V SA/Wa 2087/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H.K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 14 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H.K. dalej : "Skarżąca" na opisane w komparycji postanowienia rozstrzygniecie Ministra Finansów z uwagi na wniesienie skargi po upływie ustawowego terminu. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez skarżącą skargą kasacyjną. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 20156 roku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił środek zaskarżenia wniesiony prze skarżącą, traktując skargę kasacyjną H.K. jako zażalenie stosownie do treści art. 194 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] lutego 2016 r. W piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. (data nadania) skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Uzasadniając złożony wniosek, skarżąca wskazała, iż uchybiła terminowi do złożenia skargi bez swojej winy. Skarga została wysłana pocztą w dniu [...] marca 2015 r. (poniedziałek), a termin do złożenia skargi upłynął w dniu [...] marca 2015 r. (piątek) Zatem uchybienie terminowi było nieznaczne. Skarżąca podkreśliła, iż jest osobą starszą i schorowaną, co wynika ze składanych przez nią pism procesowych zalegających w aktach sprawy VSA/Wa 2087/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU. 2012 r., poz. 270) dalej "p.p.s.a.", Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli bez swojej winy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana - w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zaś spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). Zatem z powyższych przepisów wynika, że jednym z warunków formalnych merytorycznego rozpoznania wniosku jest jego wniesienie w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie jeżeli z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika czy termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany, to Sąd ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. (v. postanowienie NSA z 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 974/13). W przedmiotowym przypadku skarżąca złożyła wniosek w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a.. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem w przypadku złożenia środka zaskarżenia na postanowienie o odrzuceniu, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu wyznacza data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie skargi kasacyjnej (por. m.in. postanowienia NSA z dnia 8 stycznia 2011 r., I OZ 1347/10, z dnia 30 kwietnia 2015 r., II FZ 220/15). Oceniając natomiast podane przez skarżącą we wniosku okoliczności uznać należało, że nie wykazała ona przesłanek wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że obok wskazanych powyżej warunków formalnych, które wnioskodawca musi spełnić, konieczne jest uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Oznacza to, że strona musi wykazać (uprawdopodobnić), że w czasie biegu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, a powstanie tej przeszkody nie było spowodowane działaniem strony i było od niej całkowicie niezależne. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się stanowisko, iż przy badaniu czy strona dołożyła szczególnej staranności by podjąć czynność procesową, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Doktryna i orzecznictwo do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Przywrócenie nie jest również dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W świetle powyższych wywodów nie można uznać, że okoliczności przywołane przez skarżącą stanowiły przesłanki do uwzględnienia wniosku o przewrócenie terminu. We wniosku tym podniosła, iż jest osobą starszą i schorowaną. W żaden sposób nie wykazała jednak, iż zewnętrzne, obiektywnie weryfikowalne okoliczności uniemożliwiły jej złożenie skargi w przepisanym terminie. Do złożonego wniosku nie zostały również dołączone jakiekolwiek dokumenty potwierdzające, iż istniały okoliczności uniemożliwiające terminowe wniesienie skargi. Zdaniem Sądu, podstawy do przywrócenia terminu nie stanowi nieporadność skarżącej. Podkreślić należy, iż postanowienie Ministra Finansów, zawierające pouczenie o trybie i terminie, w którym powinna zostać wniesiona skarga zostało prawidłowo doręczone do rąk małżonka skarżącej w dniu [...] lutego 2015 r. Skarżąca mogła zatem z łatwością zastosować się do wytycznych w nim zawartych i terminowo tj. do dnia [...] marca 2015 r. wnieść skargę do sądu, zwłaszcza iż sporządzenie skargi nie jest czynnością skomplikowaną, nie wiąże się z posiadaniem fachowej wiedzy, czy dużym nakładem pracy. W przypadku zaś uznania przez skarżącą, iż sporządzenie pisma procesowego tego typu przekracza jej możliwości powinna ona zwrócić się o pomoc do innej osoby, chociażby, niebędącej fachowcem. Zaniedbanie czy niedbałość w prowadzeniu własnej sprawy nie spełniają przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji