V SA/Wa 1868/08

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej oraz umorzenia postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a : - zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata P. B., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych i czterdzieści groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 26,40 zł (dwadzieścia sześć złotych i czterdzieści groszy). Wyrokiem z 11 marca2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. K. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] maja 2008 r. oraz zasądził na rzecz ustanowionego adwokata – P. B. – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z 6 maja 2009 r. ustanowiony pełnomocnik poinformował, że nie znajduje podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wskazał również, iż opinię prawną w tym przedmiocie przesłał stronie skarżącej. Jednocześnie złożył oświadczenie, iż opłaty z tytułu pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości, ani w części. Rozpoznając wniosek należało zwarzyć, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym zostały określone w Rozdziale 5 rozporządzenia. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie adwokat został ustanowiony w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji, zatem stawka minimalna – zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c – wynosi: 240 zł, zaś 50% tej stawki – 120 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 20 omawianego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Na marginesie już tylko przywołać należy stanowisko jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 11 października 2006 r., sygn. akt I FZ 288/06, wskazując, iż sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie stanowi wprawdzie działania w imieniu ewentualnego mocodawcy w procesie, jednakże wymaga zapoznania się ze sprawą i przedstawienia potencjalnemu mocodawcy oceny prawnej dotyczącej jego sprawy. Tym samym czynność ta jest usługą prawną na jego rzecz i jako taka mieści się w ramach nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 p.p.s.a.). Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały pokryte przez skarżącego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.