V SA/Wa 1961/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T. W. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "ARiMR") zawarte w piśmie z dnia [...] września 2017 r. o odmowie przyznania T. W. pomocy finansowej ze środków unijnych w ramach działania "Inwestycje w środki trwałe" poddziałanie "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych typ Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. T. W. (dalej jako: "Skarżący") wraz z żoną M. W. w dniu 29 kwietnia 2016 r. złożyli, (jako wspólnie wnioskujący) wniosek o przyznanie pomocy w ramach obszaru "d" związanego z racjonalizacją technologii produkcji, wprowadzeniem innowacji, zmianą profilu produkcji, zwiększeniem skali produkcji, poprawą jakości produkcji lub zwiększeniem wartości dodanej produktu objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Po dwukrotnym uzupełnieniu wniosku na żądanie ARiMR organ ten rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2017 r. orzekł o odmowie przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie przez Skarżącego warunków określonych w § 2 ust. 1 i ust. 2 oraz w § 8 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 1371 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem wykonawczym". ARiMR powołując się na treść ww. § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wskazał, że jeżeli małżonkowie prowadzą dwa odrębne gospodarstwa, mogą złożyć odrębne wnioski o przyznanie pomocy, przy czym fakt posiadania odrębnych numerów producentów nie przesądza o tym, iż mogą ubiegać się o przyznanie pomocy na każde gospodarstwo kiedy istnieje między małżonkami wspólność majątkowa. Aby pomoc mogła być przyznana niezależnie współmałżonkom, do prowadzonych przez nich gospodarstw, gospodarstwa takie nie mogą pozostawać w stosunkach współzależności np. ekonomicznej, o czym nie można mówić w sytuacji, gdy współmałżonków łączy ustrój wspólności majątkowej. Zatem w przypadku odrębnych gospodarstw, ale bez rozdzielności majątkowej posiadających te gospodarstwa, może przysługiwać tylko wspólny limit pomocy, gdyż pomoc im przyznana, a następnie im wypłacona wpływa do ich wspólnego majątku osobistego. Dalej organ zaznaczył, że zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego pomoc przyznaje się i wypłaca do wysokości limitu, który w okresie realizacji programu wynosi maksymalnie 200 tys. zł - w przypadku operacji obejmującej inwestycje niezwiązane bezpośrednio z budową, modernizacją budynków inwentarskich, w tym ich wyposażaniem, lub adaptacją innych istniejących w gospodarstwie budynków na budynki inwentarskie, w tym ich wyposażaniem, lub budową lub modernizacją magazynów paszowych w gospodarstwach, w których jest prowadzona produkcja zwierzęca, w tym ich wyposażaniem – na jednego beneficjenta i na jedno gospodarstwo. W rozpoznawanej sprawie wspólnie wnioskującymi byli małżonkowie T. W. i M. W. Małżonkowie wykazywali posiadanie dwóch gospodarstw, przy czym M. W. jest współwłaścicielem gospodarstwa prowadzonego przez T. W., w tym nieruchomości wchodzących w skład tego gospodarstwa; T. W. jest natomiast właścicielem nieruchomości dzierżawionych przez M. W. Małżeństwo nie posiada rozdzielności majątkowej. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 682 ze zm.) – dalej jako: "k.r.o." ARiMR wskazała, że z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków (art. 31 § 1 k.r.o.). Jednocześnie do majątku wspólnego należą w szczególności: 1) pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków; 2) dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków (art. 31 § 2 k.r.o.). Następnie ARiMR podniosła, że przedmiotem wnioskowanej operacji jest zakup kombajnu zbożowego oraz separatora ziarna - kwota kosztów kwalifikowalnych: 793.000 zł, kwota wnioskowanej pomocy: 400.000 zł, po 200.000 zł wnioskowane przez każdego ze wspólnie wnioskujących. Z przedstawionych powyżej powodów limit przysługujący wnioskodawcom powinien wynieść 200.000 zł. Biorąc jednak pod uwagę § 7 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego zgodnie z którym pomoc przyznaje się w wysokości do 60% kosztów kwalifikowanych - w przypadku operacji realizowanej przez osoby wspólnie wnioskujące lub młodego rolnika, i nie mniej niż 30% kosztów kwalifikowanych, należało stwierdzić, że wnioskowana operacja nie spełnia tego warunku, (limit 200.000 zł to ok. 25,22% kosztów kwalifikowanych operacji). Pomoc nie przysługuje zatem nawet w przypadku zmniejszenia kwoty limitu z 400.000zł do 200.000 zł. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący podniósł zarzuty naruszenia: 1. prawa procesowego: - art. 27 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w rantach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 562 t.j.) - dalej jako: "ustawa o wspieraniu", poprzez brak pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, w tym dowodów i wyjaśnień przedstawionych przez stronę w toku postępowania przed organem, a które wskazują na odrębność gospodarstwa rolnego skarżącego od gospodarstwa rolnego jego małżonka. - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem zasad jego prawidłowego uzasadnienia, z pominięciem faktu, iż strona w toku postępowania przed organem przedstawiała dowody wskazujące na ekonomiczną odrębność swojego gospodarstwa rolnego od gospodarstwa rolnego małżonka, poprzez niewskazanie tychże okoliczności w ogóle w wydanym rozstrzygnięciu i oparcie się jedynie na jednej tezie wynikającej z art. 31 § 1 i § 2 k.r.o. bez zbadania podstaw faktycznych do takiego działania. 