V SA/Wa 1915/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T.N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych; 1. Uchyla zaskarżoną decyzję; 2. Zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz T.N. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 30 kwietnia 2010 r. wpłynął wniosek T.N. o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. We wniosku skarżąca zadeklarowała pakiet rolnictwo-ekologiczne na powierzchni 4,12 ha. W dniu 8 sierpnia 2010 r. została w gospodarstwie strony przeprowadzona kontrola zasadnicza metodą inspekcji terenowej. Z kontroli sporządzono raport nr [...]. Stwierdzono następujące nieprawidłowości: - działka rolna A: powierzchnia deklarowana 0,18 ha; powierzchnia stwierdzona 0,10 ha; zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej (kod błędu DR 13+); - działka rolna B: powierzchnia deklarowana 0,17 ha; powierzchnia stwierdzona 0,17 ha; działka zalana wodą (kod błędu DR27); - działka rolna C/C1: powierzchnia deklarowana 1,86 ha; powierzchnia stwierdzona 1,69 ha; zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej (kod błędu DR 13+); - działka rolna D/D1: działka rekreacyjna (kod błędu DR33); - działka rolna E/E1: powierzchnia deklarowana 0,12 ha; powierzchnia stwierdzona 0,07 ha; stwierdzona w wyniku kontroli powierzchnia działki rolnej nie spełnia warunku minimalnej wymaganej powierzchni (0,1 ha) (kod błędu DR4); - działka rolna G: brak możliwości pomiaru – teren podmokły (kod błędu DR27); - działka rolna H/H1: nieużytek kod błędu DR14, DR18); - działka rolna J/J1: powierzchnia deklarowana 0,96 ha; powierzchnia stwierdzona dla JPO 0,96 ha; stwierdzona do UPO 0,70 ha (kod błędu DR13+, DR31); - działka rolna K/K1: działka rekreacyjna (kod błędu DR33); - działka rolna L/L1: powierzchnia deklarowana 0,15 ha; powierzchnia stwierdzona 0,00 ha (kod błędu DR13+, DR4); - działka rolna N/N1: powierzchnia deklarowana 0,24 ha; powierzchnia stwierdzona 0,21 ha (kod błędu DR13+); Producent rolny nie był obecny przy kontroli, jednakże protokół z przeprowadzonych czynności kontrolnych został przesłany stronie listem poleconym w dniu 13 października 2010 r. T.N. nie wniosła zastrzeżeń do protokołu. W dniu 18 października 2010 r. w gospodarstwie strony przeprowadzono kontrolę sprawdzającą metodą inspekcji terenowej. Z kontroli sporządzono raport nr [...]. Stwierdzono następujące nieprawidłowości: - działka rolna A: powierzchnia deklarowana 0,18 ha; powierzchnia stwierdzona 0,10 ha; zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej (kod błędu DR 13+); - działka rolna B: powierzchnia deklarowana 0,17 ha; powierzchnia stwierdzona 0,17 ha; działka zalana wodą (kod błędu DR27); - działka rolna C/C1: powierzchnia deklarowana 1,86 ha; powierzchnia stwierdzona 1,45 ha; zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej (kod błędu DR 13+); - działka rolna D/D1: działka rekreacyjna (kod błędu DR33, DR37); - działka rolna E/E1: powierzchnia deklarowana 0,12 ha; powierzchnia stwierdzona 0,07 ha; stwierdzona w wyniku kontroli powierzchni działki rolnej nie spełnia warunku minimalnej wymaganej powierzchni (0,1 ha) (kod błędu DR4); - działka rolna G: brak możliwości pomiaru – teren podmokły (kod błędu DR27); - działka rolna H/H1: nieużytek kod błędu DR14, DR18); - działka rolna J/J1: powierzchnia deklarowana 0,96 ha; powierzchnia stwierdzona dla JPO 0,96 ha; stwierdzona do UPO 0,70 ha (kod błędu DR13+, DR31); - działka rolna K/K1: działka rekreacyjna (kod błędu DR33); - działka rolna L/L1: powierzchnia deklarowana 0,15 ha; powierzchnia stwierdzona do JPO 0,12 ha do UPO 0,07 (kod błędu DR13+, DR4, DR31); - działka rolna N/N1: powierzchnia deklarowana 0,24 ha; powierzchnia stwierdzona 0,21 ha (kod błędu DR13+); Także i do tego raportu strona nie wniosła zastrzeżeń. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz raportów z kontroli na miejscu, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR W., działając jako organ I instancji wydał w dniu [...] lutego 2011 r. decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Strona w dniu 16 marca 2011 r. odwołała się od tej decyzji wskazując, że nie zgadza się z wynikami kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie, kwestionuje także jej profesjonalizm i obiektywizm. Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2011 r. o nr [...] stwierdził, że rozstrzygnięcie wydane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. było prawidłowe i nastąpiło w oparciu o przepisy prawa oraz posiadany materiał dowodowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że zgodnie z wynikami kontroli różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności rolnośrodowiskowej w ramach pakietu rolnictwo – ekologiczne, a stwierdzoną w stosunku do powierzchni stwierdzonej wyniosła powyżej 20 %. Wskazał, że zgodnie z art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 1 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1122/2009", jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20 %, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Odnosząc się do zarzutów o błędnie przeprowadzonej kontroli podkreślił, że została przeprowadzona przez upoważnionych inspektorów, zaś protokół został sporządzony prawidłowo w związku z tym nie znalazł podstaw do wzruszenia wyników z przeprowadzonej kontroli. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich inspektorzy wykonujący czynności kontrolne posiadali odpowiednie upoważnienie. Stwierdził, że T.N. nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie zarzutów o nieprawidłowościach w przeprowadzonej kontroli, zaś w przypadku gdy podmiot kontrolowany nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia co do tych ustaleń osobie, która sporządziła raport (ust 8 w/w artykułu) lub w ciągu dwóch tygodni od otrzymania raportu jeśli rolnik nie był obecny przy kontroli. Z raportu czynności kontrolnych, szkicu działek oraz dokumentacji fotograficznej zgromadzonej w sprawie zastosowane kody nieprawidłowości w pełni obrazują stwierdzone uchybienia. Jeśli dotyczy kontroli gospodarstwa przez Jednostkę Certyfikującą wskazać należy, iż zakres tej kontroli jest zupełnie odmienny od kontroli przeprowadzonych przez ARiMR. Celem JC jest sprawdzenie czy dane gospodarstwo jest prowadzone zgodnie z zasadami przyjętymi dla gospodarstw ekologicznych, zaś weryfikacja przeprowadzana przez inspektorów terenowych z ramienia Agencji ma potwierdzić lub nie deklarację rolnika w zakresie kwalifikowalności powierzchni zgłoszonej do płatności i przestrzeganie określonych norm. Tak więc powoływanie się na wynik kontroli JC i fakt nie stwierdzenia nieprawidłowości było nieuzasadnione. Po wniesieniu przez T.N. na tę decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2011r. w sprawie V SA/Wa 1520/11 sąd uchylił zaskarżoną decyzję uwzględniając zarzuty skargi. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR ponownie utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z/s w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji najpierw zrelacjonował przebieg sprawy, a następnie wskazał, że biorąc pod uwagę wskazania zawarte w wyroku dotyczącym tej sprawy przeprowadził postępowanie wyjaśniające oraz ponowną kontrolę na miejscu, która potwierdził wszelkie ustalenia dokonane podczas kontroli przeprowadzonej 18 października 2010r., jednak z uwagi na zakończenie przez beneficjentkę zobowiązania rolnośrodowiskowego w lutym 2011r. nie było możliwości zweryfikowania ilości występujących roślin orzecha włoskiego. Działki deklarowane w latach wcześniejszych do płatności nie są wykorzystywane rolniczo. Poddano więc weryfikacji dokumentację sporządzoną podczas kontroli w roku 2010, w wyniku czego potwierdzono występowanie pojedynczych