V SA/Wa 2000/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Jóźków, Sędzia WSA Joanna Zabłocka, Asesor WSA Piotr Kraczowski [spr.], Protokolant Anna Michałowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi "N. " – Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe; 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz "N. " Sp. z o.o. w W. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Dyrektor Urzędu Celnego w W. [...] września 2000 r. przyjął zgłoszenie celne dokonane przez N. Spółkę z o.o. z siedzibą w W. na podstawie dokumentu SAD nr [...] jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i § 2 Kodeksu celnego, obejmując procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci leków i przyjmując deklarowaną wartość celną towaru w wysokości odpowiadającej cenie transakcyjnej wynikającej z przedstawionych przy zgłoszeniu celnym faktur handlowych wystawionych przez eksportera – N. AG z siedzibą w S. . W wyniku kontroli przeprowadzonej – po przyjęciu zgłoszenia celnego – w siedzibie importującej spółki ujawniono m. in.: 1) umowę dystrybucji i dostaw, zawartą [...] maja 2000 r., pomiędzy eksporterem farmaceutyków – N. AG z siedzibą w S. a importerem – N. Spółką z o.o. z siedzibą w W. wraz z listą produktów (stanowiącą załącznik A umowy) i planem zakupów (stanowiącym załącznik B umowy); 2) notę kredytową z [...] listopada 2000 r. [bez numeru], wystawioną przez eksportera, tj. N. AG, obejmującą okres od 1 lipca do 30 września 2000 r. i opiewającą na kwotę 7.316.861,00 [...] , wysokość rabatu określono w niej na 27,5 %. Z postanowień umowy, o której mowa w pkt 1 wynikało, iż skarżąca (nabywca) będzie upoważniona do otrzymania od eksportera (dostawcy) rabatu w wysokości 27,5 % wartości netto produktów, jeżeli wartość zakupionych w danym okresie produktów przekroczy wartość zakupów ustaloną w rocznym planie zakupów dla tego okresu (stanowiącym załącznik umowy). Roczny plan zakupów (RPZ) na okres od 1 lipca do 30 września 2000 r. wynosił za cały ten okres 14 mln [...] (wartość zakupów). Ponadto, w umowie postanowiono, iż w wypadku spełnienia kryteriów uzyskania rabatu, eksporter (dostawca) wystawi odpowiednią notę kredytową poświadczającą rabat udzielony za określony okres. W sprawie tą notą była nota kredytowa opisana wyżej w pkt 2. Tak więc realizując postanowienia umowy dystrybucji i dostaw kontrahent zagraniczny wystawiał stronie polskiej – skarżącej spółce – faktury handlowe dotyczące sprzedaży farmaceutyków, które skarżąca podczas dokonywania zgłoszenia celnego przedstawiała organowi celnemu, a następnie wystawiana była nota kredytowa. Nota ta uwzględniana była w rozliczeniach pomiędzy kontrolowaną spółką a kontrahentem zagranicznym, zmniejszając cenę sprowadzanych leków. W zaistniałej sytuacji, po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z [...] lipca 2003 r. nr [...] uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części wartości celnej towaru oraz wymiaru cła i orzekając w tym zakresie określił wartość celną w skorygowanej (obniżonej) wysokości, uwzględniającej udzielony importerowi przez eksportera rabat obniżający zafakturowaną należność eksportera. W uzasadnieniu decyzji m.in. podniósł, iż w sytuacji gdy wartość transakcyjna wynikająca z faktury załączonej do zgłoszenia celnego ulega korekcie, w szczególności gdy korekta taka wynika z zawartych między kontrahentami umów i kontraktów, strona powinna wystąpić z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, w sytuacji zaś braku takiego wniosku, organ celny jest zobowiązany do ustalenia rzeczywistej wartości celnej, w oparciu o dokumenty potwierdzające dokonanie korekty i tak też zrobił. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji N. Spółka z o.o. wniosła o uchylenie decyzji w całości i uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe w zakresie wartości celnej oraz wymiaru cła. Uzasadniając odwołanie, zarzuciła organowi celnemu, iż w sposób błędny uznał całokształt kontaktów handlowych pomiędzy N. Spółką z o.o., a partnerami zagranicznymi, wynikający z różnych tytułów prawnych, jako odnoszący się wyłącznie do kupna-sprzedaży towarów, gdy tymczasem wystawiane przez zagranicznych kontrahentów noty kredytowe były przejawem wspierania rozwoju działalności dystrybucyjnej skarżącej na rynku polskim. Nadto, podkreśliła iż przedmiotowa