V SA/Wa 1870/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Jóźków, Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak, Asesor WSA Danuta Dopierała (spr.), Protokolant referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2007r. sprawy ze skargi P. P.-H. I.-R. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] w przedmiocie uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę Przedmiotem skargi z 11 października 2006 r., wniesionej przez pełnomocnika P. P.-H. I. R.Sp. z o.o. z siedzibą w W. , jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] września 2006 r. (Skarżąca omyłkowo wskazała datę [...] września 2005 r.) nr [...]utrzymująca w mocy decyzję wydaną przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] kwietnia 2006 r. nr [...] o uznaniu zgłoszenia celnego z [...] lutego 2003 r. za nieprawidłowe w zakresie zastosowanych stawek celnych oraz należności celnych i podatkowych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z [...] lutego 2003 r., organ celny objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, z określeniem kwoty wnikającej z długu celnego, zakupiony na T. towar (obuwie - sport miejski oraz czółenka damskie wykonane z materiałów syntetycznych), na warunkach zadeklarowanych w zgłoszeniu - ze stawką celną konwencyjną, na podstawie załączonych do zgłoszenia celnego świadectw pochodzenia nr [...] i [...] z [...]stycznia 2003 r. W ramach kontroli postimportowej przeprowadzonej na podstawie art. 83 § 1 Kodeksu celnego, organ celny zweryfikował całość dokumentów przedłożonych do odprawy celnej, według przedmiotowego dokumentu SAD. Z uwagi na wątpliwości co do autentyczności i prawidłowości świadectw pochodzenia, Sekcja ds. Reguł Pochodzenia Towarów Urzędu Celnego [...] w W., [...] lutego 2003 r. wystąpiła, za pośrednictwem Ministerstwa Finansów, z wnioskiem do władz celnych T. o zweryfikowanie przedmiotowych dokumentów. W odpowiedzi, pismem z 15 grudnia 2003 r. T. Izba Przemysłowo-Handlowa poinformowała o negatywnym wyniku weryfikacji ww. świadectw pochodzenia nr [...] i [...] . Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. wszczął z urzędu postępowanie w celu zbadania prawidłowości zgłoszenia celnego z [...] lutego 2003 r. w zakresie zastosowanej stawki celnej, kraju pochodzenia oraz wymiaru należności celno-podatkowych. W toku postępowania wyjaśniającego przed organem pierwszej instancji, przy piśmie z 8 marca 2004 r., Strona przedłożyła kolejne świadectwa pochodzenia towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym o nr [...] i [...] z [...] stycznia 2003 r., wystawionych przez firmę C. H. E. Co. Ltd z T. zaznaczając, że dokumenty te Spółka otrzymała od ww. eksportera pocztą kurierską 3 marca 2003 r., a więc już po zakończeniu procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie świadectw pochodzenia towaru doręczonych przez eksportera wraz z towarem. Eksporter wyjaśnił, iż nowe dokumenty zostały wysłane w związku ze zmianą procedur w tym okresie, tj. od 1 stycznia 2004 r., nie poinformował jednak, iż poprzednio dostarczone dokumenty zostały wystawione wadliwie. W związku z przekazaniem ww. certyfikatów do zweryfikowania przez administrację celną T., postanowieniem z [...] października 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., właściwy w sprawie w związku ze zmianą właściwości miejscowej organów administracji celnej, działając na podstawie art. 262 i 2661 § 1 i § 2 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, zawiesił z urzędu postępowanie prowadzone w przedmiotowej sprawie do czasu uzyskania wyniku weryfikacji dokumentów. Pismem z 11 listopada 2005 r. Strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie. Wobec negatywnego wyniku weryfikacji świadectw pochodzenia nr [...] i [...] (pismo Izby Handlowej T. nr [...] z [...] listopada 2005 r.), zawieszone postępowanie zostało podjęte z urzędu postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] stycznia 2006 r. Następnie, decyzją nr [...] z [...] lutego 2006 r. Dyrektor Izby Celnej umorzył postępowanie zażaleniowe z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Na tym etapie postępowania przed organem pierwszej instancji Strona skierowała pisma procesowe do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., odpowiednio z datą 17 i 24 lutego oraz 3 kwietnia 2006 r., w których poinformowała o podjęciu działań zmierzających do ustalenia kwestii pochodzenia towarów wprowadzonych na polski obszar celny za zgłoszeniem celnym SAD z [...] lutego 2003 r., składając do akt sprawy kolejno kserokopie deklaracji celnych eksportu towarów z C. R. L. wraz z tłumaczeniem tych dokumentów oraz otrzymane - według twierdzeń Strony - z C. R. L. świadectwa niepreferencyjnego pochodzenia towarów, które - jej zdaniem - jednoznacznie poświadczają c. pochodzenie zaimportowanego w przedmiotowej sprawie obuwia. Decyzją z [...] kwietnia 2006 r. nr [...] , Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., działając m.in. na podstawie art. 13 §1 i § 3, art. 85 § 1, art. 222 § 4 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r.