V SA/Wa 1986/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych; Oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez J. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] września 2009r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] kwietnia 2009r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. [...] z/s w W. z 21 listopada 2004r. w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2004. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z [...] czerwca 2004r. J. O. wystąpiła do [...] Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. [...] z/s w W. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004, w którym zadeklarowała do płatności dwie działki rolne położone na [...] działkach ewidencyjnych znajdujące się w powiecie [...], gmina W., w obrębach ewidencyjnych K. oraz O. Kontrola administracyjna przedmiotowego wniosku wykazała, iż na zadeklarowane przez producentkę rolną trzy działki został złożony więcej niż jeden wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. O przyznanie płatności bezpośrednich do ww. działek złożyła wniosek zarówno J. O. jak i L. W. Kierownik Biura [...] ARiMR, po uzyskaniu wyjaśnień od strony decyzją z [...] listopada 2004r. przyznał producentce rolnej płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2004 na całą zadeklarowaną we wniosku powierzchnię działek rolnych. W dniu [...] marca 2005r. Kierownik Biura [...] ARiMR w C., po przyjęciu wniosku L. W. wydał decyzję przyznającą producentowi rolnemu płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2004 w pomniejszonej wysokości. L. W. złożył odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w E., który decyzją z [...] maja 2005r. uchylił zaskarżoną decyzję Kierownika Biura [...] ARiMR w C. i przekazał sprawę do organu I instancji w celu ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym w dniu [...] sierpnia 2005r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził z urzędu nieważność decyzji z [...] listopada 2004r. przyznającej J. O. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2004. Po wniesieniu odwołania przez producentkę rolną, Prezes ARiMR decyzją z [...] października 2005r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu [...] grudnia 2005r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura [...] ARiMR z [...] listopada 2004r., gdyż w jego opinii nie było podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 156 kpa. W dniu [...] lutego 2006r. Kierownik Biura [...] ARiMR wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Kierownika Biura [...] ARiMR z [...] listopada 2004r. Po bezskutecznym upływie terminu do złożenia wyjaśnień przez stronę, Kierownik Biura [...] ARiMR z [...] marca 2006r. uchylił decyzję dotychczasową i odmówił J. O. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. Po rozpatrzeniu odwołania producentki rolnej, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] sierpnia 2006r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na tę decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 20 marca 2007r. sygn. akt: IVSA/Wa 1960/06 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W dniu [...] maja 2008r. Prezes ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR o odmowie stwierdzenia nieważności Kierownika Biura [...] ARiMR z [...] listopada 2004r. W dniu [...] lipca 2008r. Prezes ARiMR stwierdził nieważność decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Kierownika Biura [...] ARiMR. Po wniesieniu odwołania przez producentkę rolną Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] marca 2009r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR z [...] lipca 2008r. Na przedmiotową decyzję producentka rolna złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu [...] kwietnia 2009r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura [...] ARiMR z [...] listopada 2004r. o przyznaniu producentce płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż Kierownik Biura [...] ARiMR przyznał płatność do działek ewidencyjnych o nr [...],[...] oraz [...] położonych w powiecie [...] , gmina W., w obrębach ewidencyjnych K. biorąc pod uwagę jedynie wniosek J. O. Podczas gdy - na co zwrócił uwagę organ rozpoznający sprawę - na te same nieruchomości rolne został złożony w dniu [...] czerwca 2004r. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych do Biura [...] ARiMR w C. przez L. W. Producentka rolna nie zgodziła się ze stanowiskiem przyjętym przez organ I instancji, we wniesionym odwołaniu podkreśliła, iż złożyła skargę na wcześniejszą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2009r., o czym nie wspomina organ w zaskarżonej decyzji. Zdaniem odwołującej się organ cofnął sprawę do niższej instancji wydając po raz kolejny decyzję o stwierdzeniu nieważności, zatem nowa decyzja jest dla niej niezrozumiała. Po rozpatrzeniu odwołania, Prezes ARiMR decyzją z [...] września 2009r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego decyzja Kierownika Biura [...] ARiMR z [...] listopada 2004r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało na mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdzenie nieważności ww. decyzji. W treści uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004r. nr 6, poz. 40 z późn. zm.), która stanowiła podstawę przyznawania płatności w roku 2004, płatności bezpośrednie do gruntów rolnych przysługują osobie fizycznej, zwanej "producentem rolnym", utrzymującej grunty rolne w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska pod warunkiem, że jest ona posiadaczem działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami. Prezes ARiMR zauważył ponadto, iż płatności bezpośrednie do gruntów rolnych przysługują osobie fizycznej, na będące w jej posiadaniu grunty rolne w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów środowiska. Zaś prawo własności działek rolnych, jak wskazał organ II instancji któremu nie towarzyszy ich użytkowanie, nie stanowi wystarczającej przesłanki do ubiegania się o przyznanie przedmiotowych płatności. Organ odwoławczy podkreślił również, iż producentka rolna zadeklarowała w swym wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 m.in. działki ewidencyjne, do których otrzymała płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2004. Tymczasem, jak podał Prezes AriMR kontrola wykazała, iż został złożony więcej niż jeden wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 na ww. działki, o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych do wskazanej działki ewidencyjnej złożył wniosek również L. W. Prezes ARiMR podkreślił również, iż na organie przyznającym płatność spoczywał obowiązek wyczerpującego zbadania istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności, by wyjaśnić rozbieżności pomiędzy wnioskami złożonymi przez producentów. Prezes ARiMR podał również, iż w związku z wniesioną przez stronę skargą do tut. Sądu na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2009r., o czym wspomina strona w treści odwołania, skarga strony wraz z aktami oraz odpowiedzią na skargę obejmującą ustosunkowanie się do zarzutów strony została przekazana przez ten organ do tut. Sądu. Zatem pomimo wniesienia skargi do Sądu Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR mógł w trybie postępowania nieważnościowego wydać decyzję na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Organ II instancji podał również, iż został zobligowany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2007r. do dokonania czynności związanych z załatwieniem sprawy zgodnie z prawem. Zatem, jak wskazał Prezes ARiMR w dniu [...] lipca 2008r. stwierdził nieważność decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR o odmowie stwierdzenia nieważności Kierownika Biura [...] ARiMR z [...] listopada 2004r., wskazując jednocześnie że organ niesłusznie ocenił, iż pojawiły się w sprawie okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W dniu [...] listopada 2009r., J. O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa ARiMR z [...] września 2009r. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Autorka skargi zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 kpa oraz art. 107 § 1 i 3 kpa. Jej zdaniem organ administracyjny wydał kolejno dwie, podobne decyzje rozstrzygające ostatecznie daną sprawę czym naruszył wskazany jako pierwszy przepis prawa. Skarżąca dostrzegła również, iż organ administracji naruszył dyspozycję art. 107 § 1 i 3 kpa, gdyż uzasadnienie decyzji jest wątpliwe pod względem faktycznym i prawnym, a przede wszystkim niejasne i mało przejrzyste dla adresata. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ocena faktów dokonana przez organ nie budzi zastrzeżeń Sądu. Przedmiotowa sprawa - prowadzona w oparciu o tryb nadzwyczajny - sprowadzała się do ustalenia, czy istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura [...] ARiMR wydanej [...] listopada 2004r. o przyznaniu skarżącej płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. Postępowanie to było więc ograniczone przesłankami wynikającymi z art. 156 § 1 k.p.a. uzasadniającymi stwierdzenie nieważności ww. aktu administracyjnego, i jak wynika z obu wydanych w tej sprawie decyzji podstawą stwierdzenia nieważności było uznanie, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Pozostaje to w zgodzie z oceną prawną i wskazaniami co dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2007r. sygn. akt: IVSA/Wa 