umowa nie gwarantowała skarżącej automatycznego przyznania wsparcia (rabatu), a tylko wtedy byłoby konieczne uwzględnienie rabatu przy ustaleniu wartości celnej importowanych towarów. Jednocześnie podniosła, iż rabat nie wpłynął w żaden sposób na wartość celną towaru określoną – zgodnie z art. 85 Kodeksu celnego – w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, bowiem został udzielony już po dokonaniu zgłoszenia, tym samym nie mógł stanowić podstawy do zmiany wcześniej przyjętej wartości celnej. Ponadto podniosła, iż w zakwestionowanym zgłoszeniu celnym oprócz towarów zawartych w umowie z [...] maja 2000 r. objęty został import produktu o nazwie [...] . Do zgłoszenia została załączona m.in. faktura dotycząca tego towaru wystawiona przez firmę S. , z którą N. nie zawarła umowy dystrybucji z [...] maja 2000 r., ani żadnej innej. Dodała, iż produkt o nazwie [...] nie został wymieniony w załączniku A do ww. umowy, a jego warunki nabycia nie były uregulowane tą umową. W związku z tym brak było podstaw do modyfikacji (obniżenia) wartości celnej [...] wskazanej w kwestionowanym zgłoszeniu celnym. Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] czerwca 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu stwierdził, iż wartość celna importowanych leków w zgłoszeniu celnym została określona w sposób nieprawidłowy, bowiem ceny farmaceutyków wykazane w załączonych do zgłoszenia fakturach handlowych nie były ostateczne. W umowie z [...] maja 2000 r. określono konkretne przesłanki, od których spełnienia zależało przyznanie importerowi (odbiorcy) rabatu w określonej wysokości. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał za bezzasadne twierdzenia strony, iż nie mogła być pewna udzielenia jej rabatu. W opinii organu celnego, rabat był bezspornie powiązany z należnościami celnymi wymagalnymi od strony w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Organ zwrócił również uwagę, że to strona odpowiada za prawidłowe dokonanie zgłoszenia celnego, w związku z czym powinna przedłożyć odpowiednie dokumenty służące do ustalenia wartości celnej w prawidłowej wysokości. Zdaniem organu odwoławczego, strona nie przedstawiła pełnej dokumentacji dotyczącej zakupu farmaceutyków, w szczególności nie załączyła przedmiotowej umowy, a zawartej przed dniem dokonania zgłoszenia celnego. Zgłaszając towar do procedury dopuszczenia do obrotu, strona wiedziała, iż wynikające z faktur ceny leków mogą ulec zmniejszeniu i mimo tego nie dopełniła obowiązku poinformowania organów celnych o możliwości otrzymania rabatów oraz nie okazała noty kredytowej, potwierdzającej udzielenie rabatu, po jej otrzymaniu od kontrahenta zagranicznego. Organ odwoławczy, nie podzielił stanowiska strony, według którego udzielony rabat nie wpływa na wartość celną towaru, którą ustala się w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Wprawdzie zniżka (rabat) została przyznana wstecznie, lecz jej udzielenie zagwarantowano w umowie zawartej przed dniem przyjęcia zgłoszenia celnego. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej nie zostały również naruszone żadne przepisy proceduralne. Organ celny pierwszej instancji działał zgodnie z przepisami prawa, dołożył wszelkich starań do wyjaśnienia stanu faktycznego, prowadząc postępowanie w zakresie określonym przepisami prawa. Decyzję wydano na podstawie zgromadzonego w prawidłowy sposób materiału dowodowego, zgodnie z wymogami określonymi w art. 187 Ordynacji podatkowej. Według organu strona w postępowaniu odwoławczym przedstawiła jedynie własną interpretację (odmienną od stanowiska organów celnych) odnośnie ustalonego w sprawie stanu faktycznego i zgromadzonej dokumentacji. W żadnej mierze nie powołała się na nowe, czy pominięte okoliczności albo dowody. Uwzględniając materiał dowodowy zebrany w sprawie przez organ celny i biorąc pod uwagę zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej stwierdził brak podstaw do uznania roszczeń strony. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej nie odniósł się do zarzutu zawartego w odwołaniu dotyczącego błędnego obniżenia wartości celnej produktu [...] . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego N. Spółka z o.o. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie: 1) przepisów celnego prawa materialnego, tj.: • art. 21 Kodeksu celnego poprzez określenie wartości celnej dla celów innych niż wskazane w powołanym przepisie; • art. 23 § 1 i § 9 w zw. z art. 65 § 3 oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez uznanie przez organ odwoławczy, iż wartość celna towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, stanowiąca podstawę dla określenia wymagalnych należności celnych, powinna być zmniejszona o wartość wsparcia finansowego przyznanego po dniu przyjęcia zgłoszenia celnego; • art. 30 oraz art. 31 Kodeksu celnego poprzez niezastosowanie się do ich treści; • art. 64 Kodeksu celnego i wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. [Dz.U. Nr 104, poz. 1193] w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych poprzez błędne przyjęcie, iż zgłoszenie celne oraz dokumenty dołączone do niego były niekompletne; • art. 65 § 5 Kodeksu celnego poprzez wydanie przez Dyrektora Izby celnej w W. decyzji po upływie 3 lat od dokonania przez Spółkę zgłoszenia celnego; • art. 83 § 3 Kodeksu celnego poprzez błędne i nieuzasadnione zastosowanie przepisu w przedmiotowej sprawie; • wyjaśnień dotyczących wartości celnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. [zał. do Dz. U. Nr 80, poz. 908] poprzez nieuwzględnienie ich w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy; 2) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pogwałcenie zasady konstytucyjnego państwa prawa; 3) przepisów prawa procesowego, tj. • art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej; • art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów celnych, na skutek kwestionowania ustalonej przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł praktyki dotyczącej akceptowania przez organy celne rabatów; • art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia całokształtu stosunków łączących stronę z jej zagranicznymi kontrahentami; • art. 123 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez nie zastosowanie się do ich treści, • art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania celnego; • art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez fakt braku zebrania i wyczerpującego rozparzenia całokształtu materiału dowodowego; • art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nie zastosowanie się do jego treści. Skarżąca podkreśliła, iż przedmiotowa sprawa uległa przedawnieniu. Zgłoszenie celne miało bowiem miejsce [...] września 2000 r., a decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. została wydana [...] czerwca 2004 r., czyli po upływie 3 letniego terminu od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego przewidzianego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Rozwijając w motywach skargi i w późniejszych pismach procesowych zarzuty o charakterze merytorycznym, skarżąca sformułowała generalną tezę, że deklarowana wartość celna towaru była prawidłowa i odpowiadała rzeczywistej wartości (cenie) transakcyjnej kształtującej się w wysokości wynikającej z faktur eksportera, przedstawionych przy zgłoszeniu celnym, zatem nie zachodziły podstawy do jej korekty (obniżenia) o kwotę premii pieniężnej. Zdaniem skarżącej organy celne w sposób błędny uznały całokształt kontaktów handlowych pomiędzy nią a jej partnerem zagranicznym, wynikający z różnych tytułów prawnych, jako odnoszący się wyłącznie do transakcji kupna – sprzedaży towarów. Istotnie jednym z obszarów współpracy były kontakty handlowe w zakresie kupna – sprzedaży farmaceutyków, czego potwierdzeniem są faktury handlowe oraz zgłoszenia celne, ale innym było wspieranie rozwoju działalności spółki na rynku polskim przez partnera zagranicznego, wyrażające się w wystawianiu not kredytowych przyznających konkretne wsparcie finansowe. Tak więc drugi z wymienionych obszarów współpracy był uregulowany postanowieniami umowy z [...] maja 2000 r. Według skarżącej obszar ten pozostaje całkowicie odrębny od pierwszego, tj. transakcji kupna – sprzedaży farmaceutyków i jest neutralnym dla kwestii związanych z ustalaniem ceny (wartości transakcyjnej) importowanych towarów, a w konsekwencji z ich wartością celną. Wystawiona nota kredytowa stanowiła jedynie wypełnienie postanowień powołanej umowy w zakresie wspierania działalności dystrybucyjnej spółki na rynku polskim. Wobec tego rabaty (wsparcie finansowe) uzyskiwane przez spółkę było jedynie środkiem do rozwoju sprzedaży i dystrybucji