V SA/Wa 1919/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Protokolant - sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości M.G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. R. M.G. w upadłości likwidacyjnej na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M.S.Syndyka Masy Upadłości M.G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G.R.M.G.w upadłości likwidacyjnej (dalej "skarżący" lub "strona") jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) z dnia [...] listopada 2011 r. nr PFRON [...] , [...] odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące październik, listopad, grudzień 2010 r. oraz styczeń i luty 2011 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Strona przekazała za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji, do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wnioski Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące: październik, listopad, grudzień 2010 r. oraz styczeń, luty 2011r. na łączną kwotę [...] zł. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) odmówił wypłaty dofinansowania. Prezes PFRON oparł swoją decyzję na treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, który stanowi, że pomoc ze środków funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, dotyczących udzielania pomocy publicznej. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że informacje o sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy przekazywane w formularzu przedstawianym wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy odnoszą się do okresu trzech lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem, a zatem okresu pozwalającego wiarygodnie ustalić sytuacje wnioskodawcy w chwili wystąpienia z wnioskiem o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W ocenie organu brak racjonalnych podstaw by twierdzić, że wnioskodawca którego trudna sytuacja ekonomiczna w dniu wystąpienia z wnioskiem wykluczała go z grona podmiotów uprawnionych do otrzymania pomocy publicznej w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za dany miesiąc z powodu spełniania przesłanek z pkt 11 Wytycznych Wspólnotowych mógł nabyć prawo do otrzymania tej pomocy, gdy jego sytuacja ulegnie poprawie. Od decyzji skarżący złożył odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, w którym zarzucił brak podejścia adekwatnego do sytuacji wnioskodawcy oraz zastosowanie do oceny sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy nieodpowiednich metod analitycznych i na ich podstawie wyprowadzenie błędnych wniosków obarczonych błędami merytorycznymi. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa PFRON. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, że stosownie do art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...), środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) - Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3. Zgodnie z motywem 15 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu z wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. W związku z tym, iż w formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - strona wskazała, iż jest średnim przedsiębiorstwem (wielkość wnioskodawcy, zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008), przy ocenianiu sytuacji finansowej organ zastosował uproszczoną definicję przedsiębiorstwa zagrożonego określoną w rozporządzeniu Komisji. Stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2010 r., Nr 53, poz. 312), strona składając wniosek o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych załączyła formularze informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Oceniając złożone przez stronę dokumenty finansowe oraz formularz informacyjny organ stwierdził, że w odniesieniu do strony zaistniały okoliczności wskazujące na trudności w zakresie płynności finansowej oraz, że strona spełnia kryteria kwalifikujące do objęcia postępowaniem upadłościowym, co potwierdza fakt postawienia pracodawcy w stan upadłości likwidacyjnej. Organ podniósł, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma również fakt, iż organ rozpatrujący sprawę bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy - wskazuje na to przepis art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy, i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena, czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Tym samym ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej strony po dniu złożenia przez stronę wniosku nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Skarżący złożył skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 20120 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] listopada 2011 r.; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przypisanych. Decyzjom zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: a. art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, b. art. 26a ust. 9a w związku z art. 48a ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - poprzez ich błędną wykładnię polegającą w szczególności na uznaniu, iż organ rozpoznający sprawę przyznania pomocy bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy oraz, że ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej strony po złożeniu wniosku nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie, podczas gdy organ administracyjny wydając decyzję winien opierać się na stanie obowiązującym w dniu jej wydania, a nie na stanie, jaki obowiązywał w dniu złożenia wniosku o jej wydanie, 2. przepisów postępowania: a. art. 7 k.p.a. w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez uchybienie obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, b. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego - o ile organ rozpoznający sprawę nie zbadał sytuacji ekonomicznej skarżącego na dzień wydania decyzji, a przede wszystkim nie przeprowadził analizy dowodów złożonych przez skarżącego, w szczególności sprawozdania finansowego za rok 2011 na okoliczność poprawy sytuacji przedsiębiorstwa G.R.i niespełniania przez niego kryteriów zawartych w przepisach prawa UE do uznania za przedsiębiorstwo zagrożone, w szczególności niespełniania przez niego kryteriów zawartych w wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2004/C 244/02). Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2008r. Nr 14, poz. 92 ze zm., zwanej dalej ustawą o rehabilitacji), pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U.UE.L.08.214.3) - dalej jako rozporządzenie 800/2008. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 rozporządzenia 800/2008, gdzie w ust. 1 lit. i) wskazano, że rozporządzenie ma zastosowanie do pomocy dla pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub niepełnosprawnych. W rozporządzeniu 800/2008 zostały również określone sytuacje, w których nie ma ono zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc, jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona. Pomoc ze środków PFRON stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i art. 88 Traktatu, a dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w tym rozporządzeniu. Powołane rozporządzenie 800/2008 nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone, stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit c), że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. Definicja zagrożonego MŚP (Małego, Średniego Przedsiębiorstwa) została sformułowana w art. 1 ust. 7 rozporządzenia 800/2008, który stanowi, że "Dla celów ust. 6 lit. c), MŚP uważa się za zagrożone przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności." Przepis art. 1 ust. 7 rozporządzenia 800/2008 określając przesłanki uznania MŚP za zagrożone przedsiębiorstwo odwołuje się do przepisów krajowych w zakresie wyznaczającym zasady objęcia przedsiębiorstwa zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Definicja niewypłacalności na gruncie prawa krajowego określona została w ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361, ze zm.). W ocenie Sądu zasadne jest stwierdzenie, że przedsiębiorstwo niewypłacalne w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego oznacza, że jest to przedsiębiorstwo zagrożone w rozumieniu rozporządzenia 800/2008. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a więc stan, w którym wierzyciel ma prawną możność żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności (np. wskutek nadejścia terminu świadczenia). W rozpoznawanej sprawie decydującą jest okoliczność, że w stosunku do przedsiębiorstwa G.R.toczy się postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku upadłego. Warto przypomnieć, że postępowanie upadłościowe może być toczne w dwóch wariantach: likwidacyjnym albo układowym. W przypadku wariantu likwidacyjnego majątek upadłego podmiotu zostaje wysprzedany przez syndyka, zaś uzyskane w ten sposób środki są rozdzielane pomiędzy wierzycieli spółki. Celem postępowania układowego jest z kolei zawarcie porozumienia, które zapewni wierzycielom zaspokojenie ich wierzytelności na poziomie nie gorszym, niż by to było w przypadku likwidacji majątku dłużnika, natomiast przedsiębiorcy pozwoli na przetrwanie i zmniejszenie obciążających zobowiązań. Niesporne w niniejszej sprawie jest, iż postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie, IX Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt [...] , ogłoszono upadłość M.G. z możliwością zawarcia układu. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. Sąd zmienił sposób prowadzenia postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidację majątku dłużnika. Trudno w takiej sytuacji uznać, że postępowanie układowe prowadzone jest z powodzeniem jeżeli, pomimo prób naprawy sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa, została podjęta decyzja o zmianie formy prowadzenia postępowania upadłościowego na obejmujące likwidację majątku upadłego. Mając na uwadze powyższe Sąd nie może podzielić argumentów strony skarżącej, iż toczące się postępowanie upadłościowe nie oznacza, iż przedsiębiorstwo G.R.znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej według przepisów prawa UE oraz wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2004/C 244/02), co skarżący uzasadnia faktem, iż przedsiębiorstwo mimo upływu ponad 4,5 lat od dnia ogłoszenia upadłości funkcjonuje i – w ocenie skarżącego - z roku na rok osiąga coraz to lepsze wyniki ekonomiczne. Ogłoszenie upadłości w świetle przepisów krajowych jest konsekwencją niewypłacalności podmiotu. Zgodnie z art. 1 ust. 7 rozporządzenia 800/2008 Małe, Średnie Przedsiębiorstwo uważa się za zagrożone, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. W świetle powołanych regulacji fakt, że G.R.znajduje się w upadłości likwidacyjnej jest wystarczający do uznania, że jest to przedsiębiorstwo zagrożone. Ponieważ rozporządzenie 800/2008 nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw (art. 1 ust. 6 lit c) rozporządzenia, to oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. W związku z powyższymi ustaleniami, na rozstrzygnięcie nie mogły mieć wpływu podnoszone przez skarżącego okoliczności stopniowego polepszania sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, tym bardziej, że nie znalazły one odniesienia w postępowaniu Sądu, który zmienił tryb upadłości z układowej na likwidacyjną. W świetle powyższego, w rozpoznawanej sprawie o zasadności skargi nie może zadecydować zarzut strony skarżącej, iż organy błędnie przyjęły moment, na który ma być dokonywana ocena sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy finansowej na zatrudnienie osób niepełnosprawnych. Odnosząc się do powoływanego zarzutu stwierdzić należy, że Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko przyjęte przez Sąd w wyrokach z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 947/11; z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1899/11; z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2466/11. W orzeczeniach tych Sąd nie zgodził się z poglądem reprezentowanym przez organ, iż rozpoznając sprawę przyznania pomocy organ bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy, a ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej strony po złożeniu wniosku nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Z faktu dokonywania oceny sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy na podstawie dokumentów i informacji złożonych w dacie składania wniosku nie wynika obowiązek oceny tej sytuacji wyłącznie na datę złożenia wniosku, ale obowiązek dokonania oceny na podstawie złożonych dokumentów. Złożone dokumenty stanowią niewątpliwie podstawę do oceny sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa według stanu na datę złożenia wniosku oraz za okres dotyczący lat ubiegłych. Podkreślić jednak należy, że powyższe nie wyłącza możliwości i obowiązku dokonania oceny sytuacji ekonomicznej strony - na podstawie złożonych dokumentów – w przyszłości. Sąd nie zgadza się również z poglądem Ministra, iż niedopuszczalność badania sytuacji ekonomicznej pracodawcy po dacie złożenia wniosku ma oparcie w treści art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Przeciwnie, niż twierdzi to organ drugiej instancji – z tego przepisu wynika, że pomoc dla pracodawcy będącego w trudnej sytuacji ekonomicznej nie może mu w takim przypadku "zostać udzielona lub wypłacona", a więc odwołuje się wprost do momentu orzekania i wypłacenia pomocy, a nie dnia złożenia wniosku. W rozpoznawanej sprawie przedstawiony pogląd nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie. Wobec ustalonego stanu faktycznego decydujące jest, że G.R.M.G.jest przedsiębiorstwem niewypłacalnym, co spowodowało ogłoszenie jego upadłości. Co więcej, nie można uznać, że sytuacja finansowa przedsiębiorstwa ulega stopniowej poprawie wobec zmiany trybu postępowania upadłościowego. Świetle przepisów rozporządzenia 800/2008 wystarczającą okolicznością dla wyłączenia zasadności przyznania pomocy publicznej w formie dofinansowania do wynagrodzeń niepełnosprawnych, jest ustalenie, że przedsiębiorstwo jest niewypłacalne – co uczyniono w niniejszej sprawie. Konkludując, zdaniem Sądu w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania należycie wyjaśnić stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a.), w tym wyczerpująco rozpatrzyć zgromadzony materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.