sztuk orzecha włoskiego, w świetle powyższego niemożliwe było przyznanie płatności rolno środowiskowej. Od tej decyzji skargę w dniu [...].07.2012r. (data nadania) wniosła T.N. zarzucając nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Wskazała, że stwierdzenia Dyrektora, iż kontrola przeprowadzona w dniu 23.05.2012r. potwierdziła wcześniejsze ustalenia jest zdecydowanie na wyrost i nie ma oparcia w faktach. Jedynie twierdzenie, że od 2011r działki nie są już wykorzystywane rolniczo odpowiada prawdzie, jednakże stan z 2012r. nie odpowiada stanowi z 2010r. Skarżąca podnosiła również, że kontrole w terenie przeprowadzane przez ARiMR były wykonane nieudolnie i nieprofesjonalnie. Natomiast kontrole przeprowadzane przez upoważnioną firmę A. nie wykazywały różnic między stanem faktycznym, a deklarowanym przez skarżącą. Jednocześnie w skardze zgłoszono wniosek o dołączenie do akt sprawy – sprawy tutejszego sądu V SA/Wa 1520/11, ze względu na znajdującą się w tamtych aktach sądowych dokumentację fotograficzną z kontroli przeprowadzanych przez inspektorów ARiMR. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że w niniejszej sprawie doszło do takich naruszeń prawa, art. 153 p.p.s.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Podkreślenie takie jest konieczne z uwagi na to, iż w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który uchylił poprzednią decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji z dnia [...] czerwca 2011r., utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. z dnia [...] lutego 2011r. Powodem uchylenia decyzji przez sąd orzekający po raz pierwszy w niniejszej sprawie było nieodniesienie się przez organ do twierdzeń i zarzutów skarżącej, a w szczególności, na jakiej podstawie organ stwierdził, że działka D jest rekreacyjna – czy miało o tym tylko świadczyć jej ogrodzenie, oraz że działka K jest nieużytkiem, a do tego nie należącym do skarżącej. Ponadto w żaden sposób nie opisał zdjęć, które zostały zrobione 18 października 2010r. i stanowiły załącznik do protokołu kontroli ARiMR. Sąd ponadto podkreślił, że ww. zdjęć w aktach administracyjnych sprawy dołączonych do odpowiedzi do na skargę nie było, złożył je dopiero pełnomocnik skarżącej w toku postępowania sądowego. Zaskarżona decyzja w żaden sposób nie stanowi wykonania tych wytycznych, a jej uzasadnienie, w merytorycznej warstwie zaledwie sześciozdaniowe (od słów "Biorąc pod uwagę wskazania Sądu jakie zostały zawarte w wyroku dotyczącym tej sprawy..." na str. 4 decyzji), nie pozwala na dokonanie kontroli jej legalności przez sąd. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.) z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Ponadto strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Porównanie przytoczonej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, na pewne odmienności w stosunku do tych zasad ogólnych przy rozpatrywaniu danej kategorii spraw. W art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. obowiązek organu administracji wynikający z treści art. 77 § 1 k.p.a. do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nawet te okrojone obowiązki w zakresie postępowania dowodowego nie zostały przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR dopełnione. Sporne między stronami było, czy działki, które zostały uznane wskutek kontroli przeprowadzonych w roku 2010 za niewykorzystywane rolniczo rzeczywiście takie były. Skarżąca twierdziła, że działki te nie są nieużytkami czy działkami rekreacyjnymi, lecz jest na nich uprawiany orzech włoski, a zdjęcia – które zostały zrobione podczas kontroli z dnia 18.10.2010r. w znacznej części nie dotyczą jej działek ( skarga w sprawie V SA/Wa 1520/11 ). Zgodnie z wytycznymi sądu zawartymi w wyroku z dnia 14 listopada 2011r. rzeczą organu było zweryfikowanie tych twierdzeń. Jak wynika z zaskarżonej decyzji