest przedsiębiorstwem samodzielnym w rozumieniu art. 3 ust. 1 Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 roku. W dniu 23 lutego 2012 r. Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej : BGK) wezwał Skarżącego m.in. do wyjaśnienia kwestii pominięcia w oświadczeniu MŚP ewentualnych powiązań z innymi podmiotami, w tym ze spółką [...]Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. oraz do ewentualnego przedłożenia prawidłowo sporządzonych dokumentów uwzględniających wszystkie podmioty powiązane i partnerskie w rozumieniu Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 roku. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie wnioskodawca złożył wyjaśnienia z dnia 2 marca 2012 roku, w którym wskazał, iż spółka [...] Spółka z o.o., w której Skarżący posiada 92,5% udziałów nie prowadzi działalności gospodarczej, a w spółce [...] Spółka z o.o. Skarżący posiada 0,08% udziałów. Kolejno w dniu 13 marca 2012 r. BGK wezwał Skarżącego m.in. do przedłożenia pełnych odpisów KRS tych podmiotów. W wykonaniu wezwania nr 2 Skarżący przesłał do BGK pełne odpisy KRS wyżej wymienionych Spółek. Pismem z dnia [...] marca 2012 r., znak [...], BGK poinformował Skarżącego, iż złożony przez niego wniosek o dofinansowanie został odrzucony na etapie oceny formalnej. W zawiadomieniu o odrzuceniu wniosku BGK wskazał, iż projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny formalnej, bowiem w wyniku weryfikacji wniosku stwierdzono uchybienie nie podlegające poprawie. Instytucja Wdrażająca stwierdziła, iż z treści załączonych przez Skarżącego odpisów pełnych z rejestru przedsiębiorców dotyczących spółek [...] oraz [...] wynika, iż są to podmioty powiązane ze Skarżącym. W konsekwencji BGK stwierdził, iż Skarżący nie uzupełnił wniosku stosownie do wezwania nr 1 w zakresie zmiany, oświadczenia o spełnieniu kryteriów MŚP, a tym samym wniosek nie spełniał wszystkich kryteriów oceny formalnej i nie został zakwalifikowany do oceny merytorycznej. Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżący złożył do Ministra Gospodarki za pośrednictwem BGK protest, w którym wniósł o skierowanie wniosku do dalszego etapu oceny, tj. do zakwalifikowania wniosku do oceny merytorycznej. W przedmiotowym proteście Skarżący nie zgodził się z ustaleniami BGK, iż pozostaje on przedsiębiorstwem powiązanym ze spółką [...] oraz [...] w rozumieniu Załącznika I. Skarżący ponownie wskazał, iż spółka [...] zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 23 czerwca 2006 roku, z którym to dniem jej przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 k.c. zostało wniesione aportem do spółki [...], o czym świadczy chociażby fakt, iż spółka [...] od 2007 roku nie posiada koncesji na obrót paliwami, która jest niezbędna dla prowadzenia działalności w tym zakresie. Ponadto Skarżący wyjaśnił, iż w rachunku wyników spółki [...] jest wykazany przychód tylko dlatego, że w początkowym okresie przekształcenia, część dawnych klientów spółki fakturowała swoje usługi dalej na rzecz spółki [...]. Natomiast ta ostatnia refakturowała dane usługi na spółkę [...]. Skarżący przedstawił zestawienie przychodów z działalności podstawowej spółki [...] tj. dotyczącej handlu detalicznego oraz hurtowego paliwami oraz handlu akcesoriami, z którego wynika, że od 2008 r. przychód wynosi 0 zł, oraz zestawienie przychodów operacyjnych z re-faktur. Ponadto Skarżący wskazał, że znaczna większość przychodów operacyjnych dotyczyła re-faktur za dzierżawę terenów od [...], które to tereny zajęte były pod stacje paliw. Podkreślił, iż ostatnie stacje paliw sprzedane zostały w 2011 roku i od tego czasu brak było podstaw do wystawiania przez spółkę [...] jakichkolwiek faktur. Tym samym brak jest również po stronie [...] jakichkolwiek przychodów operacyjnych, o czym w sposób niepodważalny świadczą deklaracje VAT 7 składane pod koniec 2011 roku i w roku 2012. Celem udowodnienia powyższych twierdzeń do protestu Skarżący załączył bilans spółki [...] za lata 2008, 2009, 2010 oraz 2011 jak również deklaracje VAT 7 za listopad, grudzień 2011 roku oraz styczeń, luty 2012 roku. Ponadto Skarżący wskazał, iż pomiędzy nim a [...] nie zachodzi żadna z sytuacji, o których mowa w art. 3 ust. 3 Załącznika I, aby można było uznać, że są to podmioty powiązane. Po rozpatrzeniu protestu Instytucja Pośrednicząca pismem z dnia [...] lipca 2012 r., znak [...], uznała protest za niezasadny. Minister Gospodarki stwierdził, iż Skarżący był dwukrotnie wzywany do zadeklarowania swojego statusu czy jest mikro-, małym czy średnim przedsiębiorcą. Skarżący uzupełniał wniosek dwukrotnie i w obu uzupełnieniach twierdził, że jest podmiotem niezależnym. Natomiast zgodnie z ustaleniami BGK Skarżący nie jest podmiotem niezależnym w rozumieniu Załącznika I, bowiem posiada w spółce [...] 92,45% udziałów, a [...] posiada w [...] 99,9% udziałów, a ponadto w obu tych spółkach Skarżący jest Prezesem Zarządu, a Zarząd jest jednoosobowy. W związku z powyższym Instytucja Pośrednicząca stwierdziła, że uzupełnienie wniosku nie może zostać uznane za skuteczne i zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 4 Regulaminu wniosek podlegał odrzuceniu. Zgodnie z brzmieniem art. 30 c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (dalej: u.z.p.p.r.), J. F. złożył rozpatrywaną skargę, zaskarżając w całości informację Ministra Gospodarki, zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 roku uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (dalej : Załącznik I) poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż Skarżący pozostaje przedsiębiorcą powiązanym ze spółką [...] Spółka z o.o. oraz spółką [...] Spółka z o.o. w sytuacji, gdy pomiędzy wyżej wymienionymi podmiotami nie zachodzi żadna z relacji opisanych w art. 3 ust. 3 Załącznika I, co w konsekwencji doprowadziło do uznania protestu za bezzasadny i wniosek o dofinansowanie projektu nie został przekazany do kolejnego etapu oceny, tj. oceny merytorycznej; - naruszenie art. 1 Załącznika I poprzez uznanie, iż spółka [...] Spółka z o.o. pozostaje przedsiębiorstwem w rozumieniu przedmiotowej regulacji w sytuacji, gdy przedmiotowa spółka od 2007 roku nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż Skarżący nie jest przedsiębiorcą samodzielnym; - brak przytoczenia w uzasadnieniu informacji przyczyn z uwzględnieniem przepisów art. 3 ust. 3 Załącznika I, dla których Instytucja Pośrednicząca uznała, iż pomiędzy Skarżącym a spółkami [...] Spółka z o.o. oraz [...] Spółka z o.o. zachodzi stosunek powiązania, o którym mowa w art. 3 ust. 3 Załącznika I; - błędne uznanie, iż oświadczenie o spełnieniu kryteriów MŚP nie odzwierciedla stanu faktycznego, a tym samym błędne uznania, iż Skarżący nie uzupełnił wniosku zgodnie z wezwaniem nr 1, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż wniosek z dnia 6 grudnia 2011 roku nie spełnia wszystkich kryteriów oceny formalnej; - § 7 ust. 4 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia Działanie 4.3: Kredyt technologiczny (dalej : Regulamin) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu przez Instytucję Pośredniczącą, iż Skarżący nieskutecznie uzupełnił wniosek o dofinansowanie, podczas gdy Skarżący stosując się do wskazówek zawartych w wezwaniu nr 1 i 2 wyjaśnił, iż nie jest podmiotem powiązanym oraz przedłożył pełne odpisy KRS spółek [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o., co w konsekwencji doprowadziło do uznania protestu za bezzasadny i wniosek o dofinansowanie projektu nie został przekazany do kolejnego etapu oceny, tj. oceny merytorycznej; - § 7 ust. 4 Regulaminu poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu przez Instytucję Pośredniczącą, iż nie było konieczności dokonania wezwania Skarżącego do przedłożenia dokumentacji w celu zbadania czy Skarżący jest mikro-, małym czy średnim przedsiębiorcą, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania przedmiotu sprawy i do uznania protestu za bezzasadny; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez brak zapewnienia oceny projektu z uwzględnieniem wszelkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez Skarżącego dokumentacji w sprawie, które Instytucja Pośrednicząca miała obowiązek wziąć pod uwagę i wszechstronnie je rozpatrzeć z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz brak zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu przez Instytucję Pośredniczącą; - § 9 ust. 10 pkt. 2 i 3 Załącznika 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 - Procedura odwoławcza w ramach PO IG poprzez brak wnikliwego przeanalizowania zgłoszonych przez Skarżącego w proteście zarzutów i niedokonanie ponownej oceny w zakresie objętym protestem, co skutkowało nieprzeprowadzeniem przez Instytucję Pośredniczącą rzetelnej kontroli ustaleń faktycznych w sprawie dokonanych przez BGK w ramach oceny formalnej wniosku a w konsekwencji doprowadziło do uznania protestu za bezzasadny; - § 10 pkt. 2 Załącznika 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 - Procedura odwoławcza w ramach PO IG poprzez brak szczegółowego uzasadnienia podjętego przez BGK rozstrzygnięcia, a w szczególności poprzez brak odniesienia do każdego z zarzutów podniesionych w proteście, co uniemożliwia kontrolę prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia przez Instytucję Pośredniczącą. Skarżący podnosząc te zarzuty wniósł na podstawie art. 30c ust. 3 pkt. 1 ustawy o stwierdzenie, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki. Organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że argumentacja przedstawiona w niej nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z p. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 - dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z [...] lipca 2012 r., na które skarga została wniesiona w trybie ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z p. zm. - dalej: u.z.p.p.r.). W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e u.z.p.p.r.). Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Wskazać należy, iż - jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa - zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności (niezgodności) z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Natomiast podzielić należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie - postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Jednocześnie przyjąć należy jako słuszny pogląd , że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Powyższe oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organy w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Po 37/10, w: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście powyższych rozważań, badając legalność oceny wniosku zawartej w piśmie z dnia [...] lipca 2012r. Sąd uznał , że ocena wniosku o dofinansowanie projektu złożonego przez Skarżącego na etapie oceny formalnej nie narusza prawa. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy odnieść należy się do przebiegu postępowania zainicjowanego złożonym przez Skarżącego wnioskiem o dofinansowanie, przy uwzględnieniu podniesionych w tym zakresie zarzutów w skardze. Skarżący zgłosił swój wniosek – projekt w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (PO IG) lata 2007-2013 – Działanie 4.3. – Kredyt technologiczny. Program ten został przygotowany na podstawie Rozporządzenia Rady nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 oraz Rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 a także Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Zastosowanie w realizacji tego programu mają również przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008, str. 3), zwane dalej "rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008". W zakresie regulacji krajowych dotyczących PO IG wymienić trzeba cyt. ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz ustawę z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730, z p. zm., dalej ustawa). Ministerstwo Rozwoju Regionalnego uregulowało zasady udzielania dofinansowania w ramach PO IG, w tym określiło regulacje dotyczące procedury odwoławczej, o której mowa w art. 30b-g u.z.p.p.r. w Szczegółowym opisie priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (odpowiednio wersja trzynasta z 1 kwietnia 2011 r., mająca zastosowanie do projektów ogłoszonych po 1 stycznia 2011r. a przed 20 stycznia 2012r., dalej: SOP PO IG). Ponadto odpowiednio Instytucja Wdrażająca ustaliła Regulamin przeprowadzania Konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia Działanie 4.3: Kredyt technologiczny (dalej : Regulamin). Z treści cytowanych dokumentów wynika, że wniosek o dofinansowanie (wniosek o przyznanie premii technologicznej) powinien być wypełniony zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, na formularzu zamieszczonym w powszechnie dostępnej sieci tele-informatycznej. Wnioskodawca za pośrednictwem banku kredytującego składa do BGK wniosek o dofinansowanie wraz z wymaganymi załącznikami, do którego dołącza promesę kredytu technologicznego/warunkową umowę udzielenia kredytu technologicznego. Pracownicy IW przeprowadzają ocenę formalną wniosku. Ocena ta dokonywana jest na bieżąco po wpłynięciu wniosku do BGK. Jeżeli do wniosku nie zostały dołączone wszystkie wymagane dokumenty, BGK wzywa wnioskodawcę za pośrednictwem banku kredytującego do uzupełnienia braków w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o dofinansowanie (wniosku o przyznanie premii technologicznej), pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wniosek o dofinansowanie spełniający wszystkie kryteria formalne, zostaje przekazany do oceny merytorycznej przeprowadzanej przez Komisję Konkursową. Należy dodać, że w Załączniku 4.4. SOP PO IG uregulowano procedurę odwoławczą w ramach PO IG, opracowaną na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wynika