V SA/Wa 2110/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz konieczności zwrotu odsetek w sprawie ze skargi Gminy M. - Powiatowy Urząd Pracy w G. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] lipca 2013r. jej autor wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz konieczności zwrotu odsetek. Zaskarżona decyzja zobowiązuje Gminę M., w imieniu której działa Prezydent Miasta G. reprezentowany przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w G. do zwrotu dofinansowania w kwocie 5.833,30 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia przekazania środków tj. od 3 sierpnia 2010r. W uzasadnieniu złożonego wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał na potrzebę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym odsetek, gdyż jego zdaniem uiszczenie ich byłoby co najmniej przedwczesne, a w przypadku wygrania sprawy, zaistniałyby trudności w uzyskiwaniu wpłaconych kwot. W opinii autora skargi wstrzymanie zapłaty odsetek jest działaniem celowym i odpowiedzialnym, które uchroni stronę od zaistnienia nieodwracalnych skutków faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. Nr 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt: II GZ 138/04). Natomiast rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego tj. określenie kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (v. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2009r., sygn. akt: II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącemu kwoty pieniężnej (wraz z odsetkami) orzeczonej w decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa na stronie skarżącej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej Gminy wskazał na zaistnienie ewentualnych trudności w odzyskiwaniu wpłaconych kwot od organu, a w szczególności odsetek od należności głównej. Zabrakło konkretnych argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku, pełnomocnik nie odniósł się stanu finansów Gminy, a jedynie ograniczył się do wskazania swoich przyszłych obaw dotyczących zwrotu dofinansowania. Wobec powyższego w ocenie Sądu, w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.