V SA/Wa 1941/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. na rzecz Z. G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi Z. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Z. G. reprezentowany przez pełnomocnika – K. B. złożył w dniu 12 maja 2010 r. w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności na rok 2010 r. na podstawie art. 18 ust. 1 Ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r., nr 170, poz. 1051 z późn. zm.). W przedmiotowym wniosku Z. G. wnioskował o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do powierzchni 21,45 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych deklarując działki rolne położone na działce ewidencyjnej nr [...] obręb ewidencyjny I. oraz na działkach ewidencyjnych nr [...] zlokalizowanych w obrębie ewidencyjnym S., gmina R. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Kierownik BP ARiMR w P. odmówił przyznania Z. G. wnioskowanych płatności. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm.), określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z przywołanym przepisem na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowany obszar. Ponadto zgodnie z art. 124 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. za powierzchnię objętą systemem jednolitej płatności obszarowej można uznać powierzchnię użytków rolnych nowego państwa członkowskiego innego niż Bułgaria i Rumunia, stanowiącą część wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych, które w dniu 30 czerwca 2003 r. utrzymane były w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy były w tym dniu wykorzystywane do produkcji, oraz, w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. W związku z powyższym organ podkreślił, że w celu ustalenia praw do płatności niezbędne jest nie tylko ustalenie stanu faktycznego na działkach zadeklarowanych do płatności w roku złożenia wniosku, ale także stanu faktycznego na tych działkach na dzień 30 czerwca 2003 r. Wskazał przy tym, że maksymalny kwalifikowany obszar ustalany jest w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Dalej Kierownik BP ARiMR stwierdził, że w przypadku działki o nr [...] stwierdzono rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności, a powierzchnią określaną jako maksymalny kwalifikowany obszar wyznaczony dla tej działki. Stwierdzono w szczególności, iż powierzchnia zgłoszona do jednolitej płatności obszarowej na rok 2010 na działce ewidencyjnej nr [...] wyniosła 11,61 ha. W wyniku analizy ortofotomapy działki ustalono, iż w dniu wykonania zdjęcia na działce występowały tereny niekwalifikujące się do płatności - rów o szerokości powyżej 2 m oraz zwarty obszar zadrzewień zlokalizowany w południowej części działki. W wyniku wyłączenia tych obszarów powierzchnia referencyjna działki wykorzystana do celów kontroli uprawnień do jednołitej płatności obszarowej wyniosła 10,85 ha. Organ zaznaczył, iż zdjęcie powierzchni ww. działki wykonane zostało w dniu 10 sierpnia 2004 r., a więc po 30 czerwca 2003 r. Nastepnie organ I instancji wskazał, że w sprawie o przyznanie wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 przeprowadzono z urzędu dowód z przesłuchania świadka celem ustalenia stanu faktycznego na działce nr [...] na dzień 30 czerwca 2003 r. W dniu 11 stycznia 2010 r. świadek R. K. stwierdził m.in., iż widoczny na działce nr [...] obszar zadrzewień stanowił uprawę sadowniczą - śliwy. W tym samym dniu oświadczenie w sprawie złożył pełnomocnik wnioskodawcy – K. B., który oświadczył m.in., iż uprawa sadownicza na działce nr [...], o której mówił R. K. prowadzona była w sposób właściwy i utrzymana w dobrej kulturze rolnej. Organ przypomniał jednocześnie, że w sprawie o przyznanie wnioskodawcy płatności na rok 2008 K. B. złożył w dniu 9 października 2008 r. oświadczenie, iż na działce nr [...] od czerwca 2004 r. nie ma żadnego zadrzewienia. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że w sprawie przyznania płatności na rok 2010 należy przeprowadzić dodatkowe czynności wyjaśniające celem ustalenia sposobu użytkowania działki nr [...] na dzień 30 czerwca 2003 r. W ramach tych czynności w dniu 22 października 2010 r. wystąpił do Wójta Gminy R. o udzielenie informacji czy w latach 2004-2010 prowadzone były postępowania dotyczące zgody na usunięcie drzew z działki nr [...] położonej na terenie tej gminy. Jednocześnie organ wystąpił o ewentualne przekazanie uwierzytelnionych kopii dokumentów tych spraw. W odpowiedzi pismem z dnia 2 listopada 2010 r. Urząd Gminy w R. poinformował, że w latach 2006 i 2009 przeprowadzono postępowania dotyczące wydania zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów z działki nr [...]