z niej, że w ramach procedury odwoławczej obowiązują dwa etapy: etap przedsądowy w ramach systemu instytucjonalnego PO IG oraz etap sądowy, przy czym środki odwoławcze przysługują wyłącznie wnioskodawcom, których wnioski uzyskały ocenę negatywną tj. taką , której wyniki nie pozwalają na skierowanie projektu do dalszego etapu oceny lub zakwalifikowanie do dofinansowania (§ 3 i 5 Procedury odwoławczej). Na etapie przedsądowym procedury odwoławczej wnioskodawcy przysługuje jeden środek odwoławczy w formie protestu, w której dokonuje się oceny projektu w zakresie zgodności oceny z kryteriami wyboru projektów oraz naruszeń o charakterze proceduralnym, które wystąpiły w trakcie oceny i miały wpływ na jej wynik (§ 3 Procedury odwoławczej). Należy podkreślić, że BGK może w wyniku autokontroli uznać protest za zasadny i skierować go do dalszego etapu oceny, w innych przypadkach kieruje protest do rozpatrzenia Instytucji Pośredniczącej (§ 9 Procedury odwoławczej). W wyniku rozpatrzenia protestu, instytucja go rozpatrująca może go uwzględnić – w przypadku, gdy na podstawie zebranych informacji i dokumentacji uzna za zasadne żądanie wnioskodawcy w całości bądź uzna za zasadne w takiej części, iż możliwe jest przekazanie wniosku o dofinansowanie projektu do dalszego etapu oceny albo rekomendowanie projektu do dofinansowania (§ 9 pkt 7 Procedury odwoławczej). Uwzględniając protest - w przypadku, gdy ocena przed wszczęciem procedury odwoławczej nie została przeprowadzona w całości – Instytucja Pośrednicząca kieruje wniosek do właściwej instytucji w celu dokonania kolejnych etapów oceny, jeżeli zaś ocena przed wszczęciem procedury odwoławczej została przeprowadzona w całości – Instytucja Pośrednicząca przekazuje stosowną informację do wiadomości Instytucji Wdrażającej (§ 9 pkt 8 Procedury odwoławczej). W trakcie rozpatrywania protestu Instytucja Pośrednicząca oceniająca zobowiązana jest do: 1. zapoznania się z wynikami pierwotnej oceny projektu, 2. zapoznania się z treścią protestu złożonego przez wnioskodawcę wraz z jego uzasadnieniem, a w szczególności do wnikliwego przeanalizowania zgłoszonych zarzutów, 3. dokonania ponownej oceny projektu w zakresie objętym protestem, jeżeli zarzuty podniesione przez wnioskodawcę w proteście są uzasadnione, 4. pisemnego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w proteście i do uzasadnienia swojego stanowiska (§ 9 pkt 10 Procedury odwoławczej). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy kredyt technologiczny jest udzielany przez bank kredytujący mikroprzedsiębiorcy, małemu lub średniemu przedsiębiorcy posiadającemu zdolność kredytową, przy czym mikroprzedsiębiorca, mały lub średni przedsiębiorca są określani w rozumieniu Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. W ust. 2 określono, że udzielanie kredytu technologicznego oraz premii technologicznej następuje zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 oraz zgodnie z przepisami dotyczącymi wydatkowania środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej. Wsparcie stanowi regionalną pomoc inwestycyjną w rozumieniu art. 13 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 oraz pomoc na usługi doradcze dla małych i średnich przedsiębiorstw w rozumieniu art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Zgodnie z treścią Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 za przedsiębiorstwo uważa się podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na jego formę prawną. Zalicza się tu w szczególności osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz firmy rodzinne zajmujące się rzemiosłem lub inną działalnością, a także spółki lub konsorcja prowadzące regularną działalność gospodarczą (art. 1). W art. 2 wskazano, jak należy zaliczać do danej kategorii przedsiębiorstwa (mikroprzedsiębiorca, mały lub średni przedsiębiorca) z uwagi na ilość zatrudnionych oraz wysokość rocznego obrotu (całkowitego bilansu rocznego). Dodatkowo art. 3 Załącznika I określa typy przedsiębiorstw, które są brane pod uwagę przy obliczaniu progu zatrudnienia i pułapu finansowego. Zalecenia rozróżniają zatem: 1. "przedsiębiorstwo samodzielne", które oznacza każde przedsiębiorstwo, które nie jest zakwalifikowane jako przedsiębiorstwo partnerskie w rozumieniu ust. 2 lub też jako przedsiębiorstwo powiązane w rozumieniu art. 3 ust. 3 załącznika. 2. "przedsiębiorstwa partnerskie", które oznaczają wszystkie przedsiębiorstwa, które nie zostały zakwalifikowane jako przedsiębiorstwa powiązane w rozumieniu art. 3 ust. 3 i które pozostają w następującym wzajemnym związku: przedsiębiorstwo (typu "upstream") posiada, samodzielnie lub wspólnie z jednym lub kilkoma przedsiębiorstwami związanymi w rozumieniu ust. 3, 25% lub więcej kapitału lub głosów w drugim przedsiębiorstwie (przedsiębiorstwa typu "downstream"). 3. "przedsiębiorstwa powiązane", które oznaczają przedsiębiorstwa, które pozostają w jednym z poniższych związków: a) przedsiębiorstwo ma większość praw głosu w innym przedsiębiorstwie w roli udziałowca/akcjonariusza lub członka; b) przedsiębiorstwo ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innego przedsiębiorstwa; c) przedsiębiorstwo ma prawo wywierać dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo zgodnie z umową zawartą z tym przedsiębiorstwem lub postanowieniami w jego statucie lub umowie spółki; d) przedsiębiorstwo będące udziałowcem/akcjonariuszem lub członkiem innego przedsiębiorstwa kontroluje samodzielnie, zgodnie z umową z innymi udziałowcami/akcjonariuszami lub członkami tego przedsiębiorstwa, większość praw głosu udziałowców/akcjonariuszy lub członków w tym przedsiębiorstwie. Istnieje przy tym domniemanie braku wpływu dominującego, jeżeli inwestorzy wymienieni w akapicie drugim ust. 2 nie angażują się bezpośrednio lub pośrednio w zarządzanie przedmiotowym przedsiębiorstwem, bez uszczerbku dla ich praw jako udziałowców. Przedsiębiorstwa pozostające w którymś ze związków opisanych w akapicie pierwszym z jednym lub kilkoma innymi przedsiębiorstwami lub też inwestorzy, o których mowa w ust. 2, są również traktowani jako powiązani. Jednocześnie przedsiębiorstwa, które pozostają w jednym ze związków opisanych w akapicie pierwszym z co najmniej jednym przedsiębiorstwem, lub inwestorów, o których mowa w ust. 2, również traktuje się jako powiązanych. Przedsiębiorstwa pozostające w jednym z takich związków z osobą fizyczną lub grupą osób fizycznych działających wspólnie również traktuje się jak przedsiębiorstwa powiązane, jeżeli prowadzą swoją działalność lub część działalności na tym samym właściwym rynku lub rynkach pokrewnych, przy czym za "rynek pokrewny" uważa się rynek dla danego produktu lub usługi znajdujący się bezpośrednio na wyższym lub niższym szczeblu rynku w stosunku do właściwego rynku. Załącznik I określa ponadto w art. 6 sposób ustalania danych przedsiębiorstwa. Wynika z niego, że aby ustalić status przedsiębiorstwa, należy - w przypadku przedsiębiorstwa samodzielnego – określić dane dotyczące liczby zatrudnionych, które ustalane są wyłącznie na podstawie ksiąg rachunkowych tego przedsiębiorstwa. Jednocześnie dane, w tym dane dotyczące liczby zatrudnionych osób, w przedsiębiorstwie mającym przedsiębiorstwo partnerskie lub przedsiębiorstwa powiązane, są określane na podstawie ksiąg rachunkowych i sprawozdań finansowych i innych danych przedsiębiorstwa lub, jeżeli takie istnieją, skonsolidowanych sprawozdań finansowych przedsiębiorstwa lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych, w których ujęte jest przedsiębiorstwo. Art. 5 ustawy określa szczegółowo, jakie elementy i załączniki powinien zawierać wniosek, przy czym w ust. 3 pkt 5 zawarto wymóg przedstawienia kopi dokumentów pozwalających uznać przedsiębiorcę za mikroprzedsiębiorcę, małego przedsiębiorcę lub średniego przedsiębiorcę, którymi mogą być w szczególności: zatwierdzone sprawozdanie finansowe, rachunek zysków i strat, potwierdzenie zapłaty składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne pracowników za ostatnie 2 lata obrotowe, obowiązująca umowa lub statut spółki, oraz zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym lub zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Należy przy tym podkreślić, że wymóg powyższy jest szczególnie ważny, bowiem tylko w odniesieniu do niego ustawodawca zawarł zastrzeżenie, że oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 5, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Z ustawy wynika (art. 6 ust. 1), że bank kredytujący sprawdza wniosek, o którym mowa w art. 5 ust. 3, pod względem formalnym. W przypadku gdy wniosek ma braki, a w szczególności jest niekompletny, bank kredytujący wzywa przedsiębiorcę do ich usunięcia. Kompletny wniosek bank kredytujący przekazuje do Banku Gospodarstwa Krajowego wraz z promesą kredytu technologicznego albo warunkową umową kredytu technologicznego. Natomiast jeżeli do wniosku zostały dołączone nieprawidłowo sporządzone dokumenty, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy, Bank Gospodarstwa Krajowego, za pośrednictwem banku kredytującego, wzywa wnioskodawcę do usunięcia nieprawidłowości w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia (art. 6 ust. 