przeprowadzono powtórną kontrolę, która odbyła się 23 maja 2012r., jednak z uwagi na zakończenie przez beneficjentkę zobowiązania rolnośrodowiskowego w lutym 2011r. nie było możliwe zweryfikowanie ilości występujących roślin orzecha włoskiego. Stwierdzono natomiast, że działki deklarowane w latach wcześniejszych do płatności nie są wykorzystywane rolniczo – wstępują iglaki, dom w budowie, roślinność ozdobna. Organ stwierdził też, że została poddana weryfikacji dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas kontroli w roku 2010, w wyniku czego potwierdzono występowanie pojedynczych sztuk orzecha włoskiego, którego ilość daleko odbiega od wymaganej normy. Należy podkreślić, że z uzasadnienia decyzji nie wynika jaka dokumentacja fotograficzna została poddana weryfikacji (z której z dwóch kontroli przeprowadzonych w 2010r. ), zaś w aktach administracyjnych - tak samo jak w sprawie V SA/Wa 1520/11 – brak jest dokumentacji fotograficznej z 2010r. Uznając jednocześnie, że wartość dowodowa kontroli przeprowadzonej w 2012 r., pod kątem prowadzenia uprawy orzecha włoskiego, jest znikoma ze względu na zakończenie przez skarżącą zobowiązania rolno środowiskowego w lutym 2011r., co przyznał sam organ, istotne w sprawie były kontrole przeprowadzone w 2010r. i wykonana w ich ramach dokumentacja, w szczególności fotograficzna. Wobec zaś treści wytycznych zawartych w wyroku sądu wydanym w sprawie V SA/Wa 1520/11 konieczne było również zweryfikowanie twierdzeń skarżącej, czy dokumentacja ta dotyczy jej działek. Tego obowiązku organ nie wykonał, w żaden sposób nie ustosunkował się do tych twierdzeń. Przy braku jednocześnie zakwestionowanych zdjęć, stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, w tym, iż poddano weryfikacji dokumentację fotograficzną sporządzoną podczas kontroli w roku 2010 i na tej podstawie wyciągnięto wnioski niekorzystne dla skarżącej, nie poddaje się kontroli sądu. Jednocześnie sąd stwierdził, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo, czy też raport, dotyczący działki D, z którego wynika, iż rzetelne dokonanie porównania będącej w posiadaniu organu lecz z niewiadomych względów nieudostępnionej sądowi dokumentacji fotograficznej z poszczególnych kontroli administracyjnych było możliwe. Należy jednak zauważyć, że raport ten dotyczy tylko jednej z wielu zakwestionowanych działek, poza tym jego rezultaty nie zostały w żaden sposób opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Reasumując to co wyżej powiedziano organ rozpoznając ponownie sprawę uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. do przeprowadzenia postępowania w sposób praworządny oraz do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a ponadto uchybił treści art. 153 p.p.s.a. poprzez niewykonanie wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2011r. i uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, że brak jest jednocześnie w aktach administracyjnych sprawy przesłanych do sądu pełnej dokumentacji z wykonanych kontroli na miejscu ( i to nie tylko tych z 2010r., ale również i z 2011r.), co w tej sytuacji uniemożliwia pełną kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, skargę należało uwzględnić. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w pierwszej kolejności uzupełni akta administracyjne o pełną dokumentację z trzech przeprowadzonych w sprawie kontroli administracyjnych, następnie zweryfikuje rezultaty tych kontroli w zakresie poszczególnych działek mając jednocześnie na uwadze twierdzenia skarżącej kwestionującej, iż zdjęcia z kontroli z dnia [...].10.2010r. w większości nie dotyczą jej działek, i wyraźnie ustosunkuje się do tych twierdzeń. Ponadto rezultaty tych czynności opisze w uzasadnieniu decyzji, w sposób umożliwiający późniejszą jej kontrolę sądową. Z tych względów w oparciu o art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.