V SA/Wa 1961/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA - Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. Sp. z o. o. w D. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości – zawartą w piśmie Ł. Agencji Rozwoju Regionalnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 listopada 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1961/10 pozostawił skargę M. Sp. z o.o. w D. (zwanej dalej: skarżącą) na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] sierpnia 2010 r. bez rozpatrzenia. Przyczyną pozostawienia skargi bez rozpatrzenia było złożenie wraz ze skargą kserokopii dokumentów wskazanych w art. 30 c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenie polityki rozwoju. Pismem z 30 listopada 2010 r. (1 grudnia 2010 r. data wpływu do Sądu) skarżąca spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zaskarżone pismo zawiera nieprawidłowe pouczenie albowiem nie pouczono strony o treści art. 30 pkt 3 oraz 5 ustawy o zasadach polityki rozwoju. Do niniejszego wniosku skarżąca załączyła oryginał wniosku o dofinansowanie oraz poświadczone notarialnie kserokopie dokumentów, w tym kserokopię informacji w przedmiocie oceny projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Według art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto strona odpowiada za działania osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu czynności jak za własne. W takiej sytuacji przywrócenie terminu jest możliwe, jeżeli osobie działającej za stronę nie można przypisać winy w uchybieniu terminowi. Również błędnie przekonanie strony, że otrzymała wezwanie w innej dacie, niż to rzeczywiście nastąpiło, nie usprawiedliwia uchybienia terminowi. Nieuwaga lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z 28 maja 2004 r., FZ 93/04 niepubl.) W niniejszej sprawie skarżąca podaje, że przyczyna uchybienia terminu spowodowana była nieprawidłowym pouczeniem zawartym w zaskarżonej informacji. W tym miejscu wskazać należy, że ustawa z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009r. nr 84, poz. 712 ze zm. zwana dalej u.z.p.p.r.) reguluje postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone w sprawach dotyczących skarg wnoszonych na podstawie art. 30c u.z.p.p.r. w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów p.p.s.a. Art. 30e u.z.p.p.r. stanowi, że przepisy p.p.s.a. stosuje się tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie i odpowiednio, czyli w sposób właściwy, uwzględniający odrębności postępowania wynikające z ustawy. Przepisy p.p.s.a. mają zatem zastosowanie tylko w zakresie nieuregulowanym w u.z.p.p.r. i tylko wówczas, gdy nie niweczą rozwiązań tam przyjętych. Zatem wszędzie tam, gdzie ustawodawca wprowadził w u.z.p.p.r. szczególne regulacje procesowe, przepisy p.p.s.a. regulujące tę samą problematykę nie mają w ogóle zastosowania. Taka właśnie sytuacja ma miejsce, gdy chodzi o możliwości uzupełnienia dokumentacji sprawy i kompletowania akt. Z uwagi na niezbędną szybkość postępowania sądowego, którą to szybkość wymuszają terminy przewidziane w u.z.p.p.r., braki dokumentacji wymienionej w ustawie dyskwalifikują skargę i nakładają na sąd obowiązek pozostawienia jej bez rozpatrzenia. W szczególności zgromadzenie kompletnej dokumentacji obejmuje: wniosek wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację o wynikach procedury odwoławczej zgodnie z art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r. Powyższy zapis ustawy należy odczytywać w ten sposób, że wniosek o dofinansowanie oraz informacja w przedmiocie oceny projektu powinny być złożone w oryginale, zaś wniesiony środek odwoławczy oraz informacja o wynikach procedury odwoławczej mogą być złożone w kopiach, z zastrzeżeniem, że wniosek o dofinansowanie może być wygenerowany elektronicznie i opatrzony podpisem (vide: postanowienie NSA z 30 września 2010r. sygn. akt: II GSK 1051/10). W przedmiotowej sprawie wniosek o dofinansowanie został przez skarżącą wygenerowany elektronicznie i następnie podpisany, został więc złożony prawidłowo. Nie można jednak uznać, że dołączona do wniosku o przywrócenie terminu dokumentacja jest kompletna, bowiem Skarżąca nie załączyła oryginału rozstrzygnięcia ŁARR z [...] marca 2010 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, a jedynie poświadczoną notarialnie kserokopię. Podkreślić należy, że wskazane wyżej uregulowania wyłączają możliwość podjęcia korespondencji ze stroną i uzupełnienia braków skargi, jest to uzasadnione założeniem jedynie 30-dniowego terminu na przeprowadzenie poszczególnych etapów postępowania sądowego. Zatem wywiązanie się z ustawowych obowiązków nałożonych na skarżącego, zależy wyłącznie od jego staranności i dokładności w kompletowaniu niezbędnej dokumentacji. W tym miejscu podkreślić należy, że zaskarżone pismo nie zawierało pełnego pouczenia o sposobie jego zaskarżenia, bowiem nie zawierało informacji jakie dokumenty składają się na kompletną dokumentację w sprawie i w jakiej formie powinny być złożone. W ocenie Sądu brak prawidłowego pouczenia w zaskarżonej informacji zasadniczo stanowi okoliczność uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, a więc w tej sprawie wnieść skargę kompletną. Wniesienie skargi niekompletnej uzasadnia odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji