V SA/Wa 1825/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2011 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zgłoszenia celnego w zakresie kwoty wynikającej z długu celnego; - oddala skargę - Przedmiotem skargi z [...] czerwca 2010 r. złożonej przez P. R. (zwanego dalej: skarżącym) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W Oddziale Celnym [...] UC [...] w W. została zgłoszona do procedury dopuszczenia do obrotu przesyłka. Zgodnie z zapisem na deklaracji celnej z [...] maja 2009 r., jak i fakturą nr [...] z [...] maja 2009 r. oraz przeprowadzoną [...] maja 2009 r. rewizją celną paczka zawierała [...] opakowań suplementów diety. Odbiorcą towaru był skarżący. Organ celny przyjął przedmiotowe zgłoszenie celne, objął przedmiotowy towar procedurą dopuszczenia do obrotu, określił kwotę długu celnego ([...] PLN) i podatku VAT ([...] PLN). Po uregulowaniu należności celno-podatkowych w wysokości [...] zł towar został zwolniony do dyspozycji odbiorcy. Pismem z [...] czerwca 2009 r. skarżący wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W.z wnioskiem o zwolnienie z cła oraz zwrot pobranej opłaty za ww. przesyłkę. Decyzją z [...] sierpnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. stwierdził, że kwota należności celnych i podatkowych w zgłoszeniu celnym [...] nr [...] została określona prawidłowo, a także odmówił zmiany przedmiotowego zgłoszenia w zakresie kwoty wynikającej z długu celnego oraz zobowiązania podatkowego. Skarżący [...] września 2009 r. złożył odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. W odwołaniu zarzucił organowi I instancji błędną interpretację art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z 28 marca 1983 r., przyjęcie błędnej wartości towaru i w związku z tym niezasadne naliczenie należności celno-podatkowych. Skarżący wskazał także, że jego w innym zgłoszeniu celnym z [...] czerwca 2009 r., zastosowano art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z 28 marca 1983 r. i zwolniono z należności celnych. Skarżący zarzucił także nieprawidłowe określenie należności z tytułu podatku VAT, wytykając organowi celnemu I instancji błędy rachunkowe. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Warszawie z [...] sierpnia 2009 r. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych z należności celnych przywozowych – zwolnione są przesyłki zawierające towary o niewielkiej wartości wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie. Za "towary o niewielkiej wartości" uważa się towary, których rzeczywista wartość nie przekracza równowartości 150 EUR na przesyłkę. Następnie wskazał, że bezspornym jest fakt, iż w przedmiotowej sprawie rzeczywista wartość towaru w postaci suplementów diety znajdującego się w przesyłce – zgodnie z fakturą nr [...] – wynosiła [...] USD. Przewalutowanie ww. wartości określonej w walucie obcej USD zgodnie z kursem wymiany opublikowanym w Tabeli 92/A NBP 2009 z 13 maja 2009 r. (1 USD – 3,2078 PLN) określa rzeczywistą wartość towaru w wysokości [...] PLN. Zgodnie z art. 18 ust. 2 WKC – równowartość euro w walutach krajowych, stosowana w ramach ustawodawstwa celnego w innych przypadkach, niż określone w ust. 1, jest określana raz do roku. W katalogu tych przypadków znajdują się m.in. limity lub kwoty określone w przepisach dotyczące zwolnień celnych. Stosowane w tym przeliczeniu kursy są kursami z pierwszego roboczego dnia października, publikowanymi w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej. Jednocześnie w art. 18 ust. 3 przewidziano, przy dokonaniu ww. przeliczeń, możliwość zaokrąglania w ściśle określonym zakresie kwot otrzymanych poprzez zastosowanie opublikowanego kursu, a także – pod pewnymi warunkami – utrzymania bez zmian dotychczas obowiązującej wartości. Przy określaniu równowartości euro w walucie krajowej limitów, do wysokości których od 1 grudnia 2008 r. do końca 2008 r. zwalniano z należności celnych przywozowych niektóre towary, zastosowano kurs opublikowany w Dz. U. UE C z 2 października 2007 r. tj. 1 EUR = 3,7700 PLN. Zgodnie z tym kursem 150 EUR = 565,50 PLN. Jednakże art. 18 ust. 3 stanowi, iż organy celne są uprawnione do zaokrąglenia w górę lub w dół sumy będącej wynikiem przeliczenia na ich walutę krajową sumy wyrażonej w euro. Wynik zaokrąglenia nie może jedynie odbiegać od kwoty przeliczonej o więcej niż 5%. Zgodnie z powyższymi regulacjami Departament Polityki Celnej Ministerstwa Finansów za równowartość 150 EUR przyjął kwotę 590 PLN. Ponieważ referencyjny kurs euro w PLN ustalony przez Europejski Bank Centralny i opublikowany przez Komisję Europejską w Dz.U. UE C z 1 października 2008 r. pozwolił na zastosowanie art. 18 ust. 3 zdanie trzecie, kwota 590 PLN została utrzymana również na rok 2009. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro rzeczywista wartość towaru w postaci suplementów diety wynosiła [...] PLN. Tym samym przekroczyła ona dopuszczalną wartość dla towarów o których mowa w art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83, tj. kwotę 590 PLN. Dlatego też przedmiotowy towar nie mógł zostać zwolniony z należności celnych przywozowych. Tym samym zasadnym było określenie należności celnych oraz kwoty podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że powoływany przez skarżącego w odwołaniu art. 18 ust. 1 WKC stosowany jest wyłącznie w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów i należności celnych przywozowych. Do określenia równowartości euro w walucie krajowej limitów, do wysokości których zwalnia się z należności celnych przywozowych przywóz niektórych towarów ma natomiast zastosowanie art. 18 ust. 2 WKC . Odnosząc się do błędnego obliczenia kwoty z tytułu podatku od towarów i usług (VAT), organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług stanowi, iż opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, podlega import towarów, zaś zgodnie z art. 2 ust. 7 ustawy o VAT, przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju. Zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy o VAT obowiązek podatkowy w imporcie powstaje z chwilą powstania długu celnego. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku wynosi 22% chyba, że ustawodawca określił inną stawkę podatku, bądź towar podlega zwolnieniu od podatku. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Pojęcie wartości celnej reguluje art. 29 ust. 1 WKC stanowiąc, iż jest to wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar, wtedy, gdy został on sprzedany w celu przywozu na obszar celny Wspólnoty. Jednocześnie art. 32 ust. 1 lit. e), i) WKC stanowi, że w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 WKC, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywiezione towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty. W związku z powyższym organ celny ustalając wartość celną towaru dla określenia kwoty należnego długu celnego przyjął wynikającą z załączonej faktury wartość transakcyjną (rzeczywistą) towaru w kwocie [...] USD, powiększoną o koszty transportu – [...] USD. Wartość celna towaru wyniosła zatem [...] USD x 3,2078 PLN = [...] PLN. Dług celny od tak określonej wartości celnej, przy stawce celnej 12,8% wyniósł [...] PLN. W związku z powyższym organ celny prawidłowo również określił kwotę podatku w wysokości [...] PLN, przyjmując za podstawę opodatkowania wartość celną powiększoną o należne cło ([...] PLN) i stosując 7% stawkę podatku - przypisaną danej grupie towarów. Skarżący pismem z 29 czerwca 2010 r. (uzupełnionym pismami z 22 listopada 2010 r. i 21 lutego 2011 r.) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc na decyzje organów celnych wnosząc o ich uchylenie, zwrot pobranych należności, rekompensaty za straty moralne oraz zwrot kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym decyzjom zarzucił niezastosowanie wobec niego art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 918/83. Zdaniem skarżącego rzeczywista wartość jego przesyłki wynosiła [...] EUR i dlatego powinna zostać zwolniona z należności celnych. Skarżący zarzucił także, że organy celne złamały zasadę wyrażoną w art. 2 ust. 1 WKC dotyczącą stosowania w sposób jednolity przepisów prawa celnego na obszarze celnym Wspólnoty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 19 października 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1825/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącego w części dotyczącej sprawy podatkowej z uwagi na nieuiszczenie wpisu w tym zakresie. Na rozprawie z 1 marca 2011 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko i załączył do akt sprawy wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 9 marca 1978 r. w sprawie 106/77. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 27 rozporządzenia Rady Unii Europejskiej nr 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE. L 1983.105. 