importowanych towarów na rynku polskim (wsparciem finansowym). Rabaty nie były więc – wbrew twierdzeniom organów celnych – powiązane z wartością transakcyjną, były otrzymywane przez skarżącą już po odprawie celnej, czyli miały charakter rabatów postimportowych i po spełnieniu przewidzianych umową warunków. Zatem przedmiotowa umowa nie daje jakichkolwiek podstaw dla twierdzenia, iż wartość celna towaru na dzień zgłoszenia celnego była inna niż deklarowana przez spółkę. Na dzień zgłoszenia nie istniała możliwość określenia wartości celnej w innej wysokości niż to zostało dokonane. Skarżąca podniosła, że niezałączenie przedmiotowej umowy oraz wystawionej na jej podstawie noty kredytowej do kwestionowanego zgłoszenia celnego było spowodowane dwiema przyczynami: po pierwsze umowa ta nie była związana z importem realizowanym przez spółkę, po wtóre odnosiła się do wspierania działalności spółki na rynku polskim, a więc dotyczyła towarów krajowych, a nie importowych (zagranicznych). Mając na uwadze dyspozycję art. 85 Kodeksu celnego wspomnianej umowy nie można odnieść do "stanu towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego". Na dzień zgłoszenia jedyną wartością znaną spółce była cena należna za importowany towar. Kluczowym zagadnieniem – zdaniem skarżącej – dla stwierdzenia czy uzyskiwany przez spółkę rabat powinien lub mógł mieć wpływ na wartość celną towaru staje się określenie momentu właściwego dla ustalenia wartości celnej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. I tak, według art. 85 Kodeksu celnego decydujący dla ustalenia wartości celnej jest termin dokonania zgłoszenia – czyli dzień, w którym towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu. Przepis ten oznacza zatem, że wartość celna za towar w tej właśnie chwili stanowi podstawę dla naliczenia należności celnych. W tym dniu wartość celna towaru – leków importowanych przez spółkę była zgodna z wartością uwidocznioną na fakturze handlowej, towarzyszącej dokumentom celnym. Artykuł ten należy odczytywać w zgodzie z art. 23 i następnymi Kodeksu celnego. Skarżąca podkreśliła też, iż jej argumentacja zgodnie, z którą rabaty postimportowe nie wpływają na wartość towaru deklarowaną w dniu dokonania zgłoszenia celnego znajduje potwierdzenie w obowiązujących chwili dokonania zgłoszenia celnego przepisach prawa tzn. w wydanym na podstawie art. 64 Kodeksu celnego, rozporządzeniu Ministra Finansów z 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych. Rozporządzenie to zawierało wzór formularza SAD oraz wymogi jakie powinno spełniać pisemne zgłoszenie celne. Zgodnie z jego treścią (załącznik Nr 6 – Instrukcja wypełniania i stosowania dokumentu SAD) w POLU 45 – Korekta formularza SAD należy "podać wartość upustu/rabatu uzgodnionego z kontrahentem zagranicznym [...]. W polu należy wpisywać jedynie upusty potwierdzone, to znaczy uwidocznione w fakturze". Z cytowanego przepisu wynika, że rabat mógł być wzięty pod uwagę przy ustalaniu wartości celnej towaru w dniu zgłoszenia celnego jedynie, jeżeli był to rabat potwierdzony, tzn. uwidoczniony na fakturze. Hipotetycznie zdaniem skarżącej nawet gdyby rabat był znany w dniu zgłoszenia celnego (co w sprawie nie miało miejsca), ale byłby nieuwidoczniony na fakturze spółka nie miałby prawa obniżać wartości celnej towaru zgodnie z wyżej cytowanym przepisem. Nadto, skarżąca zarzuciła, że Dyrektor Izby Celnej zbagatelizował treść pisma z [...] lipca 2001 r., nr [...] . W piśmie tym Prezes Głównego Urzędu Ceł wyraźnie wskazał, iż w sytuacji kiedy importer uzyskał notę kredytową po odprawie celnej (tak jak to miało miejsce w przypadku spółki) nie może być ona podstawą do zmiany wcześniej przyjętej wartości celnej, zgodne z art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Pismo to odnosi się do rabatów, które nie są ujawnione na fakturach handlowych dołączonych do zgłoszenia celnego, jak to miało miejsce w przypadku spółki. W ocenie spółki pismo to ma charakter wykładni generalnej stosowania przepisów celnych i jest wytyczną wskazującą na sposób rozstrzygania analogicznych spraw. Skarżąca nie zgadza się z zastosowaniem w sprawie przez organy celne art. 83 § 3 Kodeksu celnego. Skoro organ celny przyjął zgłoszenie celne, a więc zgodnie z treścią art. 65 § 1 Kodeksu celnego zgłoszenie to odpowiadało wymogom określonym w art. 64 Kodeksu celnego, to nie można mówić, że było ono niekompletne. Spółka dokonując zgłoszenia celnego działała zgodnie z prawem, w oparciu o znane jej w tej sytuacji prawdziwe, prawidłowe i kompletne dane oraz dokumenty. Natomiast po uzyskaniu rabatu nie miała obowiązku występować do organu celnego z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Zarzuciła również, iż Dyrektor Izby Celnej w decyzji nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ celny wydający decyzję w pierwszej instancji art. 21 Kodeksu celnego. W zgłoszeniu do deklarowanego towaru miała zastosowanie stawka celna "0". Dlatego dla towaru z taką stawką kwota długu celnego, niezależnie od wartości celnej, będzie miała wartość zerową. Skoro więc decyzja organu pierwszej instancji nie zmierzała do ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego, tym samym naruszyła przepis art. 21 Kodeksu celnego. W sferze stanowiącej przedmiot regulacji prawa procesowego, w szczególności powołanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, postępowanie dowodowe, zdaniem skarżącej, przeprowadzone zostało z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na organach celnych spoczywał obowiązek dokonania skrupulatnej analizy i oceny materiału dowodowego (w tym umowy) urzeczywistniający zasadę prawdy obiektywnej. Błędna ocena zebranego materiału dowodowego, w konsekwencji błędy w ustaleniach faktycznych prowadzące do niewłaściwych wniosków, przełożyły się na wydanie wadliwych rozstrzygnięć w sprawie. Na potwierdzenie naruszenia przez organy celne procedur dotyczących postępowania dowodowego stwierdziła, iż organy te nie odniosły się do wniosków spółki przedstawionych w piśmie z 15 maja 2002 r., w którym wnosiła o wystąpienie do właściwego organu o uzyskanie porady WCO odnośnie wpływu rabatów przyznawanych importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów i zawieszenie postępowania celnego do chwili rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez WCO. Ponadto zarzuciła, iż został popełniony błąd w decyzji organu I instancji podtrzymany decyzją Dyrektora Izby Celnej w określeniu wartości celnej towaru polegający na jej nieprawidłowej kalkulacji w poz. 1 SAD – w polu 46 zamiast kwoty 912.435,00 znalazła się kwota 912.569,00 która jest błędna. W piśmie procesowym z 26 sierpnia 2005 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub o odroczenie posiedzenia do czasu rozstrzygnięcia wszczętego przed Radą Stowarzyszenia postępowania, odnośnie interpretacji art. 10(4) oraz art. 25 Układu Europejskiego w zakresie polskich przepisów dotyczących cen produktów farmaceutycznych, ewentualnie o zawieszenie postępowania celem zwrócenia się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o rozpatrzenie pytania prejudycjalnego w kwestii ważności i wykładni art. 105 Układu Europejskiego. Spółka wniosła również o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z załączonych do pisma procesowego dokumentów otrzymanych z sekretariatu Rady UE, MSZ i UKIE, a także o wystąpienie do MSZ oraz UKIE z żądaniem udostępnienia całej dokumentacji dotyczącej postępowania toczącego się przed Radą Stowarzyszenia. Ponadto, w pismach procesowych z 26 sierpnia 2005 r. skarżąca podniosła zarzut podpisania decyzji organów celnych przez nieuprawnione w tym zakresie osoby oraz ponownie zarzuciła (tak jak w odwołaniu), iż organy celne w trakcie postępowania kontrolnego oraz celnego dysponowały dokumentacją niezbędną do ustalenia, iż lek [...] Spółka zaimportowała od spółki S. (a nie od N. AG), a w konsekwencji od wartości tych leków Spółce nie przysługiwało wsparcie finansowe od N. AG i niedopuszczalna była korekta wartości celnej tych leków. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. Nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dotyczących podpisywania decyzji w I i II instancji przez osoby nieuprawnione tj. [...] i [...] , należy stwierdzić, iż prawo organów celnych do upoważniania funkcjonariuszy celnych i pracowników kierowanej jednostki do załatwiania spraw w imieniu organu, w tym do podpisywania decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniu celnym, wynika z przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej już od 1 stycznia 1998 r., a więc od dnia, kiedy to zgodnie z treścią przepisu art. 262 "do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy działu [...] ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa [Dz. U. Nr 137, poz. 926 i nr 160, poz. 1083], z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego". Żaden przepis Kodeksu celnego nie wyłączał ani nie zmieniał zasad stosowania przed organami celnymi przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej. Stąd też przepis ten, aczkolwiek skierowany do organów podatkowych, był odpowiednio stosowany przed organami celnymi. Zmiana powołanego przepisu z dniem 1 września 2003 r., dokonana art. 20 ustawy z 27 czerwca 2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych [...] [Dz. U. Nr 137, poz. 1302], a polegająca na uzupełnieniu jego treści o uprawnienie dla organów celnych do upoważniania funkcjonariuszy celnych i pracowników do załatwiania spraw w imieniu tych organów, skierowana została do organów celnych jako organów podatkowych. Z dniem 1 września 2003 r. organy celne stały się – w zakresie przewidzianym powołaną wyżej ustawą – organem podatkowym, stąd zaszła konieczność zmiany przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej, mocą którego organ celny może upoważniać podległych funkcjonariuszy celnych i pracowników do podpisywania decyzji także w sprawach podatkowych. Przepis art. 262 Kodeksu celnego, jako dotyczący wyłącznie postępowania w sprawach celnych, w sprawach podatkowych nie mógł stanowić takiej podstawy. Brak powołania przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej w decyzjach upoważniających pracowników jednostki do podpisywania rozstrzygnięć wydawanych w toku postępowania administracyjnego, nie skutkuje uznaniem takich decyzji jako wydanych bez podstawy prawnej, skoro taka podstawa istnieje. Dyrektor Izby Celnej w W. jak i Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. rozstrzygający sprawę w pierwszej instancji udzielili stosownych upoważnień do podpisywania w ich imieniu decyzji i postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym dla osób, które decyzje podpisały, co wynika z załączonych do akt wspólnych decyzji a także regulaminu organizacyjnego Urzędu Celnego [...] w W. . Zaskarżone decyzje zawierają adnotację "z upoważnienia" oraz imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby podpisującej. Należy przy tym zauważyć, że art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej nie zawiera wymogu, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację) o posiadanym upoważnieniu poprzez powołanie się na dokument, którym upoważnienie zostało jej udzielone, lecz wymaga jedynie, aby decyzja zawierała "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji [tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 28 czerwca 2000 r. sygn. akt III RN 189/99 OSNAPU 2001 nr 8, poz.248]. Potwierdzeniem, że decyzja organu pierwszej instancji, wydana [...] lipca 2003 r., została podpisana przez uprawnionego do tej czynności funkcjonariusza celnego, tj. zastępcę naczelnika – mł. aspiranta celnego [...] jest "Karta zakresu obowiązków i uprawnień" z 21 października 2002 r. Stosownie do części I ust. 2 pkt 1 "określającego obowiązki i związane z nimi czynności" do obowiązków i czynności zastępcy naczelnika należy w szczególności: 1) podpisywanie decyzji i pism w zakresie uprawnień określonych w części II zatytułowanej "zakres uprawnień do podejmowania decyzji i podpisywania pism", zgodnie z którą zastępca naczelnika "podejmuje rozstrzygnięcia i podpisuje dokumenty w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (...) w zakresie określonym w następujących artykułach Kodeksu celnego: m. in. art. 65 § 4". Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 65 § 4 Kodeksu celnego, zatem mieści się w zakresie udzielonego upoważnienia. Rację ma pełnomocnik skarżącej, iż wśród artykułów Kodeksu celnego wymienionych w w/w "Karcie zakresu obowiązków i uprawnień", nie wymieniono art. 85 Kodeksu celnego – który był jedną z podstaw prawnych wydania decyzji z [...] lipca 2003 r. Należy jednak zauważyć, że przepisem prawnym uprawniającym do weryfikacji zgłoszenia celnego jest przepis art. 65 § 4 Kodeksu celnego, który mieści się w zakresie udzielonego upoważnienia i został wymieniony w w/w decyzji razem z art. 23 Kodeksu celnego. Zaś brak wymienienia w części II "Karty zakresu obowiązków i uprawnień" [...] art. 85 Kodeksu celnego, nie może stanowić przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, tym bardziej że – jak wyjaśniono powyżej – przepis ten nie stanowił samoistnej podstawy prawnej do wydania przedmiotowej decyzji. Potwierdzeniem, że decyzja organu drugiej instancji wydana [...] czerwca 2004 r. została podpisana przez uprawnionego do tej czynności funkcjonariusza celnego, tj. eksperta celnego [...] , jest decyzja nr [...] Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] kwietnia 2004 r. zmieniająca decyzję nr [...] Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2004 r. w sprawie upoważnienia niektórych funkcjonariuszy celnych oraz pracowników Izby Celnej w W. do załatwiania spraw i wydawania rozstrzygnięć w imieniu Dyrektora Izby Celnej w W. (akta wspólne). Chybiony jest również zarzut naruszenia przepisu art. 65 § 5 Kodeksu celnego, stanowiącego że decyzja korygująca zgłoszenie celne w trybie art. 65 § 4 tej ustawy nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Decyzja organu celnego pierwszej instancji korygująca zgłoszenie celne z [...] września 2000 r. wydana została [...] lipca 2003 r. i doręczona pełnomocnikowi importera 28 lipca 2003 r. [wg oświadczenia zawartego w odwołaniu strony], więc z zachowaniem powyższego trzyletniego terminu. Natomiast decyzja organu odwoławczego z [...] czerwca 2004 r. była wyrazem instancyjnej kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji i utrzymując tę decyzję w mocy nie zawierała rozstrzygnięcia korygującego elementy zgłoszenia celnego. W konsekwencji jej wydanie nie podlegało czasowemu ograniczeniu przewidzianemu w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. [v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2005 r. sygn. akt 1295/04, p. Rzeczpospolita 2005/27 str. C2]. Wniosek skarżącej o odroczenie posiedzenia [jak również stwierdzenie o zaistnieniu przesłanek do zawieszenia przez Sąd postępowania z urzędu] z przyczyn wskazanych w piśmie z 26 sierpnia 2005 r. oraz wniosek o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a także zgłoszone w tym piśmie wnioski dowodowe nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ w sprawie nie występuje zagadnienie prejudycjalne pozostające w bezpośrednim związku z rozpoznawaną sprawą. Prowadzone bowiem przed Radą Stowarzyszenia postępowanie w przedmiocie decyzji zakazującej stosowania wobec firm farmaceutycznych sankcji za domniemane naruszenie przepisów o cenach i marżach farmaceutyków nie pozostaje w bezpośrednim związku z przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu sądowym, w którym rozstrzygany jest problem ustalenia obiektywnej wartości celnej towaru sprowadzonego przed dniem 1 maja 2004 r. i w zakresie objętym postępowaniami celnymi wszczętymi przed tą datą. Stojąc na ugruntowanym w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stanowisku, iż przewidziany w umowie rabat jest czynnikiem kształtującym wartość (cenę) transakcyjną towaru, ustaloną w wysokości ceny wynikającej z faktur eksportera przedstawionych przy zgłoszeniu celnym i pomniejszoną o uzyskany rabat oraz biorąc pod uwagę zarzuty Skarżącej dotyczące korekty wartości celnej leku [...] (poz. 5 SAD) zakupionego od firmy S. , Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać. Bowiem organy celne nie wykazały, aby spółkę N. i s. firmą S. (sprzedawcę leku [...] ) łączyła umowa o dystrybucji i dostawach, ani jakakolwiek inna, która przewidywałaby na rzecz Skarżącej udzielnie wsparcia finansowego lub rabatu. Natomiast Naczelnik Urzędu Celnego [...] decyzją utrzymaną przez Dyrektora Izby Celnej w W. , rabat przyznany N. Sp. z o.o. przez N. AG na podstawie noty kredytowej z [...] listopada 2000 r. odniósł do wszystkich produktów zawartych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym – w tym do leku [...] (poz. 5 SAD). Zasadne jest zatem twierdzenie Skarżącej, iż przyjęcie w niniejszej sprawie powyższej zasady alokacji rabatu z noty kredytowej z [...] listopada 2000 r. doprowadziło do nieprawidłowego określenia wartości celnej zgłoszenia celnego z [...] września 2000 r., a w konsekwencji do naruszenia art. 23 i art. 65 § 4 Kodeksu celnego. Powyższe przesądza o zasadności uchylenia zaskarżonej decyzji. Orzekając jak w sentencji wyroku Sąd oparł się na treści art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.]. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.