. Wraz z przedmiotowym pismem do BP ARiMR przekazane zostały decyzje wydane w tych sprawach przez Wójta Gminy R. W dniu 12 listopada 2010 r. Wójt Gminy R. nadesłał pełną dokumentację związaną z wydaniem ww. decyzji. Dokumentacja ta została z urzędu włączona do akt postępowania prowadzonego w sprawie przyznania płatności na rok 2010. W oparciu o zgromadzone dowody organ I instancji stwierdził, że część działki nr [...] o powierzchni 0,76 ha nie była utrzymana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Powołał się w tym zakresie na ortofotomapę wykonaną w dniu 10 sierpnia 2004 r., a także na ww. dokumentację nadesłaną przez Wójta Gmny R. Z dokumentacji tej wynikało bowiem, że w dniu 19 grudnia 2005 r. K. P. złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na usunięcie drzew – brzozy w ilości 283 szt rosnących na południowej części działki nr [...]. Planowany termin usunięcia drzew został określony na dzień 20 lutego 2006 r. W dniu 30 marca 2006 r. K. P. złożyła kolejny wniosek o udzielenie zezwolenia na wycięcie drzew na ww. działce. Tym razem wniosek dotyczył 1528 szt. brzozy (wszystkich rosnących na działce nr [...]). W dniach 28-29 marca 2006 r. został dokonany obmiar przedmiotowych drzew, spisano też protokoły potwierdzające ich ilość. Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. zezwolił wnioskodawczyni na usunięcie 1528 szt. drzew znajdujących się na ww. działce. W dniu 20 grudnia 2010 r. organ I instancji wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w zakresie sposobu użytkowania działki nr [...] na dzień 30 czerwca 2003 r. oraz w zakresie zgromadzonych w sprawie dowodów. Wnioskodawca nie skorzystał przysługującego mu prawa i nie złożył wyjaśnień. W tym stanie rzeczy organ I instancji nie dał wiary zeznaniom K. B. i R. K. i uznał, że wystąpiły podstawy do zastosowania art. 60 akapit 1 rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009, zgodnie z którym, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej (lub uzupełniającej płatności podstawowej) a powierzchnią stwierdzoną mieści się w przedziale powyżej 0,5% lub 1 ha i nie przekracza 20% powierzchni stwierdzonej i wynika z nieścisłości popełnionych umyślnie, wówczas pomoc, do jakiej rolnik byłby uprawniony, nie jest przyznawana za dany rok kalendarzowy. W niniejszej sprawie różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wynosiła 3,6733%. W odwołaniu od powyższej decyzji zarzucono organowi I instancji nieuwzględnienie całego materiału dowodowego oraz uniemożliwienie zapoznania się stronie ze zgormadzonym materiałem dowodowym. Wniesiono również o wyłączenie Kierownika BP ARiMR A. S. od rozpoznawania sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Dyrektor [...] OR ARiMR utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie wskazał w szczególności, że procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną i ustaloną na podstawie protokołów z kontroli na miejscu wyniosła 3,67 %. Zgodnie zaś z art. 60 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w przypadku gdy różnica między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym wynikają z nieprawidłowości popełnionych celowo, pomoc do której rolnik byłby uprawniony nie zostaje przyznana na dany rok kalendarzowy w ramach danego programu pomocy, o ile różnice przekraczały 0,5 % zatwierdzonego obszaru lub 1 ha powierzchni. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w sprawie na przyznania płatności na rok 2008 r. K. B. działający w imieniu wnioskodawcy oświadczył, że od czerwca 2004 r. na działce nr [...] nie znajdują się zadrzewienia, zaś w oświadczeniu z dnia 11 stycznia 2010 r. w sprawie płatności na rok 2009 wskazał, że widoczne na zdjęciu zadrzewienia znajdujące się w południowej części działki nr [...] to śliwy, które zostały z działki wycięte jesienią 2004 r. Odnosząc się do zarzutów strony organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego strona oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem to po stronie wnioskodawcy istnieje powinność udowodnienia, iż faktycznie użytkował powierzchnie wykazane do przyznania płatności, zgodnie z deklaracją. Co do zarzutu braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy wskazano natomiast, że zgodnie z art. 3 pkt 4 ww. ustawy w postępowaniu w sprawie przyznania płatności organ zapewnia stronom na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. W skardze na powyższą decyzję skarżący stwierdził, że nie wzięto w niej pod uwagę całego materiału dowodowego – w szczególności