V SA/Wa 1891/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. spraw ze skargi L. R. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz L. R. kwotę 3159 zł (trzy tysiące sto pięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzją Prezesa Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymana została w mocy decyzja własna Prezesa z dnia [...] stycznia 2011 r. o ustaleniu nienależnie pobranych kwot z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] czerwca 2005 r. L. R., złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na 2005 rok i zmianę do tego wniosku w dniu [...] sierpnia 2005 r., w którym zadeklarowała realizację pakietu "Ochrona gleb i wód" w wariancie K01 c - międzyplon ścierniskowy na powierzchni [...] ha (działka ewidencyjna nr [...] obręb M., gmina B.). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznał skarżącej płatności do wspomnianej powierzchni [...] ha w wysokości [...] zł, w tym zwiększenie płatności o 20% z tytułu realizacji pakietu na obszarze Natura 2000. W dniu [...] lipca 2005 r., skarżąca złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na powierzchni [...] ha, położonych na omawianej działce ewidencyjnej nr [...] obręb M. czyli na powierzchni, do której przyznano skarżącej środki finansowej na 2005 rok w ramach programu rolnośrodowiskowego - z tytułu realizacji pakietu "Ochrona gleb i wód" wariant K01c- międzyplon ścierniskowy. Decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] przyznano skarżącej płatności na zalesianie gruntów rolnych. Należy zaznaczyć, że w latach 2006 - 2009 Wnioskodawczyni składała do Biura Kierownika ARiMR w B. wnioski kontynuacyjne dotyczące realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i dobrostanu zwierząt, z tym, że dotyczyły one powierzchni [...] ha (działka ewid. [...]). Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismem z dnia [..] grudnia 2010 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Ostateczną decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r., ustalającą kwotę nienależnie pobranych przez skarżącą płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w wysokości [...] zł przyznanych wspomnianą decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. W ocenie organu, zalesiając w 2006 r. część działki ewidencyjnej nr [...], do której otrzymała płatność rolnośrodowiskową na 2005 rok, skarżąca tym samym zaprzestała na części gruntów rolnych objętych pięcioletnim zobowiązaniem realizacji programu rolnośrodowiskowego. Nie dotrzymała więc zobowiązania jakim było przestrzeganie warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji. Zobowiązanie to zostało określone w art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z dnia 26 czerwca 1999 r. ze zm.). W myśl tego przepisu, wsparcie jest przyznawane rolnikom, którzy zobowiążą się do stosowania praktyk rolnośrodowiskowych przez okres co najmniej pięciu lat. W miarę potrzeby, dla szczególnych rodzajów zobowiązań określany jest dłuższy okres, uwzględniający ich skutki środowiskowe. Organ przywołał również przepis § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, według redakcji obowiązującej w dacie przyznania skarżącej płatności na zalesianie gruntów rolnych decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., na którą wskazał organ, płatność rolnośrodowiskowa podlega wstrzymaniu i zwrotowi, jeżeli producent rolny zmniejszył powierzchnię użytków rolnych, na których powinien być realizowany program rolnośrodowiskowy, przy czym wstrzymaniu i zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do działek rolnych objętych zmniejszeniem. Zdaniem organu brak jest podstaw dla uwzględnienia stanowiska skarżącej w kwestii dopuszczalności przekształcenia zobowiązania rolnośrodowiskowego w zobowiązanie wynikające z zalesienia części gruntów rolnych, stosownie do przepisu art. 21 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustalającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. UE L Nr 153 z 30 kwietnia 2004 r., ze zm.). Zgodnie z art. 21 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przekształcenie jednego zobowiązania w inne zobowiązanie podczas okresu jego ważności pod warunkiem że: a) jakakolwiek tego rodzaju zmiana stanowi niekwestionowaną korzyść dla środowiska lub dobrostanu