V SA/Wa 1840/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. S. oraz K. S. działającej w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniego dziecka A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... maja 2010 r. nr ... w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zobowiązania do opuszczenia tego terytorium; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez obywatelkę A. – K. S. (zwaną dalej: Skarżącą) – jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody D. z [...] stycznia 2010 r. orzekającą o wydaleniu Cudzoziemki wraz z małoletnimi dziećmi tj. A. S. oraz A. S. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zobowiązaniu do opuszczenia tego terytorium. W dniu [...] grudnia 2011 r. A. S. – w związku z uzyskaniem pełnoletniości – oświadczył, iż popiera skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2010 r., wniesioną przez matkę K. S.. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. Skarżąca, działając w imieniu własnym i małoletnich dzieci, złożyła do Wojewody D. wniosek o udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu wskazała, iż wydalenie jej z Polski wraz z dziećmi naruszałoby ich prawo do życia w rodzinie i byłoby sprzeczne z dobrem dzieci. Ponadto oświadczyła, iż przebywa z dziećmi na terytorium RP nielegalnie, na terytorium RP przebywa również jej mąż i ojciec dzieci – H. S., który posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Skarżąca wskazała, iż pozostaje z nim w związku małżeńskim od 1992 r. Ponadto na terytorium RP przebywa matka Skarżącej, która jest żoną obywatela polskiego i posiada zezwolenie na osiedlenie. Wnioskująca wskazała, iż zamieszkuje wraz z mężem i synami, tworząc rodzinę. Dzieci uczęszczają do polskich szkół i nie sprawiają problemów wychowawczych. W dniu [...] lipca 2010 r. Wojewoda D.i wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelki A. K. S. oraz pozostających pod jej opieką małoletnich dzieci A.i A. S., a następnie decyzją z [...] stycznia 2010 r. orzekł o ich wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 14 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji i zobowiązał do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dobrowolnie, przez każde prawnie dozolone przejście graniczne. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wobec Cudzoziemców zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach gdyż od [...] lutego 2008 r. przebywali w Polsce bez stosownego zezwolenia na pobyt. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci m.in. zeznań Skarżącej i jej męża potwierdził, iż była ona świadoma swoich praw i obowiązków, a także konsekwencji ich zaniedbania. Cudzoziemka dwukrotnie otrzymując wizy pobytowe na terytorium RP miała mozliwość opuszczenia kraju i mogła podjąć czynności mające na celu uzyskanie dokumentu uprawniającego Ją oraz dzieci do ponownego wjazdu na terytorium RP. Skarżąca nie opuścila terytorium RP przed upływem legalnego pobytu na podstawie wizy, narażając siebie i dzieci na prawne konsekwencje swego działania. Jednocześnie organ I instancji wskazał, iż ponad dwuletni nielegalny pobyt na terytorium RP jest efektem rażącego lekceważenia obowiązującego na terytorium RP prawa i nie może być podstawą do udzielenia zgody na pobyt tolerowany w trybie art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z którego obywatelka A. wraz z dziećmi wywodzi swoje prawo do pobytu na terytorium RP. Ponadto pobyt męża Cudzoziemki jest zalegalizowany jedynie na czas oznaczony i nie wyklucza mozliwości powrotu do kraju wraz z żoną i dziećmi. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, decyzją z [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium RP jest obligatoryjne i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Organ zbadał ponadto i stwierdził, iż wobec Cudzoziemki nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 89 ustawy o cudzoziemcach, gdyż nie jest ona małżonką obywatela polskiego ani też cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Zdaniem organu odwoławczego nie zaistniały również przesłanki do udzielenia Skarżącej i jej dzieciom zgody na pobyt tolerowany w myśl art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Organ podkreślił, iż argument dotyczący rozłąki rodziny jest bezzasadny, gdyż decyzja o wydaleniu dotyczy również dzieci Skarżącej, a jej małżonek posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony i nie istnieją przeszkody uniemożliwiające mu wyjazd wraz z żoną do kraju pochodzenia. Przeszkody do wykonania decyzji o wydaleniu nie stanowi również fakt, iż matka Skarżącej posiada zezwolenie na pobyt w Polsce, gdyż Skarżąca nie pozostaje pod jej opieką, jak również jej matka nie jest od niej uzależniona, gdyż pozostaje pod opieką własnego męża – obywatela polskiego. Ponadto organ wyjaśnił, iż czasami prawo do poszanowania życia rodzinnego ulega ograniczeniu. Nie można bowiem przyjąć, że Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nakłada na państwo ogólny obowiązek poszanowania wyboru przez cudzoziemców kraju, w którym chcieliby oni mieszkać a także obowiązek wyrażenia zgody na połączenie rodziny. Podstawowym obowiązkiem cudzoziemca chcącego przebywać w naszym kraju jest lojalność polegająca na przestrzeganiu obowiązującego prawa. Organy administracji publicznej nie mają obowiązku respektowania wyboru przez cudzoziemca miejsca pobytu, jeżeli dopuszcza się on naruszania prawa. Wprowadzona do ustawy o cudzoziemcach instytucja wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oparta jest na założeniu, że w przypadku, gdy z określonych względów pobyt cudzoziemca w Polsce staje się niepożądany właściwe władze uprawnione są do podjęcia decyzji o jego usunięciu z tego terytorium. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie dopatrzył się również nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, a zgromadzony materiał dowodowy uznał za wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2010 r. K. S. – wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając decyzji naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: - art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, poprzez nie rozpoznanie czy w sprawie zachodzą negatywne przesłanki wydania decyzji o wydaleniu, w szczególności przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; - art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu i nie zbadanie przesłanek do udzielenia skarżącej i małoletnim dzieciom zgody na pobyt tolerowany z uwagi na zagrożenie dobra małoletnich dzieci i naruszenie prawa do życia w rodzinie; - art. 2 i 3 Konwencji o Prawach Dziecka z dnia 20 listopada 1989 r. poprzez nie zbadanie jaki wpływ na rozwój emocjonalny, psychiczny i intelektualny dzieci będzie miało wydalenie ich z terytorium Polski, jak również czy wydaleniu nie sprzeciwia się dobro dzieci i ich słuszny interes; - art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. przez nie zbadanie czy wydalenie Skarżącej i jej małoletnich dzieci nie będzie naruszało prawa do życia w rodzinie. 2. przepisów postepowania: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez nie rozpoznanie istoty sprawy oraz nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie i nie rozpoznaniu w sposób należyty dowodów znajdujących się w aktach sprawy, co prowadziło do wydania niekorzystnej dla niej decyzji; - art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie obowiązku zasięgnięcia opinii biegłego psychologa, gdy opinia ta była niezbędna dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego; - art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewłaściwym uzasadnieniu decyzji, w szczególności na sporządzeniu go w sposób lakoniczny, ogólny i bez uwzględnienia ważkich dla sprawy argumentów (dobro dzieci). W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – dalej: ustawa p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 88 ust. 1 pkt 1 i art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r. Nr 234 poz. 1694 ze zm.) – zwaną dalej: ustawą o cudzoziemcach. W myśl art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jeżeli przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium. Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "wydaje się decyzję" oznacza, że mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. W ocenie Sądu, na gruncie powyższych unormowań prawnych i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy administracji zasadnie przyjęły, że Skarżąca wraz z dziećmi tj. A. i A. S. przebywa nielegalnie w Polsce od ponad trzech lat, gdyż decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Wojewoda D. odmówił Skarżącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, a w dniu [...] lutego 2008 r. utraciły ważność krótkoterminowe, jednokrotne wizy pobytowe wydane Skarżącej i jej dzieciom w dniu [...] listopada 2007r. W związku z tym Cudzoziemka i jej dzieci nie legitymowali się jakimkolwiek tytułem uprawniającym do legalnego pobytu w Polsce. Organy orzekające w sprawie zbadały również, czy nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009r., Nr 189, poz. 1472), mogące powodować możliwość odstąpienia od wydania decyzji o wydaleniu, bądź jej wykonania. W myśl art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia; 3) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2. Przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany określone zostały w art. 97 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r. nr 189, poz. 1472 j.t.), który stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Cudzoziemcowi można udzielić zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, do którego wydanie cudzoziemca jest niedopuszczalne na podstawie orzeczenia sądu o niedopuszczalności wydania cudzoziemca albo na podstawie rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości o odmowie jego wydania, uwzględniając przyczynę, z powodu której odmówiono wydania cudzoziemca, oraz interes Rzeczypospolitej Polskiej (art. 97 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). Mając na uwadze przytoczone powyżej regulacje podkreślić należy, że istnienia żadnej z ww. przesłanek, uniemożliwiających wydanie decyzji o wydaleniu, w niniejszej sprawie nie ustalono. Organ II instancji prawidłowo ocenił, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie nie wynika by wobec Cudzoziemki i jej synów (zarówno pełnoletniego jaki i małoletniego) zachodziły okoliczności wymienione w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mogące skutkować udzieleniem zgody na pobyt tolerowany. Skarżąca nie jest również małżonką obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub pobyt rezydenta długoterminowego WE. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej, iż decyzja o wydaleniu narusza jej prawo do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) uznać go należy za nieuzasadniony. Na wstępie wskazać należy, iż prawidłowo Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie stanowi bezwzględnej ochrony przed wydaleniem, nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną ani też ochrony przed rozłączeniem członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie wydaleń. Regulacja ta nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania. Ponadto wymagane jest istnienie silnych związków rodzinnych, jednoznacznego zaistnienia faktu ingerencji państwa oraz zaistnienia przeszkód uniemożliwiających zorganizowanie normalnego życia rodzinnego w innym państwie, z krajem pochodzenia włącznie oraz wyważenia praw jednostki w kontekście interesu ogólnego. Za wydaleniem Cudzoziemki i jej dzieci przemawia fakt nielegalnego pobytu. Ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji nie ma więc charakteru bezterminowego, gdyż Cudzoziemcy będą mogli, po określonym czasie powrócić do Polski. Ponadto zauważyć należy, iż decyzja o wydaleniu dotyczy również dzieci Skarżącej, a jej mąż przebywa w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i nie istnieją przeszkody uniemożliwiające Mu wyjazd wraz z żoną do kraju pochodzenia. Wskazać również należy, iż w sprawie zasadnie zakwestionowano wystąpienie "silnych związków rodzinnych", gdyż w latach 1996 – 2007 rodzina żyła rozdzielona i był to świadomy wybór Skarżącej i jej męża. Skarżąca – we wskazanym okresie – przebywała wraz z dziećmi na terytorium Republiki A., a później Republiki B., natomiast jej mąż przebywał nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja nie narusza również art. 2 i 3 Konwencji o Prawach Dziecka z dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526). Odnosząc się do zarzutu, iż organ zaniechał zbadania jaki wpływ na rozwój emocjonalny, psychiczny i intelektualny dzieci będzie miało wydalenie ich z terytorium Polski, jak również czy wydaleniu nie sprzeciwia się dobro dzieci i ich słuszny interes wskazać należy, iż w uzasadnieniu decyzji znajduje się szerokie uzasadnienie w tym przedmiocie. Małoletni syn Skarżącej – A. oraz obecnie już pełnoletni syn – A. S. przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie dopiero od 2007 r., a wcześniej większość swojego życia spędzili w A. i na B., zatem nie było podstaw do uznania, iż ich wydalenie miałoby wpływ na ich rozwój emocjonalny, psychiczny i intelektualny. Organ II instancji wskazał ponadto, iż fakt urodzenia małoletniego syna w Polsce i pobierania przez dzieci nauki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie uzasadnia nielegalnego pozostawania wraz z nimi na terytorium RP przez Skarżącą. Fakt, iż Cudzoziemka nie przewidziała konsekwencji niedopełnienia obowiązku posiadania stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium RP dla Siebie i Swoich dzieci nie może stanowić okoliczności przemawiającej za uchyleniem decyzji o wydaleniu. Ponadto organ wyjaśnił, iż pobyt małoletnich dzieci jest integralnie związany z pobytem matki zachodzi więc konieczność opuszczenia przez Nie terytorium RP wraz z matką. Należy pamiętać, że wykonywanie praw zagwarantowanych w Konwencji winno być zgodne z prawem obowiązującym na terytorium państwa, więc z praw zagwarantowanych dzieciom nie mogą wywodzić swoich praw legalizacji pobytu na terytorium RP ci rodzice dzieci, którzy naruszają obowiązujący ład prawny, gdyż w pierwszej kolejności rodzice powinni zalegalizować swój pobyt w Polsce, a dopiero później powoływać się na fakt pobierania przez dzieci nauki na terytorium RP czy też na to, że małoletni syn Skarżącej urodził się w Polsce. W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Na aprobatę zasługuje przyjęte w kontrolowanej decyzji stanowisko, że wobec Skarżącej oraz jej dzieci zaistniały przesłanki określone w art. 88 art. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, a jednocześnie brak przesłanek uregulowanych w art. 89 cytowanej ustawy, zobligował organ do wydania decyzji o wydaleniu. W toku kontrolowanego postępowania nie doszło również do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego (Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej: kp.p.a.), w szczególności tej zasady, która nakazuje organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu dokonana przez organ ocena materiału dowodowego jest zgodna z zasadami swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności (art. 80 i 107 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest szczegółowe i oparte na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym. Organ wskazał w nim fakty, które uznał za udowodnione oraz powołał dowody, na których się oparł. Decyzja zawiera również uzasadnienie prawne z przytoczeniem przepisów oraz wyjaśnieniem podstawy prawnej orzeczenia. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.