V SA/Wa 2120/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. w L. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 21 sierpnia 2013 r. F. w L. (dalej jako: "skarżąca") wniosła skargę na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lipca 2013 r. W piśmie z dnia 21 stycznia 2014 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając tenże wniosek skarżąca wskazała, że wymienioną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, tj. Dyrektora [...] Wojewódzkiego Urzędu Pracy we W. z dnia [...] maja 2013 r. określającą na 1409,40 zł kwotę dofinansowania ze środków unijnych przypadającą do zwrotu. Skarżąca podkreśliła, że w dniu 22 stycznia 2014 r. zwróciła ww. sumę. Chciała bowiem uniknąć konsekwencji wynikających z art. 207 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) przewidującego wykluczenie strony na okres 3 lat z możliwości otrzymywania środków europejskich w przypadku braku zwrotu ustalonej kwoty dofinansowania. Skarżąca wskazała także, iż o wskazanych powyżej konsekwencjach nie została poinformowana przez organ II instancji. Podkreśliła, iż Minister Rozwoju Regionalnego poinformował ją wyłącznie o trybie odwoławczym do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zwrócić uwagę na to, iż przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 ustawy wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, Monitor Prawniczy, 2006 r., nr 14, s. 677). W konsekwencji uznać należy, że zastosowanie ochrony przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma zastosowanie tylko i wyłącznie w stosunku do decyzji, które nadają się do wykonania. Przenosząc ww. uregulowanie prawne na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie z jednego kluczowego powodu. Chodzi tu mianowicie o fakt wykonania zaskarżonej decyzji przez skarżącą, tj. o dokonanie spłaty całej przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych, przed wydaniem przez Sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania tejże decyzji. Podkreślenia wymaga, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji już wystąpiły. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest bowiem postrzegana jako tymczasowa ochrona podmiotu, który wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącej ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może więc mieć miejsce – jak wskazano powyżej – tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. Skoro postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., I OZ 410/10). W sytuacji, gdy zaskarżona decyzja określiła przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania ze środków unijnych, a skarżąca w dniu 20 stycznia 2014 r. kwotę tę na rzecz Skarbu Państwa uiściła, to w chwili orzekania przez Sąd pierwszej instancji skutek wynikający z zaskarżonej decyzji już nastąpił. Obecnie skutki tej decyzji mogą być zniwelowane jedynie przez pozytywne dla skarżącej orzeczenie Sądu uwzględniające skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania. Na koniec wskazać należy, że z przedstawionych powodów, na treść niniejszego rozstrzygnięcia nie mogła mieć wpływu argumentacja skarżącej dotycząca braku poinformowania jej przez organ odwoławczy o konsekwencjach wynikających z art. 207 ust. 4 pkt 3 ustawy o finansach publicznych. Tym niemniej Sąd zauważa, iż pouczenie o skutkach niedokonania zwrotu środków – wynikających z treści ww. przepisu – znalazło się w decyzji organu I instancji z dnia 14 maja 2013 r., którą to decyzję Minister Rozwoju Regionalnego w całości utrzymał w mocy. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.