zwierząt; b) istniejące zobowiązanie jest znacząco wzmocnione; oraz c) zatwierdzony pogram obejmuje zobowiązania, których ono dotyczy. Zobowiązanie agrośrodowiskowe może zostać przekształcone w zobowiązanie obejmujące zalesianie użytków rolnych na mocy art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 pod warunkami wymienionymi w akapicie pierwszym lit. a) i b) niniejszego ustępu. Zobowiązanie agrośrodowiskowe wygasa, przy czym zwrot wydatków nie jest wymagany. W świetle ust. 2, Państwa Członkowskie mogą pozwolić na dostosowanie zobowiązań agrośrodowiskowych lub dotyczących dobrostanu zwierząt podczas okresu ważności zobowiązań pod warunkiem, że zatwierdzony program przewiduje zakres takich dostosowań i że dostosowanie jest należycie uzasadnione z uwzględnieniem celów zobowiązania. Jak podniósł organ, na gruncie prawodawstwa krajowego brak jest przepisów regulujących kwestię przekształcenia jednego zobowiązania w inne, a także przepisów, które dopuszczałyby takie przekształcenie, a zatem, zdaniem organu, Polska nie wyraziła zgody na takie przekształcenie. Organ wskazał także na przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w myśl którego powierzchnia użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy, nie może ulec zwiększeniu lub zmniejszeniu, z wyłączeniem pakietu, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt 5, oraz z zastrzeżeniem ust. 2. Dlatego brak w kolejnych latach podjętego zobowiązania dotyczącego działek ewidencyjnych, do których została przyznana płatność rolnośrodowiskowa, musi być uznany za zmniejszenie powierzchni użytków rolnych, na których powinien być realizowany program rolnośrodowiskowy, co zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia rolnośrodowiskowego stanowi przesłankę do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Organ ustalił również odsetki powołując przepis art. 73 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE z dnia 30 kwietnia 2004 r. L 141/18). Od decyzji wnioskodawczyni złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARiMR oraz zarzuciła naruszenie: - art. 23 rozporządzenia Rady (WE) 1257/1999 z 17 maja 1999 r., - § 5 ust.1 w zw. z § 1 ust. 2 pkt 5, § 17 ust. 1 pkt 1a i c rozporządzenia Rady Ministrów z 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, - art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. poprzez przyjęcie, że organ nie działał pod wpływem błędu oraz, że skarżąca działała w złej wierze, - art. 66 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999, - art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2011 r. (sygn. akt V SA/Wa 1271/11) skargę oddalił, podzielając stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W szczególności, powołując przepis § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia rolnośrodowiskowego, Sąd podzielił stanowisko organu co do zasadności domagania się od skarżącej zwrotu spornej płatności, skoro skarżąca zmniejszyła powierzchnię użytków rolnych objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął brak podstaw dla powołania się skarżącej na przepis art. 73 ust. 5 powołanego rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, który ustala czteroletni termin przedawnienia zwrotu nienależnie pobranych płatności w sytuacji, gdy beneficjent działał w dobrej wierze. Skarżąca działała w złej wierze ponieważ przystępując do programu rolnośrodowiskowego znała jego zasady, a w szczególności konieczność realizacji programu przez okres 5 lat, z czego się nie wywiązała. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W skardze kasacyjnej postawiła zarzuty naruszenia treści przepisów: - § 5 ust.1 w zw. z § 1 ust. 2 pkt 5 i ust. 5 pkt 2 lit. f części II załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez ich błędną wykładnię przez przyjęcie niezmienności areału na której realizowany jest program rolnośrodowiskowy, - art. 23 rozporządzenia Rady (WE) 1257/199 z 17 maja 1999 r., - § 17 ust. 1 pkt 1a i c rozporządzenia Rady Ministrów z 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie i przyjęcie, że płatność za 2005 r. podlega zwrotowi, skoro w tym roku nie doszło do zmniejszenia areału, - art. 73 ust. 5 rozporządzenia komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. poprzez przyjęcie, że skarżąca działała w złej