V SA/Wa 1895/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Przedmiotem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi Gminy J. [...] jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] sierpnia 2019 r., znak [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] maja 2019 r., znak [...], nakładającą na Gminę J. [...] karę pieniężną za stosowanie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy nie przestrzegając obowiązku ich przedłożenia do zatwierdzenia przez organ regulacyjny w wysokości 30 960,61 zł. Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 18 stycznia 2019 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stosowania taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy J. [...] nie przestrzegając obowiązku ich przedstawienia do zatwierdzenia organowi regulacyjnemu. Pismem z 22 lutego 2019 r. organ wezwał Gminę do przekazania w 7- dniowym terminie informacji o przychodzie osiągniętym w poprzednim roku podatkowym. Termin ten upłynął 7 marca 2019 r. Żądane informacje Gmina złożyła 18 marca 2019 r. wraz z wnioskiem o zatwierdzenie taryfy. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie [...] maja 2018 r. wydał decyzję, znak [...], nakładającą na Gminę J. [...] karę pieniężną za stosowanie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy J. [...] nie przestrzegając obowiązku ich przedstawienia do zatwierdzenia organowi regulacyjnemu - w wysokości 30 960,61 zł. Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał, że Gmina J. [...] złożyła do zatwierdzenia projekt taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków z ponadrocznym opóźnieniem w stosunku do terminu wynikającego z ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U z 2018 r., poz. 1152) – dalej "u.z.z.w.o.ś." Organ ocenił to jako działanie celowe, mające na celu uniknięcie weryfikacji taryfy. Ustalając wysokość kary organ wziął pod uwagę możliwości finansowe gminy, w tym osiągnięty przychód, rodzaj i stopień naruszenia prawa oraz zawinienia. Skarżąca Gmina odwołała się od tej decyzji. W uzasadnieniu odwołania Gmina wskazała, że osoba bezpośrednio zajmująca się przygotowywaniem stosownych dokumentów przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, bez wskazanego wprost zastępstwa z powodu ograniczonych zasobów kadrowych urzędu gminy, a przy tym okres wezwania i przesyłania pozostałych pism przez organ przypadł na czas wyborów samorządowych oraz obejmowania władzy przez nowego wójta. Odwołanie wniesiono w terminie. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] sierpnia 2019 r. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2018 r. Organ wskazał, że Gmina J. [...] świadcząc usługi zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na swoim terenie do 18 marca 2019 r. nie złożyła do organu regulacyjnego wniosku o zatwierdzenie taryfy. Organ odwoławczy zauważył, że przed wszczęciem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji (co miało miejsce [...] stycznia 2019 r.), organ regulacyjny pismem z 31 sierpnia 2018 r., znak [...], poinformował Gminę J. [...], że - w myśl przepisów u.z.z.w.o.ś. - taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, zaś stosowanie taryfy z naruszeniem obowiązku przedstawienia jej do zatwierdzenia podlega karze pieniężnej. Poinformowano, że wniosek o zatwierdzenie taryfy wciąż do organu nie wpłynął. Pismo to doręczono Gminie 4 września 2018 r. Zdaniem organu zaniechania gminy nie wyjaśniają, ani nie usprawiedliwiają informacje zawarte w uzasadnieniu odwołania. Wskazano, że długotrwała absencja chorobowa pracownika odpowiedzialnego z pewnością jest zjawiskiem komplikującym pracę urzędu trudno jednak uznać ją za okoliczność nagłą, niespodziewaną, obiektywną. Uzasadnieniem stwierdzonego opóźnienia zdaniem organu nie jest również fakt przeprowadzenia wyborów samorządowych i - w ich wyniku - zmiana osoby piastującej stanowisko Wójta Gminy J. [...]. Organ wyjaśnił, że wybory samorządowe odbyły się 26 października 2018 r., natomiast ustawowy termin złożenia wniosku o zatwierdzenie taryfy upłynął 12 marca 2018 r., to jest ponad 6 miesięcy wcześniej, zaś faktycznie Gmina złożyła taki wniosek dopiero [...] marca 2019 r., przy czym w tym czasie rozliczała odbiorców usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków i uzyskiwała z tego tytułu przychód, o czym świadczy dokumentacja księgowa. Organ wskazał również na mocy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020, poz. 713) - dalej u.s.g., po upływie kadencji wójta dotychczasowy wójt pełni nadal swoją funkcję do czasu objęcia obowiązków przez nowo wybranego wójta, zaś objęcie obowiązków przez nowego wójta następuje z chwilą złożenia przez niego ślubowania (art. 29a u.s.g.). Do czasu objęcia obowiązków przez nowego wójta dotychczasowy wójt realizuje zatem wszystkie przysługujące mu kompetencje. Z tego względu nie można mówić o luce czasowej, w której nie byłoby obsadzone stanowisko wójta. Odnosząc się do kwestionowanego w odwołaniu wymiaru kary, organ odwoławczy zauważył, że przepisy u.z.z.w.o.ś. określają jedynie maksymalny wymiar kary (art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8), a zatem do jej miarkowania zastosowanie mają przepisy art. 189d k.p.a. Zdaniem organu ze względu na znaczenie zaopatrzenia w wodę dla społeczeństwa i gospodarki z jednej strony, zaś z drugiej - monopolistyczny charakter usług oferowanych przez konkretne przedsiębiorstwo (tu: Gminę) na określonym obszarze, przyjęty w Polsce model funkcjonowania rynku usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków zakłada, że podmiot je oferujący nie ma swobody w ustalaniu cen i stawek opłat za omawiane usługi. Zdaniem organu każde naruszenie tych zasad nie może być ocenione inaczej, niż jako czyn o znacznej wadze. Stanowi bowiem niedopuszczalną ingerencję w dobro chronione, jakim jest transparentność zasad ustalania opłat taryfowych i ich ustalanie ściśle według obowiązującego prawa. Organ stwierdził, że powstanie naruszenia prawa było całkowicie zależne od strony, bowiem Gmina była świadoma istnienia ustawowego obowiązku przedłożenia organowi regulacyjnemu wniosku taryfowego, i ponadrocznej zwłoki nie sposób uznać za przypadkową czy incydentalną. Ponadto Gmina rozliczała odbiorców usług, osiągając z tego tytułu przychód. Organ podniósł, że jedyną okolicznością łagodzącą, jaka występuje w sprawie, jest niedopełnienie obowiązku przedłożenia wniosku taryfowego organowi regulacyjnemu przez skarżącą Gminę po raz pierwszy, co było spowodowane zmianą uregulowań prawnych w tym zakresie i powstaniem tego obowiązku w po raz pierwszy w 2018 r. Z tego względu organ Il instancji zaaprobował wyliczenie organu regulacyjnego co do wysokości nałożonej kary. Kara w wysokości 30 960,61 zł stanowi 5% przychodu Gminy z działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków osiągniętego w roku 2018. Oznacza to, że jest dalece umiarkowana, skoro kara maksymalna mogła być trzykrotnie wyższa osiągając poziom 15% przychodu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez: 1) zaniechanie przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego i należytej oceny wskazanych w odwołaniu okoliczności mających istotny wpływ na przebieg postępowania w zakresie stosowania taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy J. [...] i zaistnienia powodów niezależnych od Skarżącej Gminy do ich nieprzedłożenia do zatwierdzenia przez organ regulacyjny, 2) uznanie, że długotrwała absencja chorobowa pracownika, bezpośrednio zajmującego się sprawami w przedmiocie objętym decyzja, nie jest okolicznością nagłą, niespodziewaną i obiektywną - kiedy ta sytuacja dla Skarżącej powstała zupełnie bez możliwości wpłynięcia na zaistniałą sytuację, 3) uznanie, że skoro wybory odbyły się 26 października 2018 r., to dotychczasowy wójt, sprawuje nadal władzę i obowiązki w gminie, do chwili zaprzysiężenia nowego wójta, z pominięciem okoliczności, że stanowisko to objęła całkiem nowa osoba, nie mająca wpływu na należyte wypełnianie obowiązków przez dotychczasowego wójta, oraz bez możliwości kontroli, 4) błędne uznanie, że działanie Skarżącej w zakresie nieuzupełniania dokumentów, nie zajęcia stanowiska w sprawie, braku wyjaśnień na wezwania organu regulacyjnego było działaniem świadomym i celowym, celem uniknięcia kary - kiedy sama treść odwołań Skarżącej w żaden sposób nie potwierdza tej hipotezy, oraz nie znajduje żadnego uzasadnienia w odniesieniu do jej dalszego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej: "p.p.s.a.", lub stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, nakładającej na Gminę J. [...] karę pieniężną za stosowanie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków bez jej wcześniejszego zgłoszenia do zatwierdzenia organowi regulacyjnemu. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jest ona zgodna z prawem. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie. Zgodnie z przepisem art. 24b ust. 1 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2019 r., poz. 1437) – dalej: u.z.z.w.o.ś., taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, po uprzednim przekazaniu wniosku taryfowego przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, o czym stanowi art. 24b ust. 2 u.z.z.w.o.ś. (dodany ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie u.z.z.w.o.ś. (Dz. U. z 2017 r., poz. 2180). Jako regulatora wskazano właściwego miejscowo dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, natomiast przed wejściem w życie tego aktu prawnego funkcję regulatora pełniła jednostka samorządu terytorialnego. Na mocy art. 29 ust. 1 pkt 1 u.z.z.w.o.ś., karze pieniężnej podlega, kto stosuje taryfy nie przestrzegając obowiązku ich przedstawienia do zatwierdzenia przez organ regulacyjny, przy czym karze może podlegać także osoba sprawująca funkcję kierownika przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego (art. 29 ust. 8 u.z.z.w.o.ś.). Przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, w rozumieniu przepisów ustawy, może być przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292), jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, jak również samorządowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej prowadząca taką działalność (art. 2 pkt 4 u u.z.z.w.o.ś. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506) - dalej "u.s.g.", zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę należy do zadań własnych gminy, które może ona — choć oczywistym jest, że nie musi — powierzyć innemu podmiotowi. Jeżeli zatem gmina we własnym zakresie zapewnia zbiorowe zaopatrzenie w wodę na swoim terenie, jest podmiotem zobowiązanym, do złożenia stosownego wniosku taryfowego do organu regulacyjnego. Zgodnie z przepisem art. 24b ust. 1 u.z.z.w.o.ś., taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, po uprzednim przekazaniu wniosku taryfowego przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, o czym stanowi art. 24b ust. 2. Na mocy przepisów przejściowych określonych w ustawie z dnia 27 października 2017 r. o zmianie u.z.z.w.o.ś., w brzmieniu określonym art. 9 ust. 2, przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne zobowiązane były wystąpić do właściwego terytorialnie organu regulacyjnego z wnioskiem o zatwierdzenie taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w terminie określonym art. 9 ust. 1 wymienionego wyżej aktu prawnego, tj. do dnia 12 marca 2018 r. Jak wynika bezspornie z ustalonego stanu faktycznego, Gmina J. [...] świadcząc usługi zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na swoim terenie do dnia 18 marca 2019 r. nie złożyła do organu regulacyjnego wniosku o zatwierdzenie taryfy. Nie uczyniła również tego mimo zawiadomienia jej pismem z 31 sierpnia 2018 r., znak [...], że - w myśl przepisów u.z.z.w.o.ś. — taryfa podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny i stosowanie taryfy z naruszeniem obowiązku przedstawienia jej do zatwierdzenia podlega karze pieniężnej W związku z powyższym powoływanie się przez Skarżąca na dwie okoliczności: długotrwałą chorobę osoby zajmująca się przedmiotowym wnioskiem jak i fakt przeprowadzenia wyborów samorządowych (wójta) nie wpływają na ocenę przekroczenia (prawie rocznego) terminu do złożenia wniosku o zatwierdzenie taryfy. Należy zauważyć, że wybory samorządowe odbyły się 26 października 2018 r., natomiast ustawowy termin złożenia wniosku o zatwierdzenie taryfy upłynął 12 marca 2018 r. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 29 ust. 1 u.s.g. po upływie kadencji wójta dotychczasowy wójt pełni nadal swoją funkcję do czasu objęcia obowiązków przez nowo wybranego wójta, zaś objęcie obowiązków przez nowego wójta następuje z chwilą złożenia przez niego ślubowania (art. 29a u.s.g.). Do czasu objęcia obowiązków przez nowego wójta dotychczasowy wójt realizuje wszystkie przysługujące mu kompetencje. A zatem istnieje w tej materii ciągłość funkcjonowania, w żadnym momencie nie występuje luka czasowa, w której nie byłoby obsadzone stanowisko wójta. Odnosząc się do długotrwałej choroby osoby zajmującej się wnioskiem należy wskazać, że wewnętrzną sprawa Gminy jest taki dobór pracowników, aby zapewnić właściwe jej funkcjonowanie. Natomiast zaniedbania pracownika odpowiedzialnego za złożenie wniosku w stosunku do osób trzecich (innych organów) obciążają Gminę (pracodawcę) zatrudniającego pracownika. Jego zaniedbania jak i brak wyznaczenia (lub zatrudnienia) przez Gminę pracownika, który zastępowałby nieobecnego pracownika obciąża Gminę. Odpowiedzialność ta ma przy tym charakter obiektywny i nie jest oparta na zawinieniu. To po stronie skarżącej Gminy ciążył obwiązek takiego skonstruowania swoich wewnętrznych procedur postępowania (urzędowania), aby wykonywać ciążące na niej obowiązki wynikających z przepisów prawa. Odnosząc się do kwestionowanego wymiaru kary Sąd wyjaśnia, że przepisy u.z.z.w.o.ś. określają jedynie jej maksymalny wymiar (art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8 u.z.z.w.o.ś.), a zatem do jej miarkowania zastosowanie mają przepisy art. 189d k.p.a. Zgodnie z art. 189d k.p.a. wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Należy zauważyć, że zaopatrzenia w wodę dla społeczeństwa i gospodarki ma szczególe znaczenie, zaś naruszenie zasad ustanowionych przepisami stanowi niedopuszczalną ingerencję w dobro chronione, jakim jest transparentność zasad ustalania opłat taryfowych i ich ustalanie ściśle według obowiązującego prawa. W realiach sprawy Skarżąca świadoma istnienia ustawowego obowiązku przedłożenia organowi regulacyjnemu wniosku taryfowego dopuściła się ponad rocznej zwłoki w podjęciu wymaganego prawem działania. W tym czasie Gmina rozliczała odbiorców usług, osiągając z tego tytułu przychód. Zasadnie organy uznały przy tym za okoliczność łagodzącą to, że niedopełnienie obowiązku przedłożenia wniosku taryfowego organowi regulacyjnemu przez Skarżącą nastąpiło po raz pierwszy. W tej sytuacji wysokość nałożonej kary – miarkowanej do 1/3 wysokości ustawowego zagrożenia - jest sankcją adekwatną do stwierdzonego naruszenia prawa i możliwości finansowych ukaranej Gminy, a także spełnia cele: represyjny, prewencyjny oraz wychowawczy (będący wskazówką dla innych podmiotów obowiązanych do przedkładania organowi regulacyjnemu informacji i dokumentów na jego żądanie, aby ich postępowanie było podporządkowane obowiązującym przepisom). Kara w wysokości 30.960,61 zł stanowi 5% przychodu gminy z działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków osiągniętego w roku 2018, jest zatem dalece umiarkowana. Uzasadnienie decyzji przedstawia przy tym jasne i czytelne motywy takiego rozstrzygnięcia. Nie sposób zatem stwierdzić nielegalności tak wymierzonej kary. Sąd stwierdza, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób zgodny z k.p.a. Organ – wbrew zarzutom skargi - rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i swoje stanowisko przedstawił w wydanej decyzji. Uzasadnienie decyzji zawiera wyczerpujący opis stanu faktycznego, argumentów podnoszonych przez Skarżącą gminę oraz stanowisko organu odnośnie stwierdzonego naruszenia. Mając na uwadze opisane powyżej okoliczności faktyczne i prawne, brak jest przesłanek świadczących o tym, aby zaskarżona decyzja była obarczona wadami wynikającymi z naruszenia przepisów postępowania, czy naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia, w związku z powyższym skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.