2. prawa materialnego: - § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia poprzez brak przyznania wnioskowanej pomocy na rzecz wnioskodawcy pomimo wypełnienia przez wnioskodawcę warunków do przyznania takiej pomocy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone pismo ARiMR jest zgodne z prawem. Sąd podzielił ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych. Należy wskazać, iż Skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Inwestycje w środki trwałe" poddziałanie "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych typ Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach ww. działania określa rozporządzenie wykonawcze, wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu. Zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia pomoc przyznaje się rolnikowi, o którym mowa w art. 17 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", jeżeli: 1) jest posiadaczem samoistnym lub zależnym: a) gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm.), obejmującego co najmniej 1 ha i nie więcej niż 300 ha gruntów ornych, sadów, łąk trwałych, pastwisk trwałych, gruntów rolnych zabudowanych, gruntów pod stawami lub gruntów pod rowami, lub b) nieruchomości służącej do prowadzenia produkcji w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2015 r. poz. 704, z późn. zm.) w brzmieniu z dnia 12 grudnia 2014 r. – położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej "gospodarstwem"; 2) w gospodarstwie, którego jest posiadaczem, prowadzi w celach zarobkowych działalność rolniczą w zakresie produkcji zwierzęcej lub roślinnej, z wyłączeniem chowu i hodowli ryb, i działalność ta nie jest prowadzona w celach naukowo-badawczych; 3) ma nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym". 2. W przypadku rolnika, o którym mowa w art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, zwanego dalej "rolnikiem", będącego osobą fizyczną pomoc jest przyznawana, jeżeli poza warunkami wymienionymi w ust. 1 ponadto: 1) kieruje gospodarstwem; 2) jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej; 3) jest pełnoletni. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego pomoc przyznaje się i wypłaca do wysokości limitu, który w okresie realizacji programu wynosi maksymalnie: 1) 500 tys. zł, z zastrzeżeniem pkt 2 i 3, 2) 200 tys. zł - w przypadku operacji obejmującej inwestycje niezwiązane bezpośrednio z budową, modernizacją budynków inwentarskich w tym ich wyposażaniem, lub adaptacją innych istniejących w gospodarstwie budynków na budynki inwentarskie, W tym ich wyposażaniem, lub budową lub modernizacją magazynów paszowych w gospodarstwach, w których jest prowadzona produkcja zwierzęca, w tym ich wyposażaniem, 3) 900 tys. zł - w przypadku operacji realizowanej w obszarze, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. a - na jednego beneficjenta i na jedno gospodarstwo. W niniejszej sprawie ze względu na przedmiot wnioskowanej operacji (zakup kombajnu zbożowego oraz separatora ziarna) zastosowanie powinien znaleźć § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego. W końcu, w myśl § 7 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego pomoc przyznaje się w wysokości do: 1) 50% kosztów kwalifikowalnych - w przypadku operacji innych niż wymienione w pkt 2, 2) 60% kosztów kwalifikowalnych - w przypadku operacji realizowanej przez osoby wspólnie wnioskujące lub młodego rolnika - i nie mniej niż 30% kosztów kwalifikowalnych. Okolicznościami, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia było wspólne wnioskowanie o udzielenie wsparcia przez Skarżącego i przez jego żonę M. W. ARiMR uznała bowiem, że gospodarstwa zainteresowanych są od siebie współzależne, ponieważ małżonkowie nie posiadają rozdzielności majątkowej. W ocenie Sądu ocena dokonana przez ARiMR jest prawidłowa. Należy podnieść, iż mimo samodzielnego zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej, składniki majątkowe małżonków, w tym te związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez żonę Skarżącego, pozostają we współwłasności łącznej. Wynika to z istoty wspólności ustawowej małżeńskiej regulowanej przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (art. 31, art. 33, art. 35) oraz przepisami kodeksu cywilnego (art. 196 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U z 2016 r. poz. 360 t.j.). Zgodnie z art. 31 § 1 k.r.o. z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Jednocześnie zgodnie z § 2 do majątku wspólnego należą w szczególności: 1) pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków; 2) dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków; 3) środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego z małżonków; 4) kwoty składek zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm.). Dodać należy, że zgodnie z art. 33 k.r.o. majątek osobisty stanowią: 1) przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej; 2) przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił; 3) prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom; 4) przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków; 5) prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie; 6) przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość; 7) wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków; 8) przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków; 9) prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy; 10) przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W końcu, zgodnie z art. 35 k.r.o. w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku. Podkreślenia w tym miejscu wymaga to, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym istnieje domniemanie przynależności danego przedmiotu do majątku wspólnego małżonków. Wszelkie wątpliwości dotyczące przynależności danego przedmiotu do majątku wspólnego, czy też do majątku osobistego małżonka, powinny być rozstrzygane na korzyść tego pierwszego. Nie można przypisywać decydującego znaczenia oświadczeniom małżonków, że określony przedmiot nie należy do majątku wspólnego, względnie, że jedno z małżonków nabywa ów przedmiot wyłącznie dla siebie lub dla drugiego małżonka. Oświadczeń takich nie można także utożsamiać z przeniesieniem na jednego z małżonków uprawnień do określonego przedmiotu, wynikających z istniejącej wspólności ustawowej (por. postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2018 r. IV CSK 570/17, LEX nr 2497705 i wyrok SA w Białymstoku z dnia 5 lutego 2018 r. I ACa 747/17, LEX nr 2453714). W związku z powyższym ARiMR zasadnie uznała, że w niniejszej sprawie przedmioty, które miały zostać nabyte z udziałem wsparcia unijnego weszłyby w skład majątku wspólnego małżonków. Tym samym pomoc uzyskana przez M. W. byłaby też pomocą uzyskaną przez Skarżącego. W związku z powyższym, nie było możliwe udzielenie przez ARiMR dofinansowania dla Skarżącego w kwocie dwa razy po 200.000 zł z uwagi na fakt, iż Skarżący występowałaby dwukrotnie w pozycji biorcy pomocy, tj. raz wchodząc w prawa Beneficjenta pośrednio, jako osoba, która odnosi korzyść pozostając we wspólności majątkowej małżeńskiej, a drugi raz bezpośrednio jako Beneficjent Programu w związku z ewentualną umową przyznania pomocy. Mając na uwadze powyższe, należy uznać iż ARiMR zobowiązana była do odmowy przyznania pomocy w wysokości 400.000 zł. W przeciwnym wypadku naruszony zostałby przepis § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego. Określony w rozporządzeniu limit oblicza się bowiem na jednego beneficjenta w rozumieniu gospodarstwa rolnego – zatem w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na łączący Skarżącego i jego żonę ustrój wspólności majątkowej limit 200.000 zł dotyczył Skarżącego i jego żony łącznie. Taki wniosek wynika bezpośrednio z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego oraz pośrednio z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1305/2013 z którego wynika, że "do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje "programu", "operacji", "beneficjenta", "strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", "wydatków publicznych", "MŚP", "zakończonej operacji", i "instrumentów finansowych", określone lub o których mowa w art. 2 (...) rozporządzenia nr Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320), zwanym dalej: "rozporządzeniem nr 1303/2013. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 1303/2013 beneficjentem jest m.in. "podmiot, który otrzymuje pomoc". W rozpoznawanym stanie faktycznym zasadne było również stanowisko ARiMR o odmowie przyznania Skarżącemu pomocy w wysokości ww. 200.000 zł z uwagi na nieosiągnięcie minimalnego limitu pomocy wynoszącego 30% kosztów kwalifikowalnych. W przedmiotowej sprawie koszty kwalifikowalne wyniosły bowiem 793.000 zł, a w tej sytuacji pomoc w wysokości 200.000 zł stanowiłaby zaledwie 25,22% kosztów kwalifikowalnych operacji. W tych warunkach zaskarżonemu rozstrzygnięciu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego. Podnosząc zarzut naruszenia § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Skarżący nie wziął bowiem pod uwagę treści § 8 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, z którego – jak wskazano powyżej – wynika, że limit przyznawanej pomocy oblicza się na jednego beneficjenta w rozumieniu gospodarstwa rolnego. W ocenie Sądu ARiMR w toku postępowania w sprawie nie naruszyła również przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałem, o których mowa w art. 3 ust. pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tym samym ARiMR nie mogła naruszyć 107 § 3 k.p.a., ponieważ przepis ten nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.