2 ustawy). Z zestawienia wszystkich cytowanych przepisów prawa unijnego i prawa krajowego należy wywieść, że organ udzielający pomocy ma prawo i obowiązek ustalić, czy przedsiębiorca wnioskujący o udzielenie tej pomocy jest mikroprzedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą w rozumieniu wskazanych przepisów. Temu celowi służy zarówno oświadczenie, składane przez wnioskującego o pomoc, jak i postępowanie mające na celu weryfikację tego oświadczenia. Mając na uwadze powyższe unormowania Sąd podkreśla, że każdy z przystępujących do udziału w konkursie miał obowiązek zastosować się do wyżej wymienionych zasad, o jakich mowa w tych przepisach oraz ogłoszeniu o konkursie. Stosując się do wytycznych tam zawartych wszyscy zgłaszający do konkursu wnioski mieli jednakową możliwość zapoznania się z zasadami przeprowadzania konkursu, co z kolei prowadzi do zachowania zasad: równego dostępu do pomocy wszystkich wnioskodawców oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów o jakich mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Ponadto zgodnie z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. – w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Warto w tym miejscu wskazać, że każda ocena projektu winna być dokonywana z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o których mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Ocena ta winna być rzetelna i bezstronna, co pośrednio wynika również z art. 31 u.z.p.p.r. Przede wszystkim podkreślenia wymaga zasada postępowania konkursowego polegająca na wyłonieniu najlepszego projektu. Ogólnie można więc stwierdzić, że najlepszy projekt, któremu zostanie następnie przyznane dofinansowanie, to taki, który w przewidzianym we właściwym Programie Operacyjnym zakresie przyczyni się najpełniej do osiągnięcia założonego celu. Celem postępowania konkursowego jest zatem wyłonienie takich przedsięwzięć (i ich wsparcie finansowe), które dadzą gwarancję osiągnięcia celów opisanych w Programie Operacyjnym (tu: PO IG). Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy u.z.p.p.r. Sąd może zatem uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji przyjąć należy, że instytucja dokonująca wyboru projektów do dofinansowania ma obowiązek stosowania wszystkich zasad i reguł określonych w systemie realizacji projektu (kryteria oceny, sposób stosowania tych kryteriów w nawiązaniu do projektu, rozpatrywanie środków odwoławczych) – do których musi stosować się także wnioskodawca zgłaszający określony projekt do dofinansowania – zaś Sąd dokonuje kontroli ich stosowania jako źródeł prawa w szerokim znaczeniu, przy uwzględnieniu także norm prawnych powszechnie obowiązujących. Organ zatem prawidłowo – zdaniem Sądu - zwrócił się do Skarżącego o przedstawienie dokumentów świadczących o tym, czy jego przedsiębiorstwo ([...]l J. F.) jest przedsiębiorstwem samodzielnym, czy partnerskim, czy powiązanym. Żądane dokumenty mieściły się również w zakresie określonym przepisem Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008 i ich określenie w postaci odpisów z KRS od podmiotów powiązanych (partnerskich) w stosunku do prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej nie naruszało wskazanych przepisów. Jak wcześniej wskazano, wnioskodawca był dwukrotnie wzywany do dokonania uzupełnień wniosku, mimo to wniosek nie został poprawiony przez Skarżącego stosownie do dostarczonych i wymaganych przez BGK dokumentów. Podstawowym brakiem, który stał się podstawą do odmowy przyznania pomocy był brak uzupełnienia wniosku w części dot. Oświadczenia o spełnianiu kryteriów MSP, odnoszących się do statusu przedsiębiorstwa Skarżącego w świetle przepisów Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008, które pozwoliłyby dokonać weryfikacji wnioskodawcy odnośnie spełniania przez jego przedsiębiorstwo definicji mikroprzedsiębiorcy, małego lub średniego przedsiębiorcy w rozumieniu tych przepisów. Sąd analizując wskazane powyżej przepisy stwierdza, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w świetle przepisów prawa unijnego, ustawy o wspieraniu rozwoju, a przede wszystkim ustawy z 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej osoba wnioskująca o przyznanie pomocy w ramach działania 4.3 "Kredyt technologiczny" musi wykazać, że jest mikroprzedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą w świetle cytowanych uregulowań wynikających z Załącznika I oraz art. 3 ust. 1 ustawy. Sąd stwierdza, że organ nie działał z naruszeniem przepisu art. 6 ustawy i Regulaminu przeprowadzania konkursu, odmowa organu nie była w świetle tych przepisów