V SA/Wa 2034/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z ... lutego 2016 r. nr ... w sprawie ze skargi P.P. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia ... września 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zobowiązania z tytułu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z ... lutego 2016 r. nr ... Pismem z 13 października 2017 r. Powiat P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z [...] września 2017 r. wydaną w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zobowiązania z tytułu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej. Następnie wnioskiem z 11 grudnia 2017 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z [...] lutego 2016 r. nr [...], w której zobowiązano Powiat P. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu podniesiono m.in., iż wskazana decyzja jest w swojej treści bezpośrednio związana z będącą przedmiotem skargi decyzją dotyczącą rozłożenia na raty zwrotu subwencji przez Powiat P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W przywołanych regulacjach mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, ale także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie zaś z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" obejmuje akty wydane w pierwszej instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. W uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7) Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zwrotu "w granicach danej sprawy" stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (p. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 433 i nast.). W rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zobowiązania z tytułu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej. Strona skarżąca wnioskuje zaś o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Finansów, w której zobowiązano Powiat P. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 w wysokości [...] zł. Wskazać trzeba, że w takim przypadku brak jest tożsamości przedmiotowej pomiędzy zaskarżonym rozstrzygnięciem, a decyzją, co do której wystąpiono z wnioskiem o wstrzymanie wykonania (por. postanowienie NSA z 14 września 2010 r., sygn. akt II GZ 246/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Wskazane powyżej akty rozstrzygają bowiem odmienne kwestie, w oparciu o inną podstawę prawną. Reasumując należy stwierdzić, że na gruncie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego strona skarżąca nie mogła skutecznie domagać się wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.