V SA/Wa 1932/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu (...) września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. E. E. w W. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia (...) czerwca 2013 r. Nr (...) w przedmiocie określenia wysokości odsetek do zwrotu od nierozliczonych środków dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W skardze na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia (...) czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżącej wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia wysokości odsetek przypadających do zwrotu. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podniósł, że jest on podyktowany realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w majątku Skarżącej. Zważywszy na charakter prawno-organizacyjny Skarżącej (Skarżąca funkcjonuje w obrocie w formie fundacji) należy zauważyć, iż wyegzekwowanie od Skarżącej należności określonej w zaskarżonej decyzji przy jednoczesnym, zdecydowanym opóźnieniu w rozliczaniu przez Władze Wdrażającą Programy Europejskie pozostałych wniosków o płatności na rzecz Skarżącej może w sposób zdecydowany zagrozić dalszemu funkcjonowaniu Skarżącej. Taki stan zdaniem pełnomocnika Skarżącej sprawia, iż wniosek o wstrzymanie wykonalności jest nie tylko uzasadniony, ale konieczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie, zatem nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem zatem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie, przy czym obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Podane przez Skarżącą twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jej sytuację. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (Postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że egzekucja żądanej kwoty zagraża egzystencji Skarżącej. Nie przedłożono jednak wraz z wnioskiem żadnych dokumentów, potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności, które spowodują nieodwracalne dla niej skutki. Nie jest wiadome również, jakimi środkami finansowymi dysponuje Skarżąca. Ponadto wskazana sytuacja majątkowa i finansowa Skarżącej nie została potwierdzona żadnymi dokumentami źródłowymi, które zobrazowałyby kondycję finansową Skarżącej. W świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.