V SA/Wa 1871/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz- Wóltańska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne uchyla zaskarżoną decyzję Przedmiotem skargi A. L. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] z odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Skarżąca zwróciła się do Zakładu o umorzenie zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek. Prośbę swą uzasadniła trudną sytuacją materialną oraz zdrowotną. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego przedmiotem było ustalenie, czy w sprawie-zaistniały ustawowe przesłanki, umożliwiające pozytywne rozpatrzenie żądania, [...] kwietnia 2018 r. Zakład wydał decyzję nr [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w treści którego powołała się na: fakt, że decyzja odmawiająca umorzenia należności została wydana z naruszeniem prawa, na podstawie nieprawidłowego stanu faktycznego; liczne problemy zdrowotne, zagrażające życiu. Zaskarżoną do Sądu decyzją Zakład utrzymał mocy decyzję z [...] kwietnia 2018 r. Organ wyjaśnił, że na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy składają się - zebrane w toku całego prowadzonego postępowania - następujące dokumenty: wniosek o umorzenie z [...] lutego 2017 r.; pismo dłużnika z [...]czerwca 2017 r.: oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej z [...] lutego 2017 r.; pismo dłużnika z [...] maja 2017 r., decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2012 r.; informacje o zaległościach; zawiadomienie o wszczęciu egzekucji z [...] maja 2015 r., oświadczenie dłużnika z [...] kwietnia 2017 r., liczna dokumentacja medyczna; orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z [...] maja 2017 r., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy o umorzenie należności z [...] czerwca 2018 r. Organ stwierdził, że ocena materiału dowodowego pod kątem spełnienia poszczególnych przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 3 ustawy o sus wykazała, iż nie występują okoliczności określone w pkt 2-6. Zdaniem organu świadczą o tym bezspornie następujące fakty: skarżąca nie występowała z wnioskiem o upadłość; nie prowadzi ona działalności gospodarczej, ale Zakład nadal prowadzi wobec niej postępowanie egzekucyjne z rachunku bankowego; naczelnik urzędu skarbowego ani komornik sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję; wysokość nieopłaconych składek przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; nie można uznać za oczywiste, że w toku przymusowego dochodzenia należności nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Odnosząc się natomiast do przesłanek umorzenia zawartych w § 3 ust. 1 pkt. 1-3 rozporządzenia, w organ uznał, że: spłata należności z tytułu składek nie pociągnie za sobą zbyt ciężkich skutków oraz nie pozbawi skarżącej możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; skarżąca nie poniosła strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia; skarżąca nie wykazała, aby problemy zdrowotne pozbawiały jej możliwości uzyskiwania dochodu pozwalającego na spłatę zadłużenia w postaci otrzymywanych alimentów. Organ ustalił również, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, zamieszkuje w wynajętym mieszkaniu. Posiada stały dochód w postaci alimentów w kwocie netto około 2.800 zł, które mogą stanowić źródło spłaty zadłużenia. Ponadto pobiera zasiłek z pomocy społecznej miesięcznie w wysokości 153 zł. Natomiast wydatki związane z utrzymaniem wynoszą około 2.200 zł. Na skarżącej ciążą na inne zobowiązania pieniężne, z których reguluje zobowiązania kredytowe w dobrowolnych ratach po 400 zł miesięcznie. Nie posiada ona majątku ruchomego ani nieruchomości. Organ zauważył również, że w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego skarżąca poinformowała o swoich licznych dolegliwościach zdrowotnych, załączając stosowną dokumentację medyczną. Podkreślił, że skarżąca otrzymuje alimenty na wypłacanie, których nie ma wpływu jej stan zdrowa. Jednocześnie dochód ten zdaniem organu pozwala na sukcesywne regulowanie powstałego zadłużenia. Powyższą decyzje zaskarżyła do Sądu skarżąca. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej: u.p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Kognicję Sądu doprecyzowuje art. 134 § 1 u.p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia wymaga, że art. 133 § 1 u.p.p.s.a. stanowi, iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (...). Co więcej, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (stosownie do art. 135 u.p.p.s.a.). W ocenie Sądu, skarga zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że wystąpiły podstawy do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja ZUS odmawiająca stronie umorzenia składek zdrowotnych wraz z odsetkami w kwocie łącznej 2062,20 zł. Podstawę prawną do analizy zasadności żądania strony o umorzenie należności z tytułu składek stanowią regulacje art. 28 ust. 1-3b u.s.u.s. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365). W art. 28 ust. 1 u.s.u.s., ustawodawca przewidział możliwość umarzania składek na ubezpieczenie społeczne w całości lub w części, jednak tylko w przypadku wykazania ich całkowitej nieściągalności (ust. 2) lub na szczególnych warunkach, w przypadku ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami składek, określonych w rozporządzeniu. Stosownie do treści art. 28 ust. 3 u.s.u.s., całkowita nieściągalność składek, o której mowa w ust. 2, zachodzi w sytuacja określonych w pkt 1-6. W art. 28 ust. 3a u.s.u.s. przyjęto, że należności z tytułu składek mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady umarzania, o którym mowa w ust. 3a, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, biorąc pod uwagę ważny interes osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych (ust. 3b). W świetle § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Przytoczone regulacje wskazują, że decyzja ZUS w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek ma charakter uznaniowy, co oznacza, że - przy zaistnieniu choćby jednej z przesłanek - Zakład może, ale nie musi umorzyć należności składkowych. Rozstrzygnięcie to nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 k.p.a., wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz jego oceny (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Dowolność tę wyklucza również brzmienie art. 6 k.p.a., w myśl którego, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W przypadkach, kiedy ustawodawca daje organowi możliwość rozstrzygnięcia sprawy na zasadzie uznania administracyjnego, sądowa kontrola jego decyzji dotyczy zarówno wykładni prawa materialnego, jak i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, uwzględniającego - wynikające z przepisów k.p.a. - reguły dowodzenia, kompletność materiału dowodowego oraz jego ocenę. Trafnie przyjmuje Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Bydgoszczy (wyrok z 15 września 2015 r., I SA/Bd 405/15, dostępny: CBOSA), że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać m.in., że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów lub nie dokonał ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez WSA w Warszawie, w wyroku z 30 stycznia 2008 r. (V SA/Wa 2495/07, dostępny j/w), w którym stwierdzono: "Fakultatywny charakter umorzenia nie uzasadnia odstąpienia od prowadzenia postępowania dowodowego oraz braku ustosunkowania się do zarzutów strony. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że przy wydawaniu tego rodzaju decyzji organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero przeprowadzona w ten sposób analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym". Jedną z kluczowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób zrekonstruować stan faktyczny będący podstawą do trafnego zastosowania przepisów prawa. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z kolei, w myśl art. 107 § 1 zdanie pierwsze k.p.a., decyzja powinna zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Stosownie do § 3 tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Konieczność właściwego uzasadnienia decyzji wiąże się z zawartą w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Takim elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, a zarazem przedstawiającym tok rozumowania organu, jest uzasadnienie decyzji, stanowiące jej integralną część. Zasada przekonywania nie zostanie natomiast zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę. Odnosząc te rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że w sprawie organ nie w pełni zbadał czy w sytuacji strony nie mamy do czynienia z całkowitą nieściągalnością, w rozumieniu art. 28 ust. 2 u.s.u.s. Należy zauważyć, iż z zebranego przez organ materiału dowodowego wynika, że jedynym dochodem skarżącej są alimenty uzyskiwane od rodziców. Zgodnie z art. 10 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz 1438 ) nie podlegają egzekucji świadczenia alimentacyjne, świadczenia pieniężne wypłacane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, świadczenia rodzinne, dodatki rodzinne, pielęgnacyjne, porodowe, dla sierot zupełnych, zasiłki dla opiekunów, świadczenia z pomocy społecznej, świadczenie wychowawcze oraz jednorazowe świadczenie, o którym mowa w art. 10 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin "Za życiem" (Dz. U. z 2019 r. poz. 473). Natomiast z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. pkt 3 wynika, że o całkowitej nieściągalności o której mowa w ust. 2, zachodzi gdy nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Jak wskazano powyżej jedynym dochodem skarżącej są alimenty uzyskiwane od rodziców z których nie można prowadzić egzekucji. Natomiast z materiału zebranego w sprawie wynika, że skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności, nie posiada innego majątku, z którego można egzekwować należności, jednakże organ nie zbadał czy istnieje możliwość przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie (np. rodziców skarżącej) w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Powyższa kwestia powinna być przedmiotem rozważań organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Natomiast w kwestii zastosowania w sprawie regulacji § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia (pkt 2 nie miał bezspornie zastosowania ponieważ strona nie wskazywała na fakt poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia), Sąd stwierdza, że skarżąca wykazała, że jej obecna sytuacja materialna (rodzinna) jest trudna, że jest osobą schorowaną zmagającą się z przewlekłymi schorzeniami takimi jak cukrzyca, otyłość olbrzymia, astma, jest pod stałą obserwacją po chorobie nowotworowej (czerniak skóry po nawrocie), powinna podlegać również intensywnej rehabilitacji. Powyższa sytuacja uniemożliwia jej podjęcie dodatkowych prac zarobkowych i uzyskanie dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W szczególność, że w aktach administracyjnych znajduję się orzeczenie o stopniu niepełnosprawności w stopniu znacznym, z którego wynika, że skarżąca może pracować w warunkach chronionych, ale wymaga kompleksowej pomocy w korzystaniu z sytemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki. Wynika z niego, że wymaga również stałej i długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wymaga również zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie, według zaleceń lekarza specjalisty. Orzeczenie to było ważne w dacie wydania decyzji organu I instancji tj. w dniu [...] kwietnia 2018 r. ponieważ wydano je na okres do 31 maja 2018 r. Organ pominął powyższą kwestie w swoich rozważaniach i w ogóle się do niej nie odniósł w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji wydanej I instancji. ZUS ustalił, że kwota dochodu, jakim strona dysponuje po opłaceniu kosztów związanych z utrzymaniem i leczeniem, wynosi 353 zł, co umożliwia jej - zdaniem organu - spłatę należności wynoszących 2062,20 zł. Sąd uznał, że stanowisko ZUS jest dowolne (przedwczesne). Z uzasadnienia skażonej decyzji nie wynika bowiem, z czego ZUS - mając na uwadze ustaloną przez ten organ trudną sytuację materialną i rodzinną strony oraz jej ograniczone możliwości płatnicze (m.in. niemożność podjęcia przez nią dodatkowej pracy ze względu stan zdrowia) - wygenerował przekonanie, że dysponując - po opłaceniu kosztów związanych z utrzymaniem i leczeniem - kwotą 353 zł strona będzie w stanie spłacić zadłużenie w wysokości 2062,20 zł. Według Sądu, nieprawidłowo interpretuje także ZUS, że z treści § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wynika, że w przypadku uzyskiwania jakiegokolwiek stałego dochodu (alimentów) przepis ten nie będzie miał zastosowania. W opinii Sądu, treść tego przepisu odnosi się do dochodu umożliwiającego opłacenie należności (podkreślenie Sądu). Zdaniem Sądu, ZUS faktycznie nie rozważył ponadto przypadku strony skarżącej w kontekście interesu społecznego. Mianowicie, nie odniósł się do sytuacji, czy w interesie społecznym jest egzekwowanie ww. kwoty w związku z możliwościami płatniczymi - w tym zarobkowymi skarżącej, związanych nie tylko z wysokością dochodów jej gospodarstwa domowego ale także sytuacją zdrowotną, a także nie rozważył, czy taka egzekucja w ogóle będzie możliwa, o czym Sąd wspomniał powyżej. Należy zauważyć, że skarżąca już korzysta z wsparcia ze środków publicznych (pomocy społecznej) na co sam wskazywał organ. Dalsze egzekwowanie należność będzie prowadziło do pogorszenia sytuacji skarżącej i zmuszeniu jej do korzystania z pomocy społecznej w wysokości, przekraczającej wielokrotnie kwotę zaległości, co nie jest w interesie społecznym i publicznym. Sądowi jest wiadome z urzędu, że decyzje o przyznaniu pomocy społecznej są wydawane w oparciu o wywiad środowiskowy, który jest przeprowadzany ze skrupulatnością, a przyznanie pomocy nie jest oparte o uznanie. Dzieje się tak ze względu na ilość środków pieniężnych oraz dużą ilość osób wnioskujących o pomocy. W przypadku strony również zarzut (stanowisko) ZUS dotyczący tego, że spłaca ona pożyczkę bankową (rata miesięczna 400 zł), jest o tyle nietrafny (przedwczesny), że organ pominął (nie wyjaśnił) okoliczności związane z zaciągnięciem tej pożyczki (strona dowodziła, że środki były jej niezbędne do ratowania zdrowia /na leczenie/). Powyższe stanowi, że orzekając ZUS naruszył art. 28 ust. 3 u.s.u.s. pkt 3 oraz art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia, a także art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę i uwzględniając zaprezentowane wyżej uwagi Sądu, ZUS winien powtórnie ocenić, czy - uwzględniając jej stan majątkowy i sytuację rodzinną - strona jest (nie jest) w stanie uiścić ciążące na niej należności, bez spowodowania ciężkich skutków dla siebie. Realizując powyższe, ZUS jeszcze raz powinien wziąć wzgląd na przesłanki określone w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. pkt 3 oraz w § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia. Z uwagi na stwierdzone naruszenia prawa materialnego i procesowego, Sąd uwzględniając regulacje art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) u.p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości.