V SA/Wa 2139/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. K. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). L. F., obywatel N., deklarujący narodowość [...], w dniu 23.03.2011 r. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej W. z uwagi na przekroczenie granicy RP w sposób nielegalny. Tożsamość zatrzymanego ustalono na podstawie paszportu, którym legitymował się cudzoziemiec o numerze [...] wydanego przez Ambasadę N. we W. w dniu [...].07.2010 r. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Karny z dnia [...].03.2011r. (sygn. akt [...]) L. F. został umieszczony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców przy [...] Oddziale Straży Granicznej w B. na okres nieprzekraczający dziewięćdziesięciu dni, licząc od dnia zatrzymania, tj. od dnia 23.03.2011 r. W dniu 01.04.2011 r., podczas przebywania w Strzeżonym Ośrodku, cudzoziemiec wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. Następnie, w związku ze złożeniem tego wniosku, Sąd Rejonowy w [...] , postanowieniem z dnia [...].04.2011 r. przedłużył cudzoziemcowi okres pobytu w Strzeżonym Ośrodku, wyznaczając 90 dni od dnia złożenia wniosku tj. od dnia [...].05.2011 r. do dnia 28.06.2011 r. Cudzoziemiec w pkt. E.1 ankiety aplikacyjnej podał następujące okoliczności, z powodu których ubiega się o nadanie statusu uchodźcy w Polsce: Byłem poddany przemocy seksualnej w moim życiu jako młody chłopak, nastolatek. To były straszne chwile mojego życia, których nie chcę pamiętać. Byłem strasznie skrzywdzony poprzez łamanie i pozostawienie blizn na moim ciele, pomimo tego szybko opuściłem mój kraj pochodzenia na okres 15 lat. Nie mam żadnej rodziny poza Europą. Z dodatkowych informacji zawartych we wniosku wiadomo, że cudzoziemiec zamieszkiwał w L. w N., a ostatnim miejscem w którym przebywał przed opuszczeniem kraju pochodzenia był stan K. Z jego zeznań wynika, że z kraju pochodzenia wyjechał w 1996 r., a do Polski za pierwszym razem dotarł we wrześniu 2002 r. w celu znalezienia klubu piłkarskiego, z którym mógłby podjąć współpracę. W międzyczasie cudzoziemiec przebywał we Francji i w Szwecji, a do Polski powrócił w dniu 23.03.2011 r. Wnioskodawca nie powołał się na żadne prześladowania w kraju pochodzenia, nie był również nigdy zatrzymany, ani skazany wyrokiem sądu, nie należał nigdy do żadnej organizacji o charakterze politycznym, religijnym, etnicznym, bądź społecznym. W dniu 02.05.2011r. w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców przy [...] Oddziale Straży Granicznej w B. odbyło się przesłuchanie cudzoziemca w zakresie przyczyn i okoliczności wyjazdu z kraju pochodzenia, obaw, z powodu których nie chce lub nie może skorzystać z jego ochrony, a także motywów ubiegania się o status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Za zgodą Cudzoziemca przesłuchanie zostało przeprowadzone w zrozumiałym dla niego języku angielskim. Z uwagi na zadeklarowaną we wniosku przemoc seksualną, w przesłuchaniu uczestniczył psycholog. Cudzoziemiec podczas przesłuchania podał, że nie zna swoich biologicznych rodziców, został adoptowany, gdy był jeszcze dzieckiem. Opuścił N. legalnie w 1996 r. na podstawie paszportu [...] i udał się do Kamerunu. Następnie przebywał w wielu krajach afrykańskich przez okres ok. 4-5 lat, m.in. w Gabonie i Kenii. Podejmował tam pracę, udzielając prywatnych lekcji języka angielskiego. Następnie przyjechał do Europy, do B., gdzie spędził około miesiąca. Tam zgubił swój paszport zagraniczny, przedostał się nielegalnie do Francji, a po około roku przyjechał do Polski w celu znalezienia klubu piłkarskiego, z którym mógłby współpracować. Podróż z Francji do Polski odbył samochodem z jakimś nieznajomym człowiekiem, nie posiadając przy sobie żadnych dokumentów. Podczas pobytu w Polsce mieszkał w W. i udzielał prywatnych zajęć z języka angielskiego. W 2003 r. poznał w W. A. S., z którą ma córkę S. F. A. S. wyjechała w 2006 r. do Anglii, natomiast on pozostał w Polsce. W 2007 r. poznał E. L., z którą rok później zawarł związek małżeński. Z jego zeznań wynika, że to był zły wybór i planują rozwód, zaś ma obecnie zamiar ożenić się z A. S., natomiast z E. L. nie ma aktualnie kontaktu. Po otrzymaniu zezwolenia na zamieszkanie od Wojewody [...] w 2008 r. L. F. udał się do Szwecji do pracy. W 2009 r., po powrocie do Polski złożył kolejny wniosek do Wojewody [...] o udzielenie zgody na zamieszkanie. Nie czekając na wydanie decyzji po upływie 7 miesięcy, cudzoziemiec wyjechał z powrotem do Szwecji. Gdy wrócił do Polski w 2009 r. okazało się, że jego żona – E. L. oczekuje dziecka z innym mężczyzną i wyjechała do Anglii. Aplikant twierdzi, że zadecydował wówczas o rozwodzie, ale do tej pory nie złożył stosownych dokumentów do sądu. Cudzoziemiec dodał, że od 2010 r. mieszkał razem z A. S. w J. W marcu 2010 r. ponownie wyjechał do Szwecji do pracy, a stamtąd udał się do Włoch w celu wyrobienia nowego paszportu [...]. Po jego powrocie, w sierpniu bądź wrześniu 2010 r. .A S. wraz z dzieckiem wróciła do Anglii, ponieważ jego córka uczęszcza do tamtejszej szkoły. L. F. utrzymuje, że nie wyjechał ponieważ chciał najpierw zalegalizować swój pobyt w Szwecji, a dopiero później miał zamiar do nich dołączyć. Jednak, gdy ponownie wyjechał do Szwecji, został tam zatrzymany przez policję. Aplikant złożył tam wniosek o status uchodźcy, po czym w, marcu 2011r. został przekazany do Polski i umieszczony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców . Wnioskodawca wskazał na następujące okoliczności opuszczenia kraju pochodzenia: Byłem wykorzystywany seksualnie przez rodzinę, która mnie adoptowała. Adopcyjni rodzice bili mnie, a wujek, który z nami mieszkał wykorzystywał mnie seksualnie. Nie mówiłem o tym wcześniej, nawet w Szwecji. Nie mam w N. rodziny, nie znam swoich rodziców. To co mnie spotkało jest bardzo smutne. Trwało odkąd byłem małym dzieckiem (miałem ok. 6 łat), trwało to do 16 roku mojego życia. Nie chcę o tym mówić, to wstyd. Nie szukałem pomocy u odpowiednich organów ponieważ nikt by mi nie uwierzył. Nie powiedziałem o tym nikomu, było mi wstyd. Rodzice adopcyjni o niczym nie wiedzieli, bili mnie . Cudzoziemiec twierdzi, że nie miał żadnych innych problemów w N., oprócz tych wskazanych powyżej. Zaprzeczył jakimkolwiek prześladowaniom jego osoby. Oświadczył, że nigdy nie był zatrzymany, aresztowany ani skazany wyrokiem sądu. Nie brał udziału w działaniach zbrojnych w swoim kraju podchodzenia. Nie należał również do żadnej organizacji o charakterze politycznym, społecznym, bądź etnicznym w N.. Z jego zeznań nie wynika również, ażeby w pozostałych krajach afrykańskich, w których przebywał po opuszczeniu N. miał jakiekolwiek problemy. Aplikant utrzymuje, że przyjechał do Europy ponieważ chciał być jak najdalej od kraju swojego pochodzenia. Zapytany o obawę przed powrotem do N., oznajmił : Nie mam tam rodziny, minęło zbyt wiele czasu, aby powrócić. Decyzją z [...] czerwca 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił rozpatrzeć wniosek L. F. jako oczywiście bezzasadny, odmówić nadania statusu uchodźcy, odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej i stwierdzić , że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Szef Urzędu wyjaśnił, że na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 2009 r. nr 189, poz. 1472 z późn. zm.) rozpoznał wniosek cudzoziemca, jako oczywiście bezzasadny, ponieważ ubiegając się o ochronę międzynarodową, powołał się on na problemy związane z przemocą w rodzinie, nie zaś na obawę przed prześladowaniami z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, czy też ryzyko doznania poważnej krzywdy , czyli na podane w art. 13 ust. 1 powody nadania statusu uchodźcy. Organ I instancji wyjaśnił też, że z zeznań cudzoziemca oraz z informacji o kraju pochodzenia całkowicie jasno wynika, że nie zachodzą wobec cudzoziemca określone w art. 15 przesłanki do udzielenia ochrony uzupełniającej. W ocenie organu w sprawie cudzoziemca nie zachodzą określone w art. 97 ust, 1 pkt 1 i 1a przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Cudzoziemiec nie wykazał, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. Zdaniem Szefa Urzędu udzielenia takiej zgody nie wymagają względy ochrony jego życia rodzinnego. Wskazał, że co prawda jest on mężem obywatelki polskiej, ale sam przyznał, że małżeństwo to jest nieudane, nie funkcjonuje i wnioskodawca ma zamiar się rozwieść. Co do córki , to organ wskazał, że A. S. mieszka z nią od kilku lat w Anglii, a cudzoziemiec uznał dziecko dopiero w 2010 r., wcześniej natomiast w odpisie zupełnym aktu urodzenia widniało nazwisko S. B., jako ojca dziecka. Wobec tego, że strona jest mężem obywatelki polskiej organ nie orzekł o jego wydaleniu ( art. 48 ust. 2 pkt 4 ). Od powyższej decyzji L. F. złożył odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców, która decyzją z [...] lipca 2011r. utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Rady skarżący nie może zostać uznany za osobę prześladowaną w kraju pochodzenia. Rada wyraziła także pogląd, że dostępne informacje na temat sytuacji w kraju pochodzenia wnioskodawcy pozwalają stwierdzić, że nie istnieje realne zagrożenie bezpieczeństwa L. F. w przypadku repatriacji. Organ odwoławczy powołał się na materiały źródłowe Departamentu Afryki i Bliskiego Wschodu MSZ z dn. 6 czerwca 2011 roku i Instrukcję operacyjną Home Office z dn. 14 kwietnia 2009 roku o możliwości ewakuacji wewnętrznej. Zdaniem Rady wskazywane przez wnioskodawcę okoliczności związane z obawami i poczuciem braku bezpieczeństwa