wierze. Wyrokiem z 31 lipca 2013 r. (sygn. akt II GSK 603/12 ) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądził na rzecz skarżącej od Prezesa ARiMR koszty postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte zasługują na uwzględnienie. Za trafny uznał zarzut skargi kasacyjnej w części dotyczącej zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organu, co do złej wiary skarżącej, a tym samym braku podstaw dla powołania się przez nią na przepis art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004. NSA wskazał, że w polskim prawie, domniemywa się istnienie dobrej wiary. W myśl art. 7 k.c., jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary. W przeciwieństwie do dobrej wiary, zła wiara zawiera elementy świadomości postępowania niezgodnego z prawem lub z zasadami współżycia społecznego. W związku z powyższym NSA uznał, że zgodzić się należy ze stanowiskiem skargi kasacyjnej, że w okolicznościach sprawy akcentowana przez organ i Sąd pierwszej instancji znajomość programu rolnośrodowiskowego jest niewystarczająca dla postawienia skarżącej zarzutu działania w złej wierze. Organ, a w ślad za nim Sąd pierwszej instancji, nie rozważyli wszystkich istotnych okoliczności mogących rzutować na dobrą bądź złą wiarę skarżącej. NSA zwrócił uwagę na to, że w dacie złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na powierzchni [...] ha, to jest w dniu [...] lipca 2005 r., przepis § 17 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia rolnośrodowiskowego miał inną treść. Wówczas płatność rolnośrodowiskowa podlegała wstrzymaniu i zwrotowi, wraz z odsetkami ustawowymi, jeżeli producent rolny z nieuzasadnionych przyczyn zaprzestał wykonywania planu działalności rolnośrodowiskowej przed upływem terminu jego realizacji. Dlatego należałoby ocenić, czego WSA nie uczynił, czy składając wspomniany wniosek na zalesienie skarżąca mogłaby zasadnie oczekiwać, że w następstwie uwzględnienia tego wniosku, co nastąpiło decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., rezygnacja z realizacji planu rolnośrodowiskowego nie będzie obarczona zarzutem nieuzasadnionego zaprzestania przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego, w rozumieniu przepisu § 17 ust. 1 pkt 1 c wspomnianego rozporządzenia sprzed jego nowelizacji. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji powinien był także ocenić zachowanie samego organu na etapie przyznania skarżącej płatności na zalesienie, obejmującej znaczącą część obszaru, dla którego wcześniej przyznano płatność rolnośrodowiskową pod kątem dobrej bądź złej wiary skarżącej. Na etapie przyznania płatności na zalesienie, organ dysponował wszystkimi instrumentami prawnymi dla oceny zasadności wniosku skarżącej o przyznanie płatności na zalesianie i miał możliwość odmowy jego uwzględnienia. W świetle art. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.) na system ten składa się m.in. ewidencja producentów, ewidencja gospodarstw rolnych, a także ewidencja wniosków o przyznanie płatności. Ponadto, zgodnie z art. 5 tej ustawy, omawiany system wykorzystuje się w zakresie przyznawania i wypłaty płatności oraz nadzoru nad przestrzeganiem przepisów dotyczących płatności realizowanych przez Agencję. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie. W razie przesądzenia po stronie skarżącej dobrej wiary wówczas, stosownie do przepisu art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004, zwrot płatności nie mógłby nastąpić po upływie 4 lat od daty płatności pomocy. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne. Wojewódzki Sad Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy będąc na podstawie art. 190 p.p.s.a. związany dokonaną wykładnią prawa uchylił zaskarżoną decyzję uznając za zasadne część zarzutów skargi. Należy wskazać, że jak zwrócił na to uwagę NSA zgodnie z § 17 ust. 1 pkt c rozporządzenia Rady Ministrów z 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącą wniosku o płatności z tytułu zalesienia, płatność rolnośrodowiskowa podlega wstrzymaniu i zwrotowi na zasadach oraz w trybie określonych w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jeżeli producent rolny z nieuzasadnionych przyczyn zaprzestał wykonywania planu działalności rolnośrodowiskowej przed upływem terminu jego realizacji. Oceniając zastosowanie przedmiotowego przepisu w odniesieniu do stanu faktycznego w sprawie należy zwrócić uwagę na to, że zarówno wniosek o pomoc finansową na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych jak i wniosek o przyznanie płatności na zalesianie zostały złożone przez tę samą osobę, w odniesieniu do tego samego organu czyli Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. oraz, że wnioski te dotyczyły tej samej części działki ewidencyjnej [...] położonej w obrębie M., na której położone były działki rolne, które miały zostać objęte płatnościami. Biorąc pod uwagę sposób zagospodarowania gruntów rolnych w przypadku ich zalesienia należy stwierdzić, że nie da się go pogodzić ze sposobem wykorzystania tych gruntów w ramach realizacji pakietu Ochrona gleb i wód wariant K01c międzyplon ścierniskowy. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie znajdują m.in. zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. UE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., str. 18, z późn. zm.) zarówno w zakresie kontroli realizowanych programów i prawidłowości dokonywanych płatności jak i kwestii związanych z warunkami potencjalnego zwrotu dokonanych płatności. Podkreślenia wymaga, że przyznanie płatności na zalesianie nastąpiło decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] czerwca 2006 r. w sytuacji gdy wcześniej skarżącej decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] kwietnia 2006 r. przyznano płatności rolnośrodowiskowe za rok 2005. Organ dysponował więc wszelkimi danymi, które pozwalały mu na dokonanie odmowy przyznania wnioskowanej płatności na zalesianie. Skoro jednak wydał korzystną dla skarżącej decyzję zezwalającą na zalesienie a następnie przez następne lata realizacji programu rolnośrodowiskowego czyli do 2009 r. włącznie, wydawał decyzje w zakresie płatności w związku ze składanymi wnioskami kontynuacyjnymi w zakresie płatności rolnośrodowiskowej na obszar [...] ha dotyczący działki ewid. [...] skarżąca, która zrealizowała w 2006 r. zalesienie działki [...] zgodnie z planem zalesienia mogła uznać, że realizuje przedsięwzięcie rolnośrodowiskowe prawidłowo. Okoliczność ta nie dowodzi jednak tego, że w realiach sprawy można uznać iż doszło do sytuacji o jakiej mowa w treści § 17 ust. 1 pkt c rozporządzenia Rady Ministrów z 20 lipca 2004 r. czyli, że skarżąca zaprzestała wykonywania planu działalności rolnośrodowiskowej przed upływem terminu jego realizacji z uzasadnionych przyczyn. W przedmiotowej sprawie nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, że skarżąca przystępując do realizacji przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego wiedziała co najmniej, że ma on trwać 5 lat, że ma być realizowany na określonych działkach oraz, że ma być realizowany zgodnie z planem rolnośrodowiskowym, który będzie podlegał kontroli. W tym stanie rzeczy skoro zdecydowała się na wykonanie zalesienia składając wniosek również w 2005 r. ( jak w odniesieniu do przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego) było to zależne od niej. Oceniając jednak wszystkie okoliczności sprawy należy uznać, że uzyskując korzystną decyzję o zalesieniu skarżąca składając kolejne wnioski o płatności rolnośrodowiskowe na zmniejszoną powierzchnię mogła przypuszczać, że zostało to zaaprobowane przez organ a zatem, że realizuje przedsięwzięcie rolnośrodowiskowe we właściwy sposób. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że działała w dobrej wierze, i że miała prawo do płatności za 2005 r., więc trafny jest zarzut skargi, że organ powinien zastosować treść art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta, który działał w dobrej wierze, przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest ograniczony do czterech lat. Należy przypomnieć w tym miejscu, że data płatności dotycząca 2005 r. to [...] maja 2006 r. zaś pierwsze powiadomienie przez właściwy organ o nieuzasadnionej płatności rolnośrodowiskowej miało miejsce [...] grudnia 2010 r. a więc po upływie 4 lat. Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty skargi, które są analogiczne do zarzutów, które zostały następnie postawione w skardze kasacyjnej i nie zostały uwzględnione należy uznać, że nie są one trafne. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.