V SA/Wa 2087/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. K. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. K. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 477,50 zł (czterysta siedemdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy), w tym: opłatę za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego w wysokości 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych), podwyższoną o kwotę 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) stanowiącą 23% podatku od towarów i usług oraz wydatki w wysokości 34,70 zł (trzydzieści cztery złote siedemdziesiąt groszy). Postanowieniem z 14 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) odrzucił skargę H. K.na postanowienie Ministra Finansów z (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że skarżąca wniosła skargę po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Przy piśmie Sądu z 15 maja 2016 r. przesłano skarżącej odpis ww. postanowienia z uzasadnieniem i pouczeniem o prawie wniesienia skargi kasacyjnej. W terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 lipca 2015 r. zwolniono skarżącą od kosztów sądowych i ustanowiono dla niej radcę prawnego. Pismem z 3 września 2015 r. (przesłanym Sądowi do wiadomości) Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego P. K. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej. W dniu 14 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu z 14 maja 2015 r., załączając do wniosku skargę kasacyjną. Postanowieniem z 6 października 2015 r. WSA w Warszawie przywrócił skarżącej termin do złożenia skargi kasacyjnej. Po przekazaniu skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), Sąd drugiej instancji postanowieniem z 22 stycznia 2016 r. (sygn. akt II GSK 3588/15) oddalił zażalenie (na postanowienie WSA w Warszawie z 14 maja 2015 r.). W uzasadnieniu ww. orzeczenia NSA wyjaśnił, iż w terminie do zaskarżenia postanowienia WSA w Warszawie przepis art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.) stanowił, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do NSA, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznaczało to, iż od postanowienia z 14 maja 2015 r. przysługiwała skarga kasacyjna do NSA. Po wejściu w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) zmianie uległa treść art. 194 § 1 p.p.s.a. W art. 194 § 1 p.p.s.a. między innymi dodano punkt 1a, z którego wynika, że zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie z treści art. 2 ustawy zmieniającej wynika, że przepis art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a. stosuje się także do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zmieniona treść art. 173 § 1 p.p.s.a. będzie znajdowała zastosowanie do spraw wszczętych po dacie wejścia w życie ustawy zmieniającej, jak stanowi art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. (postanowienie NSA z 4 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1917/15). Wobec tego NSA potraktował wniesioną skargę kasacyjną jako zażalenie skarżącej. Następnie w dniu 10 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z 13 kwietnia 2016 r. WSA w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone zażaleniem. W piśmie z 20 kwietnia 2016 r. pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Wskazał również, iż poniósł wydatki w wysokości 34,70 zł tytułem kosztów korespondencji. Do ww. pisma załączył wykaz wydatków oraz kopię dowodów nadania przesyłek poleconych do skarżącej, do organu i do Sądu. Stosownie do treści art. 250 § 1 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). W myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji zostało zakończone postanowieniem WSA w Warszawie z 14 maja 2015 r. o odrzuceniu skargi, a więc przed 1 stycznia 2016 r. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie wynagrodzenia radcy prawnemu za pomoc prawną udzieloną z urzędu podle podlegał rozpoznaniu na gruncie nowych przepisów, tj. ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (dalej: rozporządzenie). Stosownie do § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Według § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Przepis § 4 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy, nakładu pracy radcy prawnego i wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy oraz przykładowo wymienia czynności, które należy brać pod uwagę w tym zakresie. Natomiast w myśl § 21 ust. 1 rozporządzenia, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1) w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł, c) w innej sprawie - 480 zł; 2) w drugiej instancji: a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA - 75% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł, b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł, c) za udział w rozprawie przed NSA - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł, d) w postępowaniu zażaleniowym - 240 zł. W tym miejscu podkreślić należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G.z (...) kwietnia 2013 r. o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Zatem niniejsza sprawa sądowoadministracyjna należy do kategorii innych spraw, o których mowa w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. W konsekwencji podstawę prawną do obliczenia wynagrodzenia dla radcy prawnego P. K., który reprezentował skarżącą wyłącznie w ramach drugiej instancji postępowania sądowoadministracyjnego (sporządzając skargę kasacyjną oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, a także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi), stanowi przepis § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Uwzględniając czynności podjęte w niniejszej sprawie przez wyznaczonego z urzędu radcę prawnego P. K. oraz przedłożony do akt sprawy wykaz jego wydatków, referendarz sądowy rozpoznający niniejszy wniosek, ustalił wynagrodzenie pełnomocnika na kwotę 477,50 zł, na którą składają się: • opłata maksymalna w wysokości 360 zł podwyższona - w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia - o obowiązującą w dniu orzekania stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, tj. podatku VAT (23%), czyli o kwotę 82,80 zł (łącznie: 442,80 zł) oraz • wydatki w wysokości 34,70 zł. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.