-Kodeks celny (Dz.U. z 1997 r. Nr 23, poz. 117), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej oraz ust. 10 i 12 części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy celnej (Dz.U. z 2002 r. Nr 226, poz. 1885), przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. z 1997 r. nr 130, poz. 851 ze zm.), uznał zgłoszenie celne SAD nr j.w. z [...] lutego 2003 r. za nieprawidłowe w zakresie zastosowanych stawek celnych, kwoty cła, kwoty podatku od towarów i usług, oraz obliczył kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej, wymierzając jednocześnie podatek VAT w nowej wysokości. Jednocześnie, na mocy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. nr 143, poz. 958 ze zm.), Strona została obciążona odsetkami wyrównawczymi oraz odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowych stosownie do art. 53 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60). Organ pierwszej instancji wskazał, iż towar stanowiący przedmiot obrotu z zagranicą w niniejszej sprawie - obuwie, został wymieniony w załączniku 3 do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. i zgodnie z przepisem § 11 ust. 1 cyt. aktu, pochodzenie jego dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia towaru. Podkreślił, iż negatywny wynik weryfikacji certyfikatów pochodzenia wystawionych pierwotnie względem towaru objętego przedmiotowym w sprawie zgłoszeniem celnym i przedstawionych organowi celnemu w chwili zgłaszania towaru do procedury celnej oraz certyfikatów ponownie przedłożonych przez Stronę w toku postępowania wyjaśniającego, uniemożliwia zastosowanie konwencyjnej stawki celnej, która została uprzednio zastosowana w oparciu o dokumenty poświadczające nieprawdę. Niespełnienie przewidzianych przepisami prawa warunków skutkuje odmową zastosowania konwencyjnej stawki celnej, co czyni uzasadnionym zakwestionowanie prawidłowości zgłoszenia celnego z [...] lutego 2003 r. Wobec powyższego oraz mając na względzie ust. 10 części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy celnej, organ I instancji zastosował stawkę celną autonomiczną tj. 40% ad valorem. W odwołaniu z 10 maja 2006 r. od decyzji organu pierwszej instancji, uzupełnionym pismem z 28 lipca 2006 r., Strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając w szczególności naruszenie: - art. 123 § 1 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie Strony czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, - przepisów decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z [...] lutego 2003 r. w sprawie uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z [...] stycznia 2002 r. zmieniającej decyzję w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. R. L. jak również członkostwa C. w WTO od [...] grudnia 2001 r., - § 20a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia poprzez rozstrzygnięcie sprawy z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych w zakresie możliwości wyjaśnienia kwestii pochodzenia zaimportowanych przez Stronę towarów. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W., decyzją z [...] września 2006 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej m.in. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] kwietnia 2006 r. Organ Odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 13 §1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Obowiązujące w dniu dokonania zgłoszenia celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej wprowadzają możliwość stosowania konwencyjnych stawek celnych. Jednak w przypadku towaru objętego sekcją XI Taryfy celnej, do której należy przedmiotowy w sprawie towar, jego pochodzenie musi zostać udokumentowane świadectwem pochodzenia spełniającym wymogi określone w § 13 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, biorąc pod uwagę dwukrotne, negatywne wyniki weryfikacji świadectw pochodzenia - załączonych do zgłoszenia celnego i następnie przekazanych przez Stronę przy piśmie z 8 marca 2004 r. - organ pierwszej instancji zasadnie zakwestionował zastosowanie w stosunku do przedmiotowego towaru konwencyjnej stawki celnej Organ odwoławczy podkreślił, iż w przypadku, gdy pochodzenie towaru z sekcji XI nie zostało udowodnione świadectwem pochodzenia, określonym w § 11 ust. 1 i § 13 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., lecz stwierdzone zostało w inny sposób, status niepreferencyjnego pochodzenia uprawnia jedynie do zastosowania autonomicznej stawki celnej. Zważywszy, iż w aktach sprawy znajduje się faktura nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. potwierdzająca tajwańskie pochodzenie przedmiotowego towaru, organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował w stosunku do towarów objętych zgłoszeniem celnym SAD z dnia [...] lutego 2003 r., autonomiczną stawkę celną. Dyrektor Izby zauważył, że po wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. Strona przedłożyła kolejne (trzecie) świadectwa pochodzenia towaru nr [...] i nr [...] , mające potwierdzać c., niepreferencyjne pochodzenie towarów. Świadectwa te nie stanowią jednak prawidłowych dowodów pochodzenia i nie mogą być podstawą do zastosowania stawki konwencyjnej. Zgodnie z oficjalną informacją przekazaną przez Komisję Europejską, z dniem 20 lipca 2005 r. zaczęły bowiem obowiązywać nowe wzory świadectw pochodzenia wystawiane przez władze C. dla produktów tekstylnych. W załączeniu przekazano wzór nowego formularza. Jedynie w okresie 15 - 20 lipca 2005 r. stosowane były zarówno stare jak i nowe formularze. Przedłożone przez Stronę świadectwa nr [...] i nr [...] zostały wystawione [...] marca 2006 r. jednak na druku starego typu. W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, uzasadnione jest stanowisko, iż wskazane wyżej certyfikaty pochodzenia są nieprawidłowe formalnie i nie mogą stanowić podstawy do zastosowania konwencyjnej stawki celnej na przedmiotowy towar. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika Strony, nieprawidłowość formalna wyklucza bowiem możliwość skierowania ww. świadectw do zweryfikowania przez c. władze celne. Jak słusznie zatem wskazał Naczelnik Urzędu Celnego, właściwą dla przedmiotowego towaru jest autonomiczna stawka celna. Dyrektor Izby Celnej uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia przepisów procesowych przez organ celny pierwszej instancji poprzez pozbawienie Strony prawa czynnego udziału w postępowaniu. Jak bowiem wynika z akt sprawy Strona osobiście, a następnie przez pełnomocnika, w toku prowadzonego postępowania kilkakrotnie składała wyjaśnienia, wnioski, nowe dokumenty, zapoznawała się z aktami sprawy, czynnie uczestnicząc tym samym w postępowaniu administracyjnym pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę obowiązek dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, organ celny - na wniosek Strony - przedłużał termin wydania rozstrzygnięcia w sprawie, umożliwiając Stronie przedłożenie nowych dowodów. Podzielając stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w zakresie obciążenia strony odsetkami wyrównawczymi na podstawie art. 222 § 4 Kodeksu celnego, organ odwoławczy wskazał, iż nie można uznać, że w sprawie niniejszej zachodzi przypadek określony w § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania, ponieważ obowiązek prawidłowego ustalenia statusu pochodzenia towaru i jego udokumentowanie w sposób przewidziany prawem spoczywał na importerze towaru. Strona posługiwała się sfałszowanymi dokumentami załączając je do zgłoszenia celnego w celu zastosowania w stosunku do zaimportowanego towaru stawki celnej niższej niż prawnie należna. Strona jednak nie wykazała, że posługiwanie się tymi dokumentami, nie było wynikiem jej świadomego działania lub zaniedbania. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż mając na względzie zmiany wprowadzone ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych (...) (Dz. U. nr 137. poz. 1302) oraz treść art. 33 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), wobec zakwestionowania stawki celnej sprowadzonego przez Stronę towaru, organ pierwszej instancji określił kwotę podatku VAT i odsetek od zaległości podatkowych w prawidłowej wysokości. Dodatkowo zauważył, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji błędnie powołano art. 11 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993r., Nr 11, poz. 50 ze zm.), zamiast art. 33 ust. 2 ww. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, obowiązującego w dacie orzekania. Powołując orzecznictwo WSA stwierdził, że uchybienie to nie miało jednak wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w kwestii podatku VAT, gdyż powołane wyżej przepisy odpowiadają sobie co do treści i dotyczą tożsamego podatku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik P. P.-H. I.R. Spółka z o.o. wniósł o jej uwzględnienie i uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] września 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] kwietnia 2006 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Decyzjom organów celnych zarzucono naruszenie: * art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 192 oraz art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 - jt. z 2005r.ze zm.) w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. Nr 75, poz. 802 - jt. z 2001 r. ze zm.) i w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) - z uwagi na całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego sprawy dokonaną przez organy celne obu instancji, niewyjaśnienie w prowadzonym postępowaniu administracyjnym wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również pozbawienie Strony możliwości czynnego uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, w tym również uniemożliwienie Stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału przed wydaniem decyzji wymiarowej przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., * przepisów art. 13 § 1, § 3, art. 65 § 4, art. 83 § 3, art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885), § 20a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określania szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenia musi być udokumentowanie świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.) - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nieuzasadnione odmówienie Stronie możliwości zastosowania wnioskowanej - konwencyjnej stawki celnej, w konsekwencji zaś - określenie kwoty długu celnego i należności z tytułu podatku od towarów i usług w nieprawidłowej, zawyżonej wysokości, * art. 222 § 4 Kodeksu celnego w związku z § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. - w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych i sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143 poz. 958 ze zm.) - poprzez bezzasadne określenie odsetek wyrównawczych w świetle ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, * przepisów art. 11 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 11 c ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm.) w związku z art. 40 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302), tak zwanej "Ustawy konsolidacyjnej" - poprzez bezzasadne wymierzenie podatku od towarów i usług. Rozwijając w motywach skargi zarzuty o charakterze merytorycznym, Skarżąca podkreśliła, iż art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wprowadza bezwzględny wymóg wyznaczenia stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w przedmiocie wszystkich zgromadzonych w postępowaniu dowodów i materiałów sprawy, co stanowi również o realizacji zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Niezastosowanie się do tej dyspozycji świadczy o pogwałceniu prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie - zdaniem Skarżącej - poza sporem pozostaje, iż w prowadzonym postępowaniu administracyjnym Naczelnik Urzędu Celnego nie przedstawił Stronie przed wydaniem decyzji z [...] kwietnia 2006 r. postanowienia w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, czym jednoznacznie naruszył prawo czynnego udziału Strony w każdym stadium postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, mając na względzie okoliczności faktyczne tj. podnoszony przez Stronę fakt dostarczenia przez kontrahenta kolejnych świadectw niepreferencynego pochodzenia towarów oraz przekazania ich do urzędowego tłumaczenia. W ocenie Skarżącej powyższe okoliczności jednoznacznie stanowią o wadliwości prowadzonego postępowania administracyjnego. Formułując zarzut pominięcia istotnych okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie wyjaśnienia kwestii rzeczywistego pochodzenia zaimportowanych towarów Skarżąca wskazała, iż nieuzasadnione jest stanowisko organów celnych, które przyjęły potwierdzenie tajwańskiego pochodzenia towarów na podstawie danych wynikających z faktur załączonych do zgłoszenia celnego, przy jednoczesnym braku uwzględnienia zapisów zamieszczonych na świadectwach niepreferencynego c. pochodzenia. Mając na względzie możliwość uznania c. go pochodzenia importowanego towaru Skarżąca podtrzymała, podniesiony w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, zarzut niewłaściwego rozstrzygnięcia w przedmiocie stawek celnych w odniesieniu do wydanej w dniu [...] lutego 2003 r. decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. zmieniającej decyzję w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. R. L. jak również członkostwa C. w Światowej Organizacji Handlu (WTO) od dnia [...] grudnia 2001 r. Odnosząc się do kwestii określenia odsetek wyrównawczych od należności celnych, Skarżąca podkreśliła, iż nie wprowadziła w błąd organów celnych przedstawiając świadectwa pochodzenia towarów, lecz sama została wprowadzona w błąd przez tajwańskiego eksportera, który dwukrotnie przedłożył jej nieprawidłowe dowody t. pochodzenia importowanego obuwia. Podniosła również, iż organy celne nie przeprowadziły żadnych ustaleń, nakierowanych na wyjaśnienie czy Strona świadomie lub przez zaniedbanie przedstawiła nieprawidłowe certyfikaty pochodzenia. W kwestii bezzasadnego - zdaniem Skarżącej - wymierzenia podatku od towarów i usług wskazała, iż dokonana przez organy celne ocena skutków prawnych związanych z importem towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym na podstawie przepisów ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, które w momencie przyjęcia tego zgłoszenia celnego nie obowiązywały lub obowiązywały w innym kształcie, stanowi naruszenie zasady lex retro non agit. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.) stosowanej w sprawie niniejszej na mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz.U. z 2001 r. nr 75 poz. 801 ze zm.) oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Kwestią sporną w sprawie niniejszej jest zastosowanie autonomicznej stawki celnej w stosunku do towarów objętych zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z [...] lutego 2003 r. w następstwie kontroli postimportowej przeprowadzonej przez organy celne na podstawie art. 83 §1 Kodeksu celnego oraz wszczętego z urzędu postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wydał decyzję z [...] kwietnia 2006 r. o uznaniu ww. zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie zastosowanych stawek celnych oraz należności celnych i podatkowych. W ocenie organów celnych, zakwestionowanie zastosowania w stosunku do przedmiotowego towaru konwencyjnej stawki celnej, w pełni uzasadnia dwukrotna, negatywna weryfikacja świadectw pochodzenia (nr [...] i [...] z [...]stycznia 2003 r. oraz nr [...] z [...] stycznia 2003 r.) mających potwierdzić t., niepreferencyjne pochodzenie towarów, dokonana przez T. Izbę Handlową oraz nieprawidłowość formalna kolejnych (trzecich), złożonych przez Skarżącą certyfikatów pochodzenia [...] i [...] , mających potwierdzać c., niepreferencyjne pochodzenie towarów. Kwestionując powyższe stanowisko Skarżąca podniosła brak wyjaśnienia przez polskie organy celne rzeczywistego pochodzenia zaimportowanych towarów oraz pominięcie kwestii uzasadnienia stanowiska weryfikacyjnego t. władz celnych. Biorąc pod uwagę, że stawka celna autonomiczna została zastosowana na podstawie zapisów figurujących na fakturach załączonych do przedmiotowego w sprawie zgłoszenia celnego, nieuzasadnione jest w ocenie Skarżącej działanie organów celnych polegające na odrzuceniu dowodów w postaci świadectw pochodzenia c., niepreferencynego - wskazujących - jej zdaniem - na c. pochodzenie towarów niezależnie nawet od ich wadliwości formalnej. Analizując wskazaną kwestię sporną Sąd zważył, iż zgodnie z dyspozycją art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Z kolei art. 13 § 1 Kodeksu celnego stanowi, iż cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Taryfa celna obejmuje stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania (§ 3 pkt 2). Obowiązujące w dniu dokonania zgłoszenia celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. nr 226, poz. 1885 ze zm.) wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych konwencyjnych, autonomicznych, preferencyjnych, obniżonych i ryczałtowych (Część "A" ust. 1 Postanowień wstępnych do Taryfy Celnej, stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia). O zastosowaniu stawki celnej rozstrzyga pochodzenie towarów - ekonomiczna przynależność towarów do danego kraju lub regionu. Zagadnienia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, dotyczące stawek konwencyjnych i autonomicznych, zostały uregulowane w art. 15 - 19 Kodeksu celnego oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. z 1997 r. nr 130, poz. 851 ze zm.). W myśl art. 15 § 1 Kodeksu celnego, niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu stosowania taryfy celnej, z wyjątkiem środków wymienionych w art. 13 § 3 pkt 4 i pkt 5 (obniżone i preferencyjne stawki celne), stosowania środków polityki handlowej ustanowionych w odrębnych przepisach oraz sporządzania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów. Jak wynika z § 2 art. 15, reguły ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów określają art. 16 -19 Kodeksu celnego. