V SA/Wa 1832/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi G. E. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz G. E. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez G. E. O. (zwanego dalej: skarżącym) decyzją z [...] czerwca 2011r. nr [...]Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] października 2010r. G. E. O. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzasadniając go pobytem z małoletnim synem B. A. O., obywatelem polskim. W dniu [...] stycznia 2011r. Wojewoda [...] decyzją Nr [...]odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał, iż skarżący nie spełnia wymagań określonych w art. 53-53 b ustawy o cudzoziemcach, albowiem nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zaś okoliczność, na którą skarżący powołał się we wniosku tj. pobyt z synem - nie uzasadnia udzielenia przedmiotowego zezwolenia z uwagi na fakt, iż małoletni B. A. O. przebywa wraz z matką A. O. na terytorium [...]. G. E. O. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w którym wskazał, iż posiada wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i nie ciążą na nim żadne zaległe zobowiązania finansowe. Ponadto aby zwiększyć swój dochód podjął działalność gospodarczą, która jest w organizacji. Podniósł także, iż jego syn tylko czasowo przebywa z matką poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemiec zaznaczył, że przed wyjazdem syna do [...] miał z nim większy kontakt niż żona oraz sprawował nad nim opiekę. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]o z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, iż zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi w przypadku wykazania, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust 1 ustawy - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei zgodnie z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy: cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt. 1, 2, 7, 9, 13, 14,16-18 oraz w art. 53a ust.1 ustawy, jest obowiązany posiadać: ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 4; Organ podkreślił, że w dniu złożenia przedmiotowego wniosku G. E. O. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego w dniu [...] listopada 2008r.przez Wojewodę [...] decyzją nr [...] z terminem obowiązywania do dnia [...] listopada 2010r. na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Dalej organ wskazał, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wskazano, iż żona skarżącego przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, zaś on chce zaopiekować się swoim małoletnim synem B. A. O., oraz chce wypełnić swoje obowiązki rodzicielskie względem syna. Jednocześnie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż żona Zainteresowanego A. O. wraz z małoletnim synem przebywa od czerwca 2010r. na terytorium [...], gdzie pracuje, a syn uczęszcza do szkoły. Organ wskazał, że podczas przesłuchania w dniu [...] listopada 2010r. G. E. O. zeznał, iż od ponad dwóch lat nie mieszka wraz z żoną, która w grudniu 2009r. złożyła pozew rozwodowy, a pod koniec kwietnia 2010r. wyjechała do [...]u. Cudzoziemiec ma mały kontakt z żoną i synem, którzy przebywają poza Polską, jednak syn nie zostanie na stałe w [...]. Z żoną kontaktują się z tylko telefonicznie lub za pośrednictwem e-mail. Kiedy żona wyjechała do [...], ich małoletni syn mieszkał z dziadkami - rodzicami żony we [...]. Cudzoziemiec zeznał, że wówczas odwiedzał syna. Ponadto zeznał, iż zamierza wyjechać do [...], kiedy " wyprostuje" swoje sprawy związane ze śmiercią swojego ojca. Dodał, iż chce mieszkać w Polsce, aby ułatwić sobie podróż do [...]u. Jednocześnie Cudzoziemiec zeznał, iż w Polsce nie studiuje, nie pracuje, czeka na sprawę rozwodową. Następnie organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania w dniu 5 stycznia 2011r. przesłuchano M. M. i A. M. - teściów Cudzoziemca. Państwo M. oświadczyli zgodnie, iż ich córka A. O. w sierpniu 2008r. wraz z synem Br. A. O. przeprowadziła się do [...]. Do L. wyjechała w lutym 2010r., natomiast od czerwca 2010r. przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej razem z synem. Cudzoziemiec odwiedzał żonę i syna we [...] w 2009r. W dniu [...] kwietnia 2011r. funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzili wywiad środowiskowy pod adresem zamieszkania teściów Cudzoziemca tj. [...] ul. [...]. W trakcie rozmowy z M. M. ustalono, iż A. O. wraz synem nadal przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, nie wie jeszcze czy wróci na stałe do Polski. Na dzień [...] maja 2011r. został wyznaczony termin rozprawy rozwodowej. A. O. wnioskuje o ograniczenie praw rodzicielskich G. E. O.. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Wojewoda [...] zasadnie wskazał, że co prawda Cudzoziemiec i Jego żona pozostają w związku małżeńskim, ale od dłuższego czasu nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Zdaniem organu I instancji A. E. O. nie wyraża zamiaru prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego wraz z mężem, w związku z powyższym Wojewoda [...] odstąpił od rozpatrzenia wniosku Cudzoziemca w oparciu o art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Wskazano, że ustalenia Wojewody [...] oraz organu odwoławczego jednoznacznie wskazują, że małoletni syn skarżącego nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że okoliczność na którą powołuje się Cudzoziemiec tj. chęć sprawowania opieki nad małoletnim synem, B. A. O., nie uzasadnia zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Bycie rodzicem obywatela polskiego nie stanowi bowiem samo w sobie podstawy udzielenia, przez organy administracji publicznej wnioskowanego zezwolenia. Okoliczność taka musi przede wszystkim uzasadniać dalsze zamieszkiwanie Cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 57 ust. 1 ustawy ("cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony...") podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia było – zdaniem organu - obligatoryjne. Jednocześnie organ stwierdził, iż z uwagi na jednoznaczne stwierdzenie, że Cudzoziemiec nie wykazał okoliczności uzasadniających Jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące nie było zasadnym badanie, czy skarżący spełnia przesłanki określone w art. 53 b ust.1 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się zaś do podniesionej przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji nowej okoliczności faktycznej, tj. założenia działalności gospodarczej, która została podniesiona dopiero w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wojewody [...] dot. odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - organ wyjaśnił, iż ta okoliczność może uzasadniać udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż stanowi nową podstawę materialnoprawną wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił, iż organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpatrzenia odwołania na podstawie przesłanek wskazanych we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, będących przedmiotem rozpatrywania przez organ I instancji, a w niniejszym przypadku był to pobyt z synem. Organ stwierdził, że zmiana stanu faktycznego sprawy w trakcie postępowania odwoławczego nie może zostać uwzględniona przez organ II instancji, gdyż byłoby to sprzeczne z obowiązującymi zasadami postępowania administracyjnego. Organ powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2005r. sygn. akt VI SA/Wa 629/04 podkreślił, że z użytego w art. 138 § 1 k.p.a. sformułowania "w tym zakresie" wynika oczywiste ograniczenie dla organu odwoławczego, zasadzające się na tym, że organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym, niż to uczynił przed nim organ pierwszoinstancyjny. Zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzyganej sprawy administracyjnej prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. Oznacza to naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi naruszenie wspomnianych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2000r. sygn. akt V SA 699/99 organ podkreślił, że zmiana treści wniosku i jego podstawy prawnej na etapie postępowania odwoławczego nie jest dopuszczalna według Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze G. E. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z p. zm. dalej: k.p.a.), jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z p. zm. – dalej jako ustawa), Sąd uznał, iż decyzja ta została wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to uzasadniło jej uchylenie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Jako materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach – cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów o których mowa w art. 53-53b ustawy. Uwzględniając powyższe regulacje prawne, jak i stan faktyczny sprawy, organy prawidłowo przystąpiły zatem do wyjaśnienia kwestii sytuacji osobistej skarżącego, w tym jego sytuacji rodzinnej i ustaliły, że skarżący jest małżonkiem obywatelki polskiej. Wskazano jednocześnie, że żona skarżącego złożyła pozew rozwodowy a sprawa toczy się przed sądem powszechnym, jednakże rozwód – zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym na rozprawie – został orzeczony w listopadzie 2011 r. wyrokiem, od którego skarżący złożył apelację. Tym samym należy stwierdzić, że zarówno w chwili orzekania przez organy administracji publicznej, jak i w chwili orzekania przez Sąd – skarżący nadal pozostawał i pozostaje małżonkiem obywatelki polskiej. Sąd stwierdza tym samym, że organ nie odniósł się swojej decyzji do kwestii wskazanej w przepisie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach stanowiącym, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zauważyć przy tym należy, że zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, bez względu na podstawę prawną jego udzielenia, stanowi jednolitą instytucję prawną, której istotą jest zgoda na pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez określony czas, dłuższy niż 3 miesiące. Należy zauważyć tym samym, że wskazując przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 jako obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie przeanalizował wszystkich wymogów, o których mowa w art. 53 – 53 b ustawy o cudzoziemcach. Organ pominął, przy ocenie stanu faktycznego sprawy, czy wobec skarżącego zachodzą inne podstawy do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wynikające z ustawy o cudzoziemcach. Artykuł 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach należy bowiem do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu – skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia. Tym większe znaczenie ma więc prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz poprawne odczytanie treści przepisu, gdyż właściwa jego interpretacja jest punktem odniesienia i podstawowym warunkiem rozstrzygnięcia. Redakcja art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, która odsyła do wymogów o których mowa w art. 53-53b ustawy, wskazuje, że chodzi o całość przepisów art. 53 – 53 b ustawy. W tej sytuacji organ nie może ograniczyć się jedynie do wybiórczej analizy sytuacji skarżącego, lecz powinien zbadać ją w kontekście wszystkich wymogów, w tym z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy a ponadto dokonać oceny, czy w przypadku cudzoziemca istnieją inne okoliczności przewidziane w art. 53 - 53 b ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ponadto, co zostało ugruntowane w orzecznictwie, konstrukcja art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oznacza, że spełnienie jednego z warunków w nim wymienionych zobowiązuje organ do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ administracji winien mieć zatem na uwadze, iż udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, przy zaistnieniu warunków określonych w tymże art. 53 jest zasadą, od której wyjątki wymagają przekonywającego uzasadnienia ( np. patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 1.06.2005 r., sygn. akt V SA/Wa 3900/04, LEX nr 179234). Pogląd ten jest całkowicie aprobowany przez skład orzekający w sprawie. Ustawodawca w art. 53 oraz art. 53 a ustawy o cudzoziemcach odmiennie ukształtował przesłanki uzasadniające udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że organ administracji publicznej ma obowiązek wziąć pod uwagę całokształt przepisów regulujących rozstrzygane zagadnienie (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 1983 r., II SA 475/83, ONSA 1983 /1/43). Podobnie w piśmiennictwie podnosi się, że organy zobowiązane są do respektowania przepisów wyznaczających przedmiot danego postępowania (patrz: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Tom I, Zakamycze 2005, s. 583). Do takich przepisów niewątpliwie należy art. 53 ustawy o cudzoziemcach, ale również art. 53 a tejże ustawy, zawierający katalog okoliczności, które mogą uzasadniać udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Należy w tym miejscu podkreślić, iż dodatkowo z orzecznictwa jednoznacznie wynika, że rozpoznając wniosek cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony organ administracyjny nie jest związany wskazaną we wniosku podstawą prawną i zobowiązany jest ocenić zasadność żądania wnioskodawcy w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania, które w świetle przepisów regulujących przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mogą mieć znaczenie dla treści decyzji (patrz: wyrok NSA z dnia 6.07.2006 r. , sygn. akt II OSK 419/06, LEX nr 266435). Przedstawione powyżej uwagi prowadzą do wniosku, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się zarówno naruszenia prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, co miało wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów postępowania zawartych w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego tj. w art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - tak w zakresie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, a każde z tych naruszeń proceduralnych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w podstawie prawnej decyzji powołał się na art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, uznał zatem, że skarżący nie spełnia wymogów o których mowa w art. 53 – 53 b ustawy, jednak w swych rozważaniach ograniczył się jedynie do oceny, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, nie badając jednocześnie, czy skarżący spełnia przesłanki określone w art. 53 b ust.1 ustawy, czym naruszył wskazane wyżej przepisy ustawy o cudzoziemcach. Przypomnieć należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej zobligowane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy a także do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd stwierdził zatem, że wymienione uchybienia są istotne i mogły wpływać na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy istnieje konieczność ustalenia powtórnie stanu faktycznego sprawy z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego i opisanych wyżej wskazań Sądu. Z powyższych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.