przedwczesna, a uznanie, że wniosek jest niekompletny – nie było bezzasadne, gdyż organ w wezwaniu nr 1 na etapie oceny formalnej wezwał Wnioskodawcę do weryfikacji Oświadczenia o spełnieniu kryteriów MŚP i uwzględnienie podmiotów partnerskich i powiązanych. W odpowiedzi wnioskodawca oświadczył, że jest podmiotem niezależnym, poinformował przy tym o stosunkach własnościowych w spółkach [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. W wezwaniu nr 2 na etapie oceny formalnej Skarżący wezwany został do dostarczenia odpisów KRS podmiotów: [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. Skarżący przekazał do BGK, po drugim wezwaniu, odpisy z KRS spółek, lecz – zdaniem BGK - z ich treści wynika, że wnioskodawca jest z tymi podmiotami powiązany, a tym samym Oświadczenie o spełnieniu kryteriów MSP, o którego poprawę wnioskodawca był wzywany w wezwaniu nr 1, nie odzwierciedla stanu faktycznego - co oznacza, że wniosek nie został uzupełniony zgodnie z treścią wezwania nr 1, zaś działania BGK w tym przypadku nie naruszyły określonej przepisami prawa procedury w tym zakresie. Tym samym nie można zaaprobować zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 1 oraz art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008), że organ bezzasadnie, a przede wszystkim przedwcześnie uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że wnioskodawcy przysługuje status mikroprzedsiębiorcy, małego lub średniego przedsiębiorcy, mimo, że z dokumentów i informacji złożonych przez wnioskodawcę taki status wynikał, gdyż organ po powzięciu wątpliwości miał prawo i obowiązek dokonać weryfikacji oświadczenia wnioskującego o pomoc, jak to wynika z podanych powyżej przepisów prawa unijnego i polskiego. Nie można również – zdaniem Sądu – zarzucić organom, że błędnie uznał, iż Oświadczenie o spełnieniu kryteriów MŚP, sporządzone przez Skarżącego nie odzwierciedla stanu faktycznego, a tym samym błędnego uznania, iż Skarżący nie uzupełnił wniosku zgodnie z wezwaniem nr 1, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż wniosek z dnia 6 grudnia 2011 roku nie spełnia wszystkich kryteriów oceny formalnej, albowiem z przedstawionych wypisów KRS niezbicie wynika, że istnieje związek pomiędzy Skarżącym a rzeczonymi spółkami prawa handlowego, wskazujący na istnienie przesłanek wskazanych w przepisie art. 3 ust. 3 Załącznika I. Wnioskodawca został wezwany dwukrotnie do zadeklarowania swojego statusu. Zgodnie z punktem 8 Instrukcji do wypełniania wniosku Wnioskodawca powinien określić swój status na dzień składania wniosku: czy jest mikro-, małym czy średnim przedsiębiorcą. Wnioskodawca uzupełniał wniosek dwukrotnie i w obu uzupełnieniach twierdził, że jest podmiotem niezależnym. Należy zgodzić się z Ministrem Gospodarki, że zgodnie z ustaleniami IW Wnioskodawca nie jest podmiotem niezależnym w rozumieniu Załącznika I do rozporządzenia 800/2008. Wnioskodawca posiada bowiem w spółce [...] sp. z o.o. 92,45% udziałów, z kolei [...] sp. z o.o. posiada w [...] sp. z o.o. 99,9% udziałów. Ponadto w obu spółkach Skarżący jest Prezesem Zarządu, a zarząd jest jednoosobowy. W związku z powyższym uzupełnienie wniosku nie mogło zostać uznane za skuteczne, skoro zaś zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 4 Regulaminu: " w przypadku, gdy wniosek zawiera uchybienia formalne podlegające uzupełnieniu lub poprawie (tj. niemające zasadniczego charakteru) wnioskodawca informowany jest o tym pisemnie, za pośrednictwem banku kredytującego. BGK wysyła dodatkowo kopią wezwania faksem (na numer podany we wniosku) lub pocztą elektroniczną (na adres podany we wniosku) o konieczności dokonania poprawy lub uzupełnienia złożonych dokumentów bezpośrednio do wnioskodawcy. Dane uchybienie formalne może być poprawione jeden raz. W przypadku, gdy wnioskodawca nie poprawi wskazanego przez BGK uchybienia formalnego we wniosku wniosek zostaje odrzucony.", działania BGK o odrzuceniu wniosku na etapie oceny formalnej należy uznać za prawidłowe. Organy nie naruszyły zatem wskazanego przez Skarżącego § 7 ust. 4 Regulaminu, albowiem Skarżący nie uzupełnił prawidłowo wniosku o dofinansowanie (brak wskazania o powiązaniach ze spółkami [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o.), co w konsekwencji doprowadziło do uznania protestu za bezzasadny i wniosek o dofinansowanie projektu nie został przekazany do kolejnego etapu oceny, tj. oceny merytorycznej. Nie można zarzucić organom, jak podnosi Skarżący w skardze, że naruszyły one swoim działaniem § 7 ust. 4 Regulaminu poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu przez Instytucję Pośredniczącą, iż nie było konieczności dokonania wezwania Skarżącego do przedłożenia dokumentacji w celu zbadania czy Skarżący jest mikro-, małym czy średnim przedsiębiorcą, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania przedmiotu sprawy i do uznania protestu za bezzasadny, gdyż obydwa wezwania były prawidłowo zredagowane i wynikało z nich, jakie wątpliwości ma organ odnośnie statusu Skarżącego jako przedsiębiorstwa samodzielnego. Sąd ponadto stwierdza, że ocena sporządzona przez BGK była dokonana z poszanowaniem zasad postępowania w takich sprawach, określonych w cytowanych przepisach prawa krajowego i wspólnotowego. Ocena ta była wyczerpująca i nie przekraczała zasad dopuszczalnej swobody w ocenie materiału dowodowego. W świetle powyższych uregulowań należy zatem zgodzić się z Instytucją Pośredniczącą, iż nie można uznać, aby przeprowadzona ocena formalna projektu Skarżącego była niezgodna z prawem. Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, mających – zdaniem Skarżącego - istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez brak zapewnienia oceny projektu z uwzględnieniem wszelkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez Skarżącego dokumentacji w sprawie, - § 9 ust. 10 pkt. 2 i 3 Procedury odwoławczej poprzez brak wnikliwego przeanalizowania zgłoszonych przez Skarżącego w proteście zarzutów i niedokonanie ponownej oceny w zakresie objętym protestem, - § 10 pkt. 2 Procedury odwoławczej poprzez brak szczegółowego uzasadnienia podjętego przez BGK rozstrzygnięcia, a w szczególności poprzez brak odniesienia do każdego z zarzutów podniesionych w proteście. Ocena projektu pod względem formalnym została przeprowadzona prawidłowo, z zachowaniem zasad wskazanych w powołanych wcześniej przepisach prawa, prawidłowo również został rozpoznany protest. Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej przez właściwe instytucje, jak również legalność działań tych instytucji podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji Ministra Gospodarki, stwierdzić należy, iż odpowiadają one prawu, zaś zarzuty skargi dot. naruszania przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, nie zasługują na uwzględnienie. Należy podkreślić w tym miejscu, że treść wniosku stanowi jedyny dokument, na podstawie którego oceniany jest projekt. W zakresie przygotowania wniosku, a następnie analizy jego treści niezwykle istotna jest Instrukcja wypełnienia wniosku o dofinansowanie, która zawiera zarówno ogólne zasady, jak i szczegółowe wskazówki dotyczące wypełniania poszczególnych części i rubryk wniosku oraz przepisy prawa krajowego i wspólnotowego. Należy podnieść dodatkowo w tym miejscu, że Sąd oceniając pismo z dnia [...] marca 2012r. stwierdza, że instytucja oceniająca nie ma obowiązków takich, jak organ administracyjny wydający decyzje. Zdaniem Sądu powyższy sposób dokonanej oceny był wystarczający, gdyż oceniający wskazali na konkretne zarzuty wobec przedłożonego wniosku. Należy stwierdzić, że celem uzasadnienia oceny nie jest udzielanie wnioskodawcy wskazówek w jaki sposób wniosek powinien być sporządzony, aby mógł otrzymać pozytywną ocenę w ramach danego kryterium - to zadanie należy bowiem do wnioskodawcy, który przygotowując wniosek powinien kierować się postanowieniami dokumentacji konkursowej oraz treścią wezwań - ale wykrycie i wskazanie wad wniosku uniemożliwiających pozytywną jego ocenę. Takie wady wniosku zostały wskazane w informacji o negatywnej ocenie oraz w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Ponadto z urzędu Sąd wskazuje, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2011 r. sygn. akt. P1/11 stwierdził niezgodność z art. 87 Konstytucji RP art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 oraz art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim prawa i obowiązki uczestnika konkursu, a także służące mu środki odwoławcze, warunkujące dopuszczalność skargi do sądu, są uregulowane w aktach znajdujących się poza systemem prawa powszechnie obowiązującego. Jednocześnie jednak Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej wymienionych wyżej niekonstytucyjnych przepisów o 18 miesięcy od dnia opublikowania wyroku w dzienniku ustaw (czyli od dnia 27 grudnia 2011 r.), co ma ten skutek, że wymienione przepisy u.z.p.p.r. posiadają jeszcze moc obowiązującą i dotychczasowa procedura w zakresie oceny wniosków zawarta w pozaustawowych dokumentach konkursowych może być stosowana. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko Ministra Gospodarki i na zasadzie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.