zeznań świadków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 9 marca 2012 r. stanowiącym uzupełnienie skargi skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 7 k.p.a. mające wpływ na wynik postępowania; - naruszenie art. 77, art. 80 oraz art. .1.07 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznie wnikliwego i wyczerpującego rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, z którego nie wynikają okoliczności, które organ na jego podstawie uznał za stwierdzone i którym przypisał rozstrzygające znaczenie dia wyniku postępowania; brak należytego uzasadnienia faktycznego, w zakresie, w jakim organ uznał za udowodnione nieprawdziwe twierdzenia i nie przeprowadził analizy dowodów przedłożonych przez stronę ze wskazaniem przyczyn dla których nie dał im wiary; - oparcie rozstrzygnięcia na mylnie ustalonym stanie faktycznym, na skutek wymienionych uchybień proceduralnych, a w konsekwencji naruszenie norm prawa materialnego - art. 60 akapit 1 Rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu pisma skarżący podniósł w szczególności, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika wbrew ocenie organu, że część powierzchni działki nr [...] nie była na dzień 30 czerwca 2003 r. utrzymana w dobrej kulturze rolnej w rozumieniu art. 124 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Organ zajął stanowisko, iż 0,76 ha powierzchni tej działki porastały brzozy, podczas gdy w rzeczywistości na tej powierzchni znajdował się sad śliw, a więc była na niej prowadzona produkcja roślinna, co jest podstawowym warunkiem dobrej kultury rolnej. Na potwierdzenie powyższego twierdzenia skarżący powołał się na znajdujące się w aktach sprawy: - zdjęcie satelitarne z sierpnia 2004 r., na którym wyrwźnie widać, iż drzewa znajdujące się w płd. - zach. części działki [...] rosną w sposób regularny, w równych rzędach, co potwierdza, że były to drzewa owocowe, stanowiące stary i dotknięty ubytkami, ale nadal owocujący sad, nie zaś przypadkowo wysiane samosiejki brzozy; - zeznanie R. K. będącego właścicielem działki sąsiadującej z działką [...] oraz zeznanie K. B.; - oświadczenie właścicielki działki ewidencyjnej [...] w obrębie S., K. P. z dnia 20 lutego 2012 r.; - kopie dwóch rachunków za sprzedaż owoców śliwy z dnia 20.09.2003 r. wystawionych przez I. B., będącą w roku 2003 użytkownikiem działki roinej położonej na działce ewidencyjnej nr [...], potwierdzające, ze na zakwestionowanej działce były w roku 2003 uprawiane śliwy. Nastepnie skarżący podniósł, iż latem 2004 r. w południowo–zachodniej części działki [...] znajdował się sad śliw. Sad ten został zlikwidowany jesienią 2004 r. za zgodą właściciela – K. P. W 2006 r. w obrębie ww. działki znajdowało się zaś ponad 1500 brzózek z nalotu nasion, z których większość była zlokalizowana w części południowej działki (lecz nie tylko, gdyż część z nich porastała wzdłuż rowów okalających działkę, zwłaszcza od strony zachodniej) i które wiosną 2006 r. zostały usunięte. Ponownie pojedyncze dziko wysiane brzózki były usuwane w roku 2009. Okoliczności te nie dają jednak podstaw do kwestionowania ww. zeznań świadków i uznania, że w dniu 30 czerwca 2003 r. na działce [...] nie było uprawy śliw. Skarżący zwrócił też uwagę, że w protokole zbiorczym z dokonania obmiaru drzew spisanym w dniu 29 marca 2006 r. na 1528 stwierdzonych na działce brzóz, aż 1265 stanowiły młode, jedno- lub dwu-sezonowe brzózki o średnicy zaledwie 6-8 cm., a jedynie 52 drzewa miały średnicę większą niż 10 cm. To właśnie te, w przeważającej mierze jedno-dwusezonowe, drzewa zostały przeznaczone do wycięcia w roku 2006, a nie zwarto rosnące drzewa śliwy widoczne na zdjęciu z sierpnia 2004, których w roku 2006 na działce nr [...] już nie było. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpoznając w powyższym zakresie sprawę Sąd uznał, że skarga jest zasadna i decyzja organu II instancji winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, aczkolwiek nie wszystkie argumenty skargi zasługują na uwzględnienie. 1. Nie zasługują na uwzględnienie argumenty strony wykazujące, że cała zadeklarowana do płatności powierzchnia działki [...] kwalifikuje się do płatności, gdyż widoczne zadrzewienia stanowiły wyłącznie drzewa owocującego sadu śliwy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - przede wszystkim związanego z wnioskiem K. P. o zezwolenie na usunięcie drzew z działki [...] – wynika, iż na działce w dniu 29 marca 2006 r. rosło : 609 sztuk brzozy o średnicy 6 cm, 390 szt. brzozy o średnicy 7 cm, 266 sztuk brzozy o średnicy 8 cm, 130 sztuk brzozy o średnicy 9 cm, 81 sztuk brzozy o średnicy 10 cm, 25 sztuk brzozy o średnicy 11 cm, 14 sztuk brzozy o średnicy 12 cm, 5 sztuk brzozy o średnicy 13 cm, 3 sztuki brzozy o średnicy 14 cm, 1 brzoza o średnicy 15 cm , 2 brzozy o średnicy 16 cm, 1 brzoza o średnicy 17 cm i 1 brzoza o średnicy 18 cm. Drzewa były mierzone na wysokości 130 cm od gruntu, ze wspomnianego protokołu wynika też, że na działce [...] były jeszcze inne drzewa nie objęte wnioskiem. W dniu 14 stycznia 2009 r. o zezwolenie na usunięcie z działki nr [...] 