1 ze zm.; zwane dalej: rozporządzeniem nr 918/83 ) – z zastrzeżeniem art. 28 (zwolnienie nie ma zastosowania w stosunku do: napojów alkoholowych; perfum i wód toaletowych; tytoniu lub wyrobów tytoniowych) z należności celnych przywozowych zwolnione są przesyłki zawierające towary o niewielkiej wartości wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie. Za "towary o niewielkiej wartości" uważa się towary, których rzeczywista wartość nie przekracza równowartości 150 EUR na przesyłkę. W związku z tym, że w Unii Europejskiej nie wszystkie kraje członkowskie uczestniczą w strefie euro (które posługują się walutą unijną), wprowadzono w art. 18 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. wprowadzającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE. L 302 z 19 października 1992 r. ze zm.; zwany dalej: WKC) tzw. system przeliczania walut. Tak więc przepis ten ma zastosowania wyłącznie do państw nie uczestniczących w strefie euro, które posługują się własną walutą, czyli do krajów takich jak Polska, Czechy czy Wielka Brytania (por. "Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz" pod red. W. Morawskiego, wyd. Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2007 str. 196). Zgodnie z art. 18 ust. 2 WKC – równowartość euro w walutach krajowych, stosowana w ramach ustawodawstwa celnego w innych przypadkach, niż określone w ust. 1, jest określana raz do roku. Stosowane w tym przeliczeniu kursy są kursami z pierwszego roboczego dnia października, publikowanymi w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej i obowiązują od dnia 1 stycznia następnego roku (...). Jednocześnie w art. 18 ust. 3 przewidziano, przy dokonaniu ww. przeliczeń, możliwość zaokrąglania w ściśle określonym zakresie kwot otrzymanych poprzez zastosowanie opublikowanego kursu, a także – pod pewnymi warunkami – utrzymania bez zmian dotychczas obowiązującej wartości. Sąd stwierdza, że ustalona przez organy celne na podstawie powyższego przepisu równowartość euro w walutach krajowych jest prawidłowa. Jak podano w zaskarżonej decyzji zastosowano kurs opublikowany w Dz. U. UE C z 2 października 2007 r. tj. 1 EUR = 3,7700 PLN. Zgodnie z tym kursem 150 EUR = 565,50 PLN. Następnie – zgodnie z art. 18 ust. 3 WKC – dokonano zaokrąglenia w górę sumy 565,50 PLN do kwoty 590 PLN. W związku z tym Departament Polityki Celnej Ministerstwa Finansów przyjął za równowartość 150 EUR kwotę 590 PLN, która została utrzymana również na rok 2009. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że skoro rzeczywista wartość towaru w postaci suplementów diety wynosiła [...] PLN, to przekroczyła dopuszczalną wartość dla towarów o których mowa w art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83, tj. kwotę 590 PLN. Dlatego też organy zasadnie uznały, że przedmiotowy towar nie mógł zostać zwolniony z należności celnych przywozowych i zgodnie z prawem został obciążony należnościami celnymi. Wyliczenia cła także została dokonane prawidłowe zgodnie z art. 29 i 32 WKC. Organ celny ustalając wartość celną towaru dla określenia kwoty należnego długu celnego przyjął wynikającą z załączonej faktury wartość transakcyjną (rzeczywistą) towaru w kwocie [...] USD, powiększoną o koszty transportu – [...] USD. Wartość celna towaru wyniosła zatem [...] USD x 3,2078 PLN = [...] PLN. Dług celny od tak określonej wartości celnej, przy stawce celnej 12,8% wyniósł [...] PLN. Sąd – odnosząc się do zarzutów skargi – nie stwierdził aby w niniejszej sprawie naruszono zasadę jednolitego stosowania przepisów celnych wyrażoną w art. 2 WKC. Jak wskazano wyżej przepis art. 18 WKC jest stosowany tylko w krajach spoza strefy euro, w których istnieje konieczność przeliczenia kursów, takim krajem jest Polska i w związku z tym istniała konieczność dokonania przeliczenia kwoty limitu zwolnienia wyrażonej w euro na złote. Takie działanie w żaden sposób nie łamie zasady o jakiej w mowa w art. 2 WKC. Sąd odnosząc się do przedstawionego przez skarżącego na rozprawie wyroku ETS z 9 marca 1978 r. stwierdza, że wyrok ten w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, ponieważ dotyczył innego stanu prawnego, w którym istniała rozbieżność pomiędzy prawem wspólnotowym a prawem krajowym. Tymczasem w niniejszej sprawie organy orzekały wyłącznie w oparciu o przepisy wspólnotowe tj. rozporządzenie Rady (UE) nr 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych i rozporządzenie Rady (UE) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. wprowadzające Wspólnotowy Kodeks Celny. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił skargę.