1960/06. W wyroku tym, organy rozpoznające sprawę zostały zobowiązane do przeprowadzenia kontroli decyzji w trybie postępowania nieważnościowego i zbadania, czy nie został naruszony przepis art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004r. nr 6, poz. 40 ze zm.). Organy będąc związane dyspozycją Sądu prawidłowo, zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.) zastosowały się do wytycznych przedstawionych we wskazanym wyroku. Wskazać należy, iż w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa należy mówić jedynie w razie oczywistego naruszenia prawa. W wyroku z 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, Lex Nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczył przy tym, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Zatem, ustalenie, czy w konkretnym wypadku nastąpiło "rażące naruszenie prawa", wymaga zawsze bardzo wnikliwego rozważenia sprawy. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji Prezes Agencji, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, uznał, że decyzja Kierownika Biura z [...] listopada 2004r. o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich została wydana z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 1 i 2 ww. ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004r., Nr 6, poz. 40 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tejże decyzji. Zgodnie z dyspozycją ww. przepisów, osobie fizycznej zwanej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Przy tym prawo własności działek rolnych, któremu nie towarzyszy ich użytkowanie nie stanowi wystarczającej przesłanki do ubiegania się o przyznanie przedmiotowych płatności. Mając na względzie treść ww. przepisów oraz wytyczne Sądu organy orzekające uznały, iż przyznanie J. O. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych decyzją z [...] listopada 2004r. pomimo, iż kontrola administracyjna wykazała błąd kontroli krzyżowej, stanowi rażące naruszenie ww. przepisów, dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 2004r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stanowisko reprezentowane przez organy, zdaniem Sądu jest prawidłowe. Po pierwsze, jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 został złożony przez J. O. w dniu [...] czerwca 2004r. Wcześniej drugi producent rolny L. W. w dniu [...] czerwca 2004r. złożył wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2004. W wyniku przeprowadzenia kontroli krzyżowej organ ujawnił, iż na działki ewidencyjne nr [...],[...],[...] wnioski o dopłaty złożyło dwóch ww. producentów. Mimo więc, że Kierownik Biura [...] ARiMR przed wydaniem decyzji z [...] listopada 2004r. wiedział, iż sporne działki zgłosiło w swoich wnioskach o dopłaty na rok 2004 dwóch producentów rolnych, uznał ich za posiadaczy uprawnionych do dopłat. Tymczasem zgromadzony materiał dowodowy w sprawie pozwalał jedynie na przyjęcie faktu, że L. W. był faktycznym posiadaczem w roku 2004 spornych działek jako ich dzierżawca. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2007r. sygn. akt: IVSA/Wa 1960/06 organy zostały zobligowane do przeprowadzenia szczegółowego wyjaśnienia, kto był faktycznie posiadaczem spornych działek, dlaczego doszło do zgłoszenia ich przez dwóch producentów rolnych i jakie były motywy wycofania działek przez L. W. z jego wniosku. Sąd wskazał, że organ winien przeprowadzić kontrole tej decyzji w trybie postępowania nieważnościowego, gdyż Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. niesłusznie ocenił, iż pojawiły się okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zasadnie organy, kierując się treścią art. 153 p.p.s.a. stwierdziły nieważność decyzji wydanej przez Kierownika Biura [...] ARiMR z [...] listopada 2004r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dyspozycja tego przepisu określa w sposób jednoznaczny zakres postępowania jaki ma być przeprowadzony przez organ administracji, a także w konsekwencji ocenę prawną jej przebiegu. Po drugie, przepis art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich określa warunki ich uzyskania wskazując, że przysługują one osobie fizycznej, na będące w jej posiadaniu grunty rolne w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów środowiska. Przysługują one temu producentowi rolnemu, który posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami. Użyty termin "posiadanie" oznacza, że jest nim ten, kto faktycznie posiada gospodarstwo i prowadzi na nim działalność rolniczą (vide wyrok NSA z 16 października 2008r. sygn. akt: II GSK 382/08 i 383/08). Zatem prawo własności do działek, któremu jednocześnie nie towarzyszy ich użytkowanie nie stanowi wystarczającej przesłanki do ubiegania się o przyznanie przedmiotowych