V SA/Wa 2058/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione: oddala skargę. Przedmiotem skargi T.R. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. jest postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. z (...)2018 r. nr (...)utrzymujące postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego W. z dnia (...)2018 r. nr (...)uznającego za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Zawiadomieniem z dnia (...)2018 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. W dniu (...)2018 r. wpłynęło do organu egzekucyjnego pismo zobowiązanego zawierające zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w zakresie nieistnienia obowiązku (parkomat uniemożliwia zakup biletu parkingowego bez podania numeru rejestracyjnego) oraz zobowiązany wskazał, że nie jest właścicielem pojazdu, o którym mowa w zawiadomieniu. Postanowieniem z (...)2018 r. Prezydent m.st W. uznał za niezasadne zarzuty wniesione przez zobowiązanego. Ww. postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z dnia (...)2018 r., wniesionym z zachowaniem ustawowego terminu. Zobowiązany wskazał, że postępowanie może zostać wszczęte przeciwko właścicielowi pojazdu, a zobowiązany nie jest właścicielem pojazdu o nr rej (...). Ponadto w chwili zdarzenia pojazd posiadał innego współwłaściciela i zobowiązany ustalił, że mógł być powierzony wielu osobom, dlatego poprosił o przesłanie dowodów na podstawie których będzie mógł zidentyfikować sprawcę. Zobowiązany wniósł o zaprzestanie prowadzenia dalszych czynności egzekucyjnych. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie z (...)2018 r. Organ wyjaśnił, że istota zarzutów zobowiązanego sprowadza się do tego, czy w sytuacji, gdy zobowiązanymi do uiszczenia opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych są współwłaściciele pojazdu samochodowego egzekucja może być skutecznie skierowana do jednego z nich oraz jaka data jest decydująca dla organu do wszczęcia egzekucji w tej sprawie, tj. czy jeśli w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego pojazd został zbyty, to egzekucję organ może kierować wobec współwłaściciela/współwłaścicieli pojazdu z chwili parkowania pojazdu bez wniesienia opłaty, za co należna jest opłata dodatkowa. Zdaniem organu, popartym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (tak: wyrok z dnia 21.11.2012 r. w sprawie sygn. akt II GSK 1702/11) odnośnie stosunków publicznoprawnych przyjąć należy, że zobowiązanie współwłaścicieli powstające z mocy prawa należy traktować tak jak zobowiązanie zaciągnięte przez wszystkich współwłaścicieli. A zatem - stosownie do treści art. 370 k.c. - jako zobowiązanie, za które współwłaściciele ponoszą odpowiedzialność solidarnie. Powyższe oznacza, że skarżący - jako jeden ze współwłaścicieli pojazdu samochodowego - nie jest zatem osobą wyłącznie zobowiązaną do uiszczenia opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13 f ustawy o drogach publicznych. Wyjaśnił, iż na etapie postępowania egzekucyjnego istotne jednak jest to, że wierzyciel ma określoną art. 366 § 1 k.c. możliwość wyboru dłużnika - spośród solidarnie zobowiązanych - w stosunku do którego prowadzona będzie egzekucja (por. motywy z uzasadnienia uchwały 7 sędziów NSA z dnia 9 marca 2009 r. I FPS 4/08). Odmienny pogląd nie znajduje oparcia w treści regulacji art. 207 k.c. Odnośnie zarzutu i twierdzeń zobowiązanego, że nie był w chwili wszczęcia postępowania właścicielem przedmiotowego pojazdu oraz zarzutu, że pojazd mógł zostać powierzony innym osobom, organ uznała je za nie zasadne. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, podmiot korzystający z dróg publicznych jest zobowiązany do ponoszenia odpowiednich opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefach płatnego parkowania. Za nieuiszczenie tych opłat pobiera się natomiast odrębną opłatę dodatkową ( art. 13 f ustawy). Egzekwowany obowiązek wynika więc bezpośrednio z przepisów ustawowych, jak również z odpowiednich przepisów prawa miejscowego. Jako podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty, organ egzekucyjny wskazał formalnego współwłaściciela pojazdu - zobowiązanego. Podniósł, że kierowanie egzekucji do właściciela samochodu (czy też współwłaściciela ) opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Drugim elementem jest założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił. Pominąć w tym wypadku można zarówno przypadki kradzieży pojazdu, jak i sytuacje, gdy właścicielem pojazdu jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej. Żaden z nich nie zaistniał bowiem w niniejszej sprawie. Stwierdził, iż w niniejszym postępowaniu, zobowiązany nie wskazywał osoby, której pojazd mógł zostać użyczony w chwili niewniesienia opłaty za parkowanie w SPPN i powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej - bo ta chwila jest również wobec brzmienia ww. przepisów istotna dla ustalenia właściciela pojazdu, do którego należy skierować egzekucję. Zdaniem organu samo stwierdzenie zobowiązanego w zażaleniu, że "pojazd mógł być powierzany wielu osobom" nie jest przekonywujące