V SA/Wa 2022/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków europejskich p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w komparycji decyzję Miasto L., dalej: "Skarżący" albo "Miasto", wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżący stwierdził, że jest jednostką sektora finansów publicznych realizującą zadania publiczne, a tym samym uszczuplenie środków finansowych jednostki sektora finansów publicznych wynikające wprost z konieczności zapłaty kwoty określonej skarżoną decyzją skutkuje bezpośrednim uszczupleniem tych środków i uszczupleniem możliwości realizacji zadań publicznych. Tego typu sytuacja winna być kwalifikowana więc jako szkoda której doznaje gmina miejska ..., która jest wspólnotą mieszkańców danego terytorium. Wysokość środków jakie mają podlegać zapłacie jest znaczna, tym samym opisane uszczuplenie środków budżetowych rodzi realne i wymierne utrudnienia dla realizacji zadań publicznych spoczywających na gminie. Jak z kolei wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w postanowieniu z dnia 22 maja 2013 r., II FSK 936/2013 rozmiar i skala prowadzonej działalności, oraz jej znaczenie dla lokalnej społeczności ma istotne znaczenie dla udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) Ewentualna skala tej zapłaty będzie równoznaczna ze znaczącym uszczupleniem możliwości finansowych gminy dla realizacji spoczywających na gminie zadań publicznych. W każdym bowiem wypadku rodzić to będzie realne utrudnienia dla realizacji zadań i ich finansowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677). W ocenie Sądu wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawca uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w przypadku wyegzekwowania przez organ kwoty przypadającej do zwrotu. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego celem zwrotu przez Miasto ... do budżetu państwa należności w wysokości ... zł niewątpliwie może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty możliwości realizacji zadań publicznoprawnych nałożonych na Skarżącego, który jest jednostką sektora finansów publicznych. Sąd miał także na względzie, że znaczenie działalności Skarżącej dla rozwoju regionu i społeczności lokalnej ma niebagatelne znaczenie z punktu widzenia oceny przesłanek zastosowania tymczasowej ochrony sądowej (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2013 r., II FSK 936/2013). Sąd miał także na względzie, że gmina miejska ... jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa oraz uchwałą budżetową, a zatem jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej (por. postanowienia NSA z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II GZ 371/11, z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II GZ 72/13). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.