V SA/Wa 1830/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie - A. W. wniosła skargę na wskazane w sentencji postanowienie Prezesa ARiMR. Jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi z mężem, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawczyni wykreśliła rubrykę nr 10 – "Dochody". W uzasadnieniu podniosła, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, w związku z czym nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Wezwanie do dodatkowego oświadczenia poprzez udzielenie konkretnych informacji oraz złożenie określonych dokumentów nie zostało przez skarżącą odebrane. Postanowieniem z 14 listopada 2014 r. odmówiono Skarżącej przyznania prawa pomocy, albowiem nie wykonała wezwania Sądu i w związku z tym uznano, że nie wykazała spełnienia ustawowej przesłanki przyznania prawa pomocy. Pismem z 11 grudnia 2014 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia, w którym m.in. wskazała, że w rzeczywistości pozostaje na utrzymaniu swojej córki, mieszka w domu będącym jej własnością. Wskazała, że zarówno Ona jak i Jej mąż nie posiadają żadnych nieruchomości, ani też ruchomości o znacznej wartości. Skarżąca podała, że koszty związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego są następujące: opał w wysokości ok. 3000 zł rocznie, opłaty za prąd, gaz w wysokości ok. 300 zł miesięcznie, zakup pożywienia ok. 400 zł miesięcznie, lekarstwa dla Jej męża ok. 100 zł miesięcznie. W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawczyni, zarządzeniem z 10 października 2014 r. wezwano ją do dodatkowego oświadczenia poprzez udzielenie konkretnych informacji oraz złożenie określonych dokumentów. W piśmie procesowym z 29 grudnia 2014 r. skarżąca oświadczyła, że obecnie pozostaje wraz z mężem na wyłącznym utrzymaniu swojej córki P. W., która pracując jako lekarz dentysta, zarobione przez siebie pieniądze (ok. 1680 zł brutto) przeznacza na utrzymanie siebie, swojej córki, a także pokrycie wydatków związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego skarżącej i Jej męża. Skarżąca oświadczyła, że obecnie wraz z mężem zamieszkuje na podstawie umowy użyczenia w mieszkaniu znajdującym się w domu będącym własnością Jej córki. Opłaty związane z utrzymanie mieszkania w całości pokrywa Jej córka. Ponadto skarżąca wskazała, że zarówno Ona jak i Jej mąż nie posiadają żadnych nieruchomości, w tym nieruchomości rolnych ani innego majątku ruchomego o znacznej wartości. Nie posiadają również żadnych lokat, oszczędności pieniężnych ani innego majątku ruchomego o znacznej wartości. Mąż skarżącej posiada rachunek bankowy. Skarżąca wskazał, że prowadzi obecnie działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo Handlowe "A." A. W. w miejscowości W.. Mąż skarżącej jest obecnie osobą bezrobotną nieposiadjącą prawa do zasiłku. Działalność skarżącej przynosi straty (ok. 3500 zł). Skarżąca załączyła zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy z [...] grudnia 2014 r. stwierdzające posiadanie przez męża skarżącej statusu osoby bezrobotnej oraz dane rachunku bankowego męża skarżącej. Zarządzeniem z 22 stycznia 2015 r. wnioskodawczyni została wezwana do złożenia wyciągów i wykazów z posiadanych przez osoby pozostające z Nią we wspólnym gospodarstwie domowym rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, a w przypadku ich likwidacji – dokumentu potwierdzającego ten fakt wraz z saldem zamknięcia; zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia córki skarżącej; dokumentów potwierdzających dochody z prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej; innych dokumentów, które mogłyby potwierdzić wykazywaną sytuację materialną skarżącej. Dodatkowe oświadczenie nie zostało złożone. Postanowieniem z 13 marca 2015 r. Sąd odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawczyni złożyła niepełne oświadczenia, nie przedstawiła również istotnych dla oceny wniosku dokumentów. Wobec tego, nie było możliwe dokonanie porównania wysokości obciążeń finansowych, z jakimi winna się liczyć w postępowaniu sądowym z jej rzeczywistymi możliwościami płatniczymi. Skarżąca nie wniosła środka odwoławczego od powyższego postanowienia. Postanowieniem z 12 maja 2015 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało odrzucone postanowieniem z 23 października 2015 r., z uwagi na brak uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Przy zażaleniu na to postanowienie skarżąca ponownie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie należy przede wszystkim podnieść, iż kwestia odmowy przyznania A. W. prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, została rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 marca 2015 r. Z uwagi na ponowny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, należało zbadać, czy jej sytuacja majątkowa uległa zmianie od czasu złożenia pierwszego wniosku w tym przedmiocie i wydania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2015 r., odmawiającego przyznania prawa pomocy. Jakkolwiek bowiem strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek w tym zakresie, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na powstanie nowych okoliczności, które w sposób zasadniczy wpływają na ocenę sytuacji materialnej strony (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OZ 856/07 niepubl.). Z oświadczeń zawartych przez skarżącą w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 18 listopada 2015 r. wynika, iż sytuacja rodzinna i majątkowa skarżącej nie uległa zmianie, zatem nie zachodzą żadne nowe okoliczności, które umożliwiałyby przyznanie jej prawa pomocy, a co za tym idzie weryfikację postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2015 r., zapadłego w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.