i w jego opinii zostało wykreowane w celu uniknięcia postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnił, że dochodzone w niniejszej sprawie opłaty dodatkowe znajdują oparcie w ww. przepisach prawa powszechnie obowiązującego oraz prawa miejscowego - uchwale Nr XXXVI/1077/2008 Rady m.st. W. z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposób pobierania tych opłat, a zarzuty zobowiązanego są niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżący podniósł, że w momencie parkowania pojazdu, to nie on najprawdopodobniej był kierującym i nie korzystał w tym miejscu i nawet szerszym horyzoncie czasowym z dróg publicznych. Zwrócił uwagę, iż również błędnie zinterpretowano zapis w zażaleniu, dotyczący iż nie jest właścicielem pojazdu. Podniósł, że nie tylko zaznaczył, iż był współwłaścicielem i nie tylko on mógł decydować o jego powierzeniu, jak przede wszystkim, że pojazd został sprzedany przed wystosowaniem pisma, co nie zostało zbadane i było błędnie interpretowane. Co więcej, w tej sytuacji zdaniem skarżącego nie ma mowy o odpowiedzialności solidarnej, bo dotyczyłaby nowego właściciela. Zdaniem skarżącego przedmiotowa opłatę nie wnosi współwłaściciel, a osoba kierująca pojazdem, co wynika to wprost z par.8 ust 1 i 2 uchwały nr XXXVI/1077/2008 Rady m. St. W. z dnia 26 czerwca 2008, stanowiącej że opłatę należy wnieść "niezwłocznie po zaparkowaniu", więc nie może zostać nią obarczony współwłaściciel, który może nawet nie wiedzieć, że pojazd w danym momencie jest parkowany. Podkreślił, że wszelakie próby otrzymania informacji dotyczącego kierującego pozostały bez odpowiedzi zarówno ze strony ZDM jak i nie zostały wzięte przez SKO, tak również istota zarzutu dotyczy tego, iż ze względu na "niepamiętanie", bez zwrócenia uwagi na wymienione fakty opłatą został obarczony współwłaściciel. Stwierdził, że wybór jego w sposób losowy również budzi wątpliwości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaważył co następuje, Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r, poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżony akt nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z (...)2018 r., którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Stołecznego W. z dnia (...)2018 r. w sprawie uznania za niezasadny zarzutu w sprawie prowadzonego wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego w administracji. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą prawną zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Instytucja zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego ma na celu weryfikację dopuszczalności i prawidłowości wszczęcia i prowadzenia tego postępowania. Obowiązkiem organu egzekucyjnego jest w każdym przypadku zweryfikowanie podanych przez zobowiązanego podstaw prawnych zarzutów, tj. przypisanie okoliczności podniesionych przez zobowiązanego do odpowiednich zarzutów enumeratywnie wymienionych w powyższym przepisie. W badanym przypadku Prezydent Miasta Warszawa, jako wierzyciel z tytułu egzekwowanych obowiązków, był na mocy art. 19 § 2 u.p.e.a. równocześnie organem egzekucyjnym. Stąd wyłącznie ten organ był uprawniony i zobowiązany do rozpoznania złożonych przez zobowiązaną zarzutów (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Skarżący w związku z prowadzonym względem niego postępowaniem egzekucyjnym zgłosił zarzuty: nieistnienia egzekwowanego obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego. Zobowiązany nie zgodził się z koniecznością uregulowania należności, w związku – jej zdaniem – z bezzasadnością dochodzenia wskazanych opłat, a ponadto ze względu na to, że nie był osobą korzystającą z możliwości parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania. Skarżący oparła swoją argumentację na twierdzeniu, że organ nie wykazał, by to on był zobowiązana do zapłaty opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia należnej opłaty. Ponadto zakwestionował to, by jako współwłaściciel w ogóle mógł być podmiotem opłaty dodatkowej. Należy zauważyć w świetle brzmienia przytoczonej normy z art. 33 § 1 pkt u.p.e.a. pojęcie "nieistnienia obowiązku" oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, albo decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono bądź stwierdzono jej nieważność albo decyzja ta wygasła, względnie obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie. Natomiast błąd co do osoby zobowiązanego zachodzi zarówno sytuacji, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego i której doręczyli tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów, jak i sytuacji, gdzie w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek. Organ egzekucyjny bada z urzędu, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. W razie stwierdzenia braków jest obowiązany wydać postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji (art. 29 § 2 u.p.e.a.). Niezakwestionowanie tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny nie wyklucza zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutu co do spełniania wymagań formalnych, jak również zarzutów dotyczących treści tytułu wykonawczego, tym bardziej że organ egzekucyjny bada jedynie formalną prawidłowość tytułu wykonawczego. Badanie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy w obiegu prawnym istnieje prawomocna decyzja nakładająca na zobowiązanego ten obowiązek. W analizowanym przypadku sytuacja taka nie zachodzi, gdyż obowiązek poddany egzekucji powstał z mocy samego prawa. Tym samym uzasadnione było rozpoznanie sprawy przez organ (jako wierzyciela) – w niezbędnym zakresie – od strony merytorycznej. Należy wskazać, że obowiązek poniesienia opłat za parkowanie określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222, ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) – art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 ustawy wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku – zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5). Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej akt prawa miejscowego. Obowiązek taki powinien zostać wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji). Ze względu na jej funkcjonale związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, że opłaty te są "pobierane", nie zaś "wymierzane" czy "ustalane" albo "określane" przez organ administracji, potwierdza zasadność tego wniosku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanym przypadku skarżący nie ma racji podnosząc, że organy administracyjne nie wykazały, że to właśnie on w dniach i miejscach podanych w postanowieniu korzystał z samochodu, gdyż – jak słusznie podniosły organy administracyjne obu instancji – do wniesienia opłat za postój pojazdu bądź opłat dodatkowych w związku z parkowaniem pojazdu zobowiązany jest podmiot korzystający z dróg – kierowca korzystający ze strefy płatnego parkowania. Może nim być zarówno właściciel, współwłaściciel, jak też osoba, która faktycznie włada samochodem, jednak w takich przypadkach stosuje się domniemanie faktyczne, zgodnie z którym za zobowiązanego uważa się właściciela lub współwłaściciela pojazdu do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku wskazując faktycznego użytkownika samochodu. Tym samym, jak prawidłowo zaznaczył organ, to na właścicielu pojazdu spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012r., sygn. akt II GSK 1730/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa o drogach publicznych nie wymaga od wierzyciela, aby to on wykazał, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej ciąży na konkretnej osobie – osobie innej od właściciela pojazdu, o ile to taka właśnie osoba rzeczywiście korzystała z pojazdu. Z tego powodu organ egzekucyjny (także będący jednocześnie wierzycielem dochodzonej należności) ma prawo domniemywać co do zasady, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel (współwłaściciel) pojazdu, a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego z samochodu) przez podniesienie w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt. 4 u.p.e.a.). Organ jest uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku, wskazując faktycznego użytkownika samochodu. To na właścicielu pojazdu spoczywa zatem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne. Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie należnych opłat od tej osoby. Wbrew twierdzeniom skarżącego to w on pismach z (...)2018 r. (zgłoszenie zarzutu) oraz z (...)2018 r. podnosił, że nie jest właścicielem pojazdu, jednakże nie przedstawił na to żadnego dowodu (w postepowaniu przed organami jak i przed Sądem), a jak wynika z pisma ZDM z dnia (...)2018 r. (stanowisko wierzyciela) skarżący nie jest właścicielem pojazdu od dnia (...)2016 r., natomiast opłata została wystawiona (...)2014 r. (dane pobrane z Centralnego Rejestru Pojazdów). Zauważyć należy, iż kwestia zasadności wystawienia dokumentu opłaty dodatkowej z dnia (...)2014 r. była przedmiotem postępowania reklamacyjno-odwoławczego. Na złożone przez skarżącego pismo z (...)2015 r. ZDM udzielił odpowiedzi pismem znak: (...)z (...)2015 r. w którym wskazano, że złożona reklamacja nie została uwzględniona. W odpowiedzi na reklamację wyjaśniono, że w rejonie parkowania pojazdu o numerze rejestracyjnym (...) w dniu (...)2014 r., przy pobieraniu biletów z parkomatu nie było obowiązku wprowadzania numeru rejestracyjnego pojazdu., a co również powoływał się w piśmie z (...)2018 r. dotyczącym zgłoszenia zarzutu nieistnienia obowiązku. Skarżący złożył odwołanie od nieuwzględnionej reklamacji. Komisji Odwoławcza nie uwzględniła odwołania. Sąd uznał, że w badanej sprawie skarżący nie udowodnił, by korzystającą z drogi była inna osoba. Równocześnie należało stwierdzić, że egzekwowany obowiązek powstał z mocy prawa we wskazanych przez organy okresach. Tym samym organy prawidłowo przyjęły, że zarzut strony, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. był niezasadne. Niezależnie od tego tytuł wykonawczy będący podstawą egzekucji spełniał wymogi, o których mowa w art. 27 u.p.e.a., gdyż zawierał wszystkie niezbędne elementy, określone w tym przepisie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.