23 sztuk drzew ( olcha i brzoza) wystąpił K. B. – obecny pełnomocnik skarżącego. We wniosku wskazał, że drzewa te stanowią przeszkodę w uprawie działki. Ponadto w aktach znajduje się także nadesłane z Urzędu Gminy R. zdjęcie lotnicze działki [...] z za znaczonym terenem występowania drzew przeznaczonych do usunięcia ( k 145 ). Powyższe fakty, wynikające z bezspornych dokumentów, w sposób całkowicie oczywisty wskazują, że obszar kwalifikowalny do płatności bezpośrednich na działce nr [...] został w sposób prawidłowy pomniejszony o 0,76 ha, który nie był utrzymany w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Nie jest bowiem rzeczą możliwą, aby w tym dniu był to teren nie porośnięty drzewami, które rozpleniły się marca 2006 r. do rozmiarów i w ilości opisanej w w/w protokole. W ocenie Sądu ustalenia organów obu instancji w tym zakresie są całkowicie prawidłowe i wszelkie argumenty strony stanowią bezskuteczną polemikę z faktami wynikającymi wprost z niekwestionowanych dokumentów związanych z wnioskami o zezwolenie na usunięcie drzew. Organ też w sposób prawidłowy wyjaśnił dlaczego nie przeprowadził kontroli na miejscu, bowiem dowód ten nie byłby pomocny w ustaleniu stanu faktycznego na działce [...] w dniu 30.06.2003 r. W chwili obecnej, czego organ nie kwestionuje , drzewa z działki [...] są całkowicie wycięte. 2. Ustalając w sposób prawidłowy stan faktyczny na działce nr [...] organ nie wyjaśnił jednak dlaczego uznał, że Z. G. wprowadził Agencję w błąd umyślnie podając zawyżony obszar działki B położonej na działce nr [...]. Organ wyjaśnił tylko, że pełnomocnik strony K. B. złożył oświadczenie, że na działce [...] znajdowały się śliwki , które znajdowały się w dobrej kulturze rolnej i były zbierane, a od jesieni 2004 r. zostały wycięte. Organ ma tu zapewne na myśli oświadczenie znajdujące się na karcie 107 akt administracyjnych złożone w Biurze Powiatowym ARiMR w dniu 11.01.2010 r. przez K. B. Jednak organ nie przeanalizował treści powyższego oświadczenia – czy jest to czynność w ramach udzielonego pełnomocnictwa, wywołująca skutki bezpośrednio dla udzielającego zlecenia czy też jest to oświadczenie wiedzy K. B. Zgodnie z art. 95 § 2 kodeksu cywilnego czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. W swych rozważaniach organ pominął kwestię czy to oświadczenie może być uznane za czynność prawną w granicach umocowania, a tylko w takiej sytuacji można mówić o wywołaniu skutków bezpośrednio dla strony. Ponadto należy przypomnieć, że nawet pozytywna odpowiedź na powyższe pytanie nie świadczy wprost o umyślnym popełnieniu nieścisłości. Z uzasadnienia decyzji nie wynika od kiedy Z. G. posiada działkę [...], z materiału dowodowego wynika, że w latach 2005 i 2006 prawa związane z posiadaniem wykonywała K. P., to ona występowała o zezwolenie na usunięcie drzew z działki i drzewa te zostały usunięte na początku roku 2006. Z materiału dowodowego , w ocenie Sądu, wynika więc tylko, że to ona miała świadomość , że część działki porośnięta drzewami nie pozostawała w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Zdaniem Sądu zarówno co do Z. G. jak i K. B. takich dowodów w chwili obecnej w materiale dowodowym nie ma . Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien więc ponownie rozważyć podstawy do przypisania stronie umyślności w zadeklarowaniu do płatności części powierzchni działki nr [...], która w dniu 30 czerwca 2003 r. nie pozostawała w dobrej kulturze rolnej. Rozważając powyższą kwestię organ winien pamiętać, że co prawda zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 ze zm. ) to po stronie wnioskodawcy leży ciężar udowodnienia faktu, że faktycznie użytkuje powierzchnie zgłoszone do płatności, ale nie oznacza to, że ma wykazywać, że zgłaszając te powierzchnie do płatności działał w dobrej wierze. Istnienie dobrej wiary się bowiem domniemuje i to na organie spoczywa ciężar wykazania, że zgłoszenie zostało dokonane w złej wierze . Z tych względów w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "c" p.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art.. 200 p.p.s.a