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 19 § 1 cyt. ustawy, pochodzenie towarów, o których mowa w art. 16 (towarów pochodzących z danego kraju), dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów. Dokumentowanie pochodzenia towarów przywożonych na polski obszar celny, określają przepisy rozdziału 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. Towar stanowiący przedmiot obrotu towarowego z zagranicą w sprawie niniejszej - obuwie, objęty sekcją XII Taryfy Celnej, został wymieniony w Wykazie nr 3 do ww. rozporządzenia i zgodnie z § 11 ust. 1 regulacji, pochodzenie jego dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia towarów, spełniającym wymogi określone w § 13. W przypadku, gdy pochodzenie towaru z Wykazu nr 3 nie zostało udowodnione świadectwem pochodzenia określonym w § 11 ust. 1 i § 13 ww. rozporządzenia, lecz zostało stwierdzone w inny sposób (jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru), status niepreferencyjnego pochodzenia towarów uprawnia jedynie do zastosowania autonomicznej stawki celnej (ust. 10 części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy Celnej). W sprawie niniejszej do zgłoszenia celnego, spełniającego wymogi formalne określone w art. 64 § 1 Kodeksu celnego, Skarżąca załączyła świadectwa pochodzenia nr [...] i [...] z [...]stycznia 2003 r., mające potwierdzać tajwańskie pochodzenie towaru, i na tej podstawie dopuszczono towar do obrotu z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej. W wyniku weryfikacji przedmiotowych dokumentów, przeprowadzonej na podstawie § 20a pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w zw. z art. 83 § 1 i 2 Kodeksu celnego, T. Izba Handlowa, w sposób niebudzący wątpliwości, zakwestionowała autentyczność przedmiotowych certyfikatów pochodzenia (k. 43 i 43a akt admin.). Negatywnym wynikiem dla Skarżącej zakończyła się również kolejna procedura weryfikacyjna, tym razem w odniesieniu do świadectw pochodzenia nr [...] i [...] z [...] stycznia 2003 r., złożonych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Według T. Izby Handlowej ww. certyfikaty okazały się fałszywe (k. 82 i 82a akt admin.). W tym miejscu Sąd zauważa, iż zgodnie z dyspozycją § 20a pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r., jeżeli organ, do którego skierowano świadectwo w celu jego weryfikacji (...) udzieli odpowiedzi, która nie będzie zawierała informacji pozwalających na stwierdzenie, że weryfikowany dokument jest autentyczny i zawiera prawidłowe dane, dokument uznaje się za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru. Zdaniem Sądu, odpowiedzi udzielone przez organy administracji t., stwierdzające, iż dokumenty przekazane do weryfikacji przez polskie organy celne okazały się fałszywe, w pełni wyczerpują przesłanki ww. przepisu, wykluczając tym samym możliwość potwierdzenia pochodzenia towaru na podstawie przedmiotowych świadectw, i - w konsekwencji - zastosowania w stosunku do zaimportowanego obuwia konwencyjnej stawki celnej. Zaznaczyć również należy, iż - jak słusznie zauważył organ celny - uzyskany oficjalną (służbową) drogą wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia podjętej zgodnie z krajową procedurą, ma charakter wiążący i - wbrew twierdzeniom Skarżącej - brak jest podstaw do jego podważania zarówno przez polskie organy celne, jak i przez podmiot, którego ten wynik dotyczy. W świetle powyższego, podzielić należy stanowisko Dyrektora Izby Celnej, zgodnie z którym organ pierwszej instancji zasadnie uznał zgłoszenie celne z [...] lutego 2003 r. za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej oraz należności celnych i podatkowych. Mając przy tym na względzie cyt. powyżej przepis ust. 10 części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy Celnej, zważywszy, że w aktach sprawy znajduje się faktura nr [...], z [...] stycznia 2003 r. (k. 32 akt. admin.), zawierająca zapisy dotyczące kraju pochodzenia zaimportowanego obuwia, organ celny pierwszej instancji prawidłowo zastosował w stosunku do towaru objętego przedmiotowym w sprawie zgłoszeniem celnym, autonomiczną stawkę celną (40%). Powyższej oceny - zdaniem Sądu - nie podważa, podnoszona w skardze okoliczność przedłożenia przez Skarżącą, po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji, kolejnych (trzecich) świadectw pochodzenia odnośnego towaru [...] i [...], mających potwierdzać jego c., niepreferencyjne pochodzenie. Niezależnie bowiem od argumentacji przedstawionej przez organ celny odnośnie nieprawidłowości formalnej ww. certyfikatów w świetle wymogów określonych przez Komisję Europejską (zdaniem Dyrektora Izby Celnej ww. świadectwa zostały wystawione "na druku starego typu") wskazać należy, iż przedmiotowe certyfikaty pochodzenia zostały złożone do akt sprawy z naruszeniem postanowień Załącznika nr 49 - Dokumenty potwierdzające pochodzenie towaru - do rozporządzenia Ministra Finansów z 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. nr 117, poz. 1250 ze zm.). Zgodnie bowiem z pkt 8 ww. Załącznika, jeżeli dokument potwierdzający pochodzenie towaru nie jest dołączony do zgłoszenia celnego, może on być dostarczony urzędowi celnemu nie później niż w ciągu 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, z zachowaniem terminu jego ważności, określonego w przepisach prawa. W sprawie niniejszej zgłoszenie celne SAD nr [...] przyjęto [...] lutego 2003 r. (k 36 akt. admin.), natomiast oryginały niepreferencyjnych świadectw pochodzenia nr [...] i [...] zostały złożone przez pełnomocnika Skarżącej przy piśmie z 24 kwietnia 2006 r. (data wpływu do organu - 26 kwietnia 2006 r., k. 125 akt admin.). Powyższe wskazuje jednoznacznie na uchybienie terminowi, określonemu w cyt. powyżej pkt. 8 ww. Załącznika, co wyklucza możliwość uwzględnienia ww. dokumentów w zakresie ustalenia pochodzenia przedmiotowych w sprawie towarów zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r., w kontekście zastosowania określonej stawki celnej. Na marginesie Sąd zauważa, iż - jak wynika z akt sprawy - pierwsze pismo procesowe w sprawie dokumentów mających potwierdzać c. pochodzenie zaimportowanych towarów zostało złożone do akt sprawy przez pełnomocnika Skarżącej 20 lutego 2006 r. (k. 94 akt admin.). Zaznaczyć należy, iż wskazany powyżej brak możliwości udokumentowania c. pochodzenia przedmiotowych w sprawie towarów na podstawie certyfikatów nr [...] i [...], czyni bezpodstawnym zarzut Skarżącej niewłaściwego rozstrzygnięcia w przedmiocie stawek celnych w odniesieniu do wydanej w dniu [...] lutego 2003 r. decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia 10 stycznia 2002 r. zmieniającej decyzję w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C.R.L.jak również członkostwa C. w Światowej Organizacji Handlu (WTO) od dnia [...] grudnia 2001 r. Już tylko na marginesie Sąd zauważa, iż - niezależnie od powyższych rozważań - nawet gdyby uznać c. pochodzenie zaimportowanego towaru, Załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r., w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Sekcja XII, Dział 64 - obuwie, getry i wyroby podobne; ich części) nie przewiduje stawek celnych preferencyjnych, lecz wyłącznie autonomiczną i konwencyjną, odpowiednio w wysokości 40% i 17%. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, za bezzasadny uznać należy zarzut skargi niewyjaśnienia przez polskie organy celne rzeczywistego pochodzenia zaimportowanych przez Skarżącą towarów. Wobec braku możliwości zastosowania konwencyjnej stawki celnej w oparciu o przedłożone - trzykrotnie - w toku postępowania świadectwa niepreferencyjnego pochodzenia towarów, jak już zaznaczono, organ celny pierwszej instancji, zgodnie z danymi wynikającymi z ww. faktury oraz pozostałych dokumentów załączonych do przedmiotowego w sprawie zgłoszenia celnego (packing list), przyjął tajwańskie pochodzenie obuwia i na podstawie ust. 10 części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy Celnej zastosował autonomiczną stawkę celną. W tym stanie rzeczy, wobec wskazanych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych, stwierdzić należy, iż uzasadniona była weryfikacja zgłoszenia celnego z [...] lutego 2003 r., skutkująca wydaniem przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. decyzji z [...] kwietnia 2006 r., o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego i wymierzeniem kwoty długu celnego w podwyższonej wysokości. Z uwagi na weryfikację zgłoszenia celnego i wydanie ww. decyzji stanowiącej jednocześnie powiadomienie dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności celnych wynikających z długu celnego, zgodnie z art. 230 § 1 Kodeksu celnego - doszło do przesunięcia zarejestrowania kwoty wynikającej z długu celnego. Nie ulega również wątpliwości, iż owo przesunięcie - od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego (będącym dniem powstania długu celnego), do dnia wydania decyzji przez organ celny pierwszej instancji - spowodowało uzyskanie przez skarżącą korzyści finansowej, skoro wartość celna towaru została podwyższona w stosunku do zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym i Spółka od sprowadzonego towaru zapłaciła niższe należności celno-podatkowe. Stosownie natomiast do treści art. 222 § 4 Kodeksu celnego, jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze. W tym stanie rzeczy, zaistniały w sprawie stan faktyczny wypełnił dyspozycję przepisu art. 222 § 4 Kodeksu celnego, co w konsekwencji nie tyle dało organom celnym podstawę jego zastosowania, co nałożyło obowiązek takiego działania, poprzez pobranie odsetek wyrównawczych. Wymieniony przepis art. 222 § 4 Kodeksu celnego znajduje swoje rozwinięcie w wydanym na podstawie delegacji ustawowej - zawartej w art. 222 § 5 Kodeksu celnego - rozporządzeniu Ministra Finansów z 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania. Stosownie do treści przepisu § 1 ust. 3 tego rozporządzenia, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym z wyjątkiem, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania (...). W niniejszej sprawie organy celne - powołując się na treść § 1 ust. 3 cytowanego rozporządzenia - uznały, iż pobranie odsetek wyrównawczych jest zasadne, bowiem nie znaleziono podstaw do przyjęcia, iż zaistniały przesłanki określone w pkt 1 tego przepisu, które dawałyby podstawę do odstąpienia od obowiązku takiego poboru. W tym miejscu zauważyć należy, iż przepis pkt 1 § 1 ust. 3 rozporządzenia, stanowiący wyjątek od ogólnej zasady poboru odsetek wyrównawczych i określający przesłanki, w których znajduje on zastosowanie, składa jednocześnie obowiązek ich wykazania na dłużnika, tj. stronę postępowania. Inaczej rzecz ujmując, to na stronie spoczywa ciężar dowodu, że zaistniały "szczególne okoliczności, nie wynikające z jej zaniedbania lub świadomego działania". Nie precyzuje natomiast, jakie okoliczności uznać należałoby za "szczególne", dające podstawę do uznania, że taki wyjątek zaistniał. Tym niemniej, w sposób precyzyjny ustawodawca wskazuje, iż owe okoliczności nie mogą wynikać z zaniedbania dłużnika, ani z jego świadomego działania. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organów celnych, iż stan faktyczny rozpoznawanej sprawy wyczerpuje przesłanki zastosowania omawianych przepisów regulujących pobieranie odsetek wyrównawczych. Jest poza sporem, iż w sprawie niniejszej obowiązek prawidłowego ustalenia statusu pochodzenia towarów oraz jego udokumentowanie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w celu zastosowania wnioskowanej stawki celnej spoczywał na importerze towaru. W związku z tym, na nim właśnie - jak zaznaczył Dyrektor Izby Celnej - ciążył obowiązek należytej staranności przy dokonywaniu transakcji z zagranicznym kontrahentem. Zakwestionowanie autentyczności świadectw pochodzenia towarów załączonych do zgłoszenia celnego, a następnie przedstawionych przez Skarżącą w toku postępowania wyjaśniającego, spowodowało konieczność późniejszej jego weryfikacji. Przyjąć zatem należy, iż kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana w oparciu o nieprawidłowe dane, co w konsekwencji sprawia, iż przesłanka określona w przepisie § 1 ust. 3 cytowanego wyżej rozporządzenia zaistniała, a tym samym organ celny był zobowiązany zastosować zawartą w nim sankcję, tj. pobrać odsetki wyrównawcze. Skarżąca bowiem nie wykazała, iż posługiwanie się sfałszowanymi dokumentami, a następnie podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym, nie było wynikiem