płatności. Dopłaty będą przyznawane temu, kto rzeczywiście uprawia grunty tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać i swobodnie dokonuje zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony oraz utrzymuje te grunty w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Jak zaznaczył NSA, dla wykładni normy prawnej zawartej w ww. przepisach (też we wspomnianym wyżej wyroku NSA) u podstawy podjętych decyzji nie są i nie mogą być pomocne pojęcia zdefiniowane w kodeksie cywilnym (art. 336 i art. 337 k.c.), jak chciałaby skarżąca. Kodeksom przypisuje się szczególne miejsce w systemie prawa, maja być trwałą i koherentną regulacją w danej dziedzinie, dlatego też terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i domniemuje się, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. Jednak tej tezy nie można przenosić na wykładnię pojęć użytych w ustawach, przyjętych w np. w efekcie działań wykonawczych w stosunku do przepisów wspólnotowych, jeżeli przepisy wspólnotowe nie upoważniają do zmiany znaczenia lub uzupełnienia tych przepisów. Organ odwoławczy zdaniem Sądu dokonał prawidłowej oceny, iż J. O. nie była w roku 2004 producentką rolną, której należało przyznać wnioskowane dopłaty. W myśl wspomnianego art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, zwrot "będące w posiadaniu", należy odnieść także do uregulowań wspólnotowych. Zgodnie z Rozporządzeniem nr 1782/2003 z 29 września 2003r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, definicja rolnika tam zawarta określa osobę fizyczną lub prawną, bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 TWE oraz które prowadzą działalność rolniczą. Zatem posiadaczem będzie osoba, która faktycznie, rolniczo użytkuje grunty rolne. Jak wskazała sama skarżąca L. W. był dzierżawcą jej ziemi, gdyż ona sama, co podkreśliła ze względu na problemy rodzinne i zdrowotne nie mogła podjąć się niezbędnych prac i to on co ustalono faktycznie użytkował te grunty. Powyższej oceny Sądu nie zmieniają zarzuty podniesione w skardze. Po pierwsze, odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ dyspozycji art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, zdaniem skarżącej sprawa została już rozpatrzona i rozstrzygnięta przez WSA w Warszawie, a kolejna wydana przez ARiMR decyzja bazuje na tych samych rozstrzygnięciach. W przekonaniu autorki skargi zaskarżona decyzja jest tożsama z wcześniejszą, zatem wydanie decyzji nr [...] nie było w jej opinii niczym uzasadnione. Sąd nie zgadza się z tak przyjętą argumentacją skarżącej, gdyż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia zakazu orzekania dwa razy w tej samej sprawie, ponieważ organ zgodnie z uregulowaniami art. 145 oraz 156 kpa ma możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej. Kolejny zarzut skarżącej dotyczący kwestii złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2009r., i jednoczesnego wydania przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzji stwierdzającej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważność decyzji Kierownika Biura [...] ARiMR z [...] listopada 2004r. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreśla, iż w myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, co w przedmiotowej sprawie oznaczało, że pomimo wniesienia skargi do Sądu, organ mógł po przeprowadzeniu niezbędnej kontroli wydać nową decyzję na podstawie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Po drugie, za nieuzasadniony Sąd przyjął zarzut naruszenia przez organy wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez wydanie zdaniem skarżącej decyzji z wątpliwym uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Również ten argument nie znajduje potwierdzenia, gdyż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy prawem wymagane, a uzasadnienie faktyczne wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne - wyjaśnia podstawy prawne i przytacza przepisy prawa - zatem spełnia wymogi nałożone dyspozycją art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W związku z powyższym przyznanie skarżącej płatności w sytuacji gdy kontrola administracyjna wykazała błąd kontroli krzyżowej, gdyż dwóch zainteresowanych składa wnioski obejmujące te same grunty stanowi rażące naruszenie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności, a tym samym uzasadnione jest stwierdzenie nieważności decyzji z 21 listopada 2004r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy uznać, iż organy w pełni zrealizowały wytyczne określone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2007 r. sygn. akt IVSA/Wa 1960/06. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygniecie. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.