jej świadomego działania lub zaniechania. Powyższej oceny nie podważa stanowisko Skarżącej, że dwukrotne przedłożenie jej przez tajwańskiego kontrahenta nieprawidłowych dowodów pochodzenia towarów potwierdza, iż została ona wprowadzona w błąd, a działając w dobrej wierze, polegała w tym zakresie na działaniach i zapewnieniach swojego kontrahenta. W świetle argumentacji Skarżącej, brak jest bowiem podstaw do uznania, że sugerowana nierzetelność tajwańskiego kontrahenta stanowi szczególną okoliczność, o której mowa w § 1 ust. 3, nie wynikającą z zaniedbania lub świadomego działania samej Skarżącej. Przeciwnie, trzykrotne zakwestionowanie prawidłowości przedłożonych w toku postępowania certyfikatów, mających dokumentować pochodzenie przedmiotowych w sprawie towarów, podważa - w ocenie Sądu - rzetelność i wiarygodność samej Skarżącej - potwierdzając zasadność stanowiska organów celnych w odnośnej kwestii. Rozważając zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia postanowień Ordynacji podatkowej, rację należy przyznać Skarżącej, iż Naczelnik Urzędu Celnego dopuścił się naruszenia art. 200 § 1 cyt. ustawy poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się jej w przedmiocie zebranego materiału dowodowego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W ocenie Sądu chybiony jest jednak wywód skarżącej, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jako takie stanowiłoby podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. c p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości - co podkreślił również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 25 kwietnia 2005 r. (FPS 6/04) - iż przepis art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest adresowany do organu podatkowego zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji. Organy te nie mogą uchylić się od obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z innych przyczyn niż wymienione w art. 200 § 2 cyt. ustawy. W przeciwnym razie zawsze dojdzie do naruszenia 200 § 1 ustawy. Czym innym jednak jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia analizowanego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Nie można z góry zakładać, że każde naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej mogło taki wpływ wywrzeć. Dlatego też obowiązkiem Sądu jest zbadanie, w każdej sprawie indywidualnie, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., czy naruszenie odnośnego przepisu mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zarzut naruszenia art. 200 § 1 cyt. ustawy podnosi strona, w jej interesie leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej zauważyć należy, iż Skarżąca, argumentując naruszenie przez Naczelnika Urzędu Celnego art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, wskazała na brak zakończenia postępowania przed organem pierwszej instancji wobec okoliczności: - dostarczenia przez Skarżącą urzędowego tłumaczenia niepreferencyjnych świadectw potwierdzających c. pochodzenie towarów przekazanych Skarżącej za trzecim razem przez t. importera, - oczekiwania na wyjaśnienia od tajwańskich władz celnych w przedmiocie podstaw zakwestionowania dostarczonych uprzednio przez kontrahenta świadectw pochodzenia oraz - niezakończenia postępowania zażaleniowego w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na wystąpienie polskich organów celnych do władz celnych T. o dokonanie weryfikacji świadectw niepreferencyjnego pochodzenia. W ocenie Sądu, żadna ze wskazanych okoliczności nie czyni uprawnionym poglądu, iż przedmiotowe uchybienie Naczelnika Urzędu Celnego mogło mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Podkreślić należy przede wszystkim, iż rezultat podjętych przez Skarżącą czynności, mających na celu uzyskanie świadectw c., niepreferencyjnego pochodzenia towarów, jak i pozostałe ww. okoliczności były przedmiotem oceny Dyrektora Izby Celnej w toku postępowania odwoławczego, który w wyniku rzetelnej i wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, nie znalazł podstaw do wydania decyzji niezgodnej z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Podkreślić przy tym należy, iż organ odwoławczy nie uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Zważywszy zatem, iż uzyskanie wyniku weryfikacji autentyczności certyfikatów pochodzenia przedłożonych przez Skarżącą w toku postępowania przed organem pierwszej instancji stanowiło podstawę podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego (postanowienie z 21 października 2005 r. - k. 70 akt admin.), a przedstawione przez Skarżącą certyfikaty, mające potwierdzać c. pochodzenie towarów, nie mogły być, z przyczyn wyjaśnionych powyżej, wzięte pod uwagę przy ocenie prawidłowości zastosowania przez organ celny pierwszej instancji autonomicznej stawki celnej stwierdzić należy, iż wypowiedź Skarżącej wykazująca - jej zdaniem - wadliwość zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, nie zawiera istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, co oznacza, że naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Nieuzasadniony jest również zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie Skarżącej prawa czynnego udziału w postępowaniu przez organami celnymi. Jak bowiem wynika z akt sprawy - co podkreślił również Dyrektor Izby Celnej - Skarżąca osobiście, a następnie przez pełnomocnika, wielokrotnie w toku prowadzonego postępowania składała wyjaśnienia, wnioski oraz nowe dokumenty, czynnie uczestnicząc w prowadzonym postępowaniu (k. 57, 58, 94, 101 akt admin.). Wzruszenia zaskarżonej decyzji nie uzasadniają również podniesione przez Skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia pozostałych, wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Analiza akt postępowania nie potwierdza bowiem, aby zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego charakteryzującego się brakiem staranności, które miałoby w konsekwencji doprowadzić do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wydania błędnych decyzji. W ocenie Sądu organy celne działały zgodnie z zasadą praworządności, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w sposób zgodny z zasadą pogłębiania zaufania do organów celnych. Dopełniły powinności tak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego jak i prawidłowej jego oceny, nie naruszając w tym względzie podstawowej zasady postępowania dowodowego, tj. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zasadą przekonywania, ocena zebranych w sprawie dowodów, znalazła swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, i zdaniem Sądu - jak zostało to wykazane - jest ona prawidłowa. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja - także w części dotyczącej podatku od towarów i usług oraz odsetek od zaległości podatkowych obliczonych na podstawie art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej od dnia 1 września do 2003 r. do dnia wszczęcia postępowania w sprawie (tj. do 4 marca 2004 r.) - jest prawidłowa. W szczególności Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, iż zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od towarów i usług zostało wydane z naruszeniem zasady lex retro non agit. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, iż co prawda w dacie zgłoszenia celnego ([...] lutego 2003 r.) organy celne występowały w roli płatnika podatków a decyzje określające wysokość podatku od towarów i usług wydawały urzędy i izby skarbowe, ale z dniem 1 września 2003 r. organy celne uzyskały uprawnienia decyzyjne w zakresie podatku VAT. Stosowna zmiana przepisów została wprowadzona ustawą z 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw (...) (Dz. U. nr 137, poz. 1302). Od tego dnia organy celne przejęły wszystkie sprawy dotyczące podatku VAT od towarów przywożonych z zagranicy, także sprawy wszczęte i niezakończone, uzyskały kompetencje do wszczynania postępowań także w sprawach dotyczących zdarzeń zaistniałych przed 1 września 2003 r. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, po zmianie dokonanej powyższym aktem, jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia organ celny stwierdzi, iż kwoty podatków zostały wykazane nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. Zatem z dniem 1 września 2003 r. organ celny stał się organem podatkowym w zakresie podatków należnych z tytułu importu. Wymieniony przepis prawa podatkowego zobowiązał naczelnika urzędu celnego do wydania decyzji określającej podatki w prawidłowej wysokości w każdej sytuacji, gdy w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ stwierdzi, iż wartość celna została błędnie określona, a w związku z tym błędnie określono również kwotę podatku należnego z tytułu importu. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd zauważa, iż obowiązek stosowania przepisów obowiązujących w dacie wystąpienia zdarzeń powodujących skutki podatkowe, dotyczy przepisów materialnych prawa podatkowego. Natomiast przepisy procesowe i ustrojowe stosuje się według stanu prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji (v. wyrok WSA z 9 lutego 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3249/05 - powołany w odpowiedzi na skargę). Poza sporem pozostaje kwestia, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z dniem zdarzenia, o którym mowa w art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 8 stycznia 1993 r., a więc z chwilą powstania długu celnego. Zgodnie z art. 209 Kodeku celnego, dług celny w procedurze dopuszczenia do obrotu powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, a więc w niniejszej sprawie dług celny powstał z dniem [...] lutego 2003 r. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż organ celny pierwszej instancji w decyzji z [...] kwietnia 2006 r. prawidłowo powołał normy prawa podatkowego materialnego obowiązujące w dacie powstania zobowiązania podatkowego, kształtujące obowiązek podatkowy, a w szczególności przepis art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 8 stycznia 1993 r. Naczelnik Urzędu Celnego nie ustrzegł się jednak omyłki wskazując jako podstawę prawną orzekania w zakresie podatków przepisy proceduralne nieobowiązującej już w dacie orzekania ustawy o VAT z 8 stycznia 1993 r. Należy bowiem wskazać, iż na podstawie art. 175 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, z dniem 1 maja 2004 r. ww. ustawa podatkowa z 1993 r. utraciła moc, natomiast decyzja organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie została wydana w dniu [...] kwietnia 2006 r. Jednakże Sąd zaznacza, iż ustawodawca uchwalając ustawę o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 r. przewidział w tej ustawie identyczne uprawnienie dla organów celnych jak w poprzedniej ustawie, czego dowodem jest art. 33 ust. 2 wymienionej ustawy z 2004 r., odpowiadający treści przepisowi art. 11 ust. 2 ustawy z 1993 r. Prawidłowo organy orzekające powinny były zatem wskazać obowiązujący w dacie orzekania art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 r. Przepis ten został prawidłowo powołany w sentencji decyzji Dyrektora Izby Celnej, który dostrzegając uchybienie organu pierwszej instancji, wyjaśnił przedmiotową kwestię w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uchybienie, którego dopuścił się organ celny pierwszej instancji, nie skutkuje jednak brakiem podstawy prawnej do wydania orzeczenia, albowiem - jak Sąd zaznaczył - podstawa taka istniała, jednak nie została prawidłowo powołana. Nieprawidłowe przywołanie przepisów prawa spowodowało natomiast naruszenie przez organ celny art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, jednakże w stopniu nie mającym wpływu na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w zakresie dotyczącym podatku od towarów i usług. Podniesione w tym przedmiocie zarzuty są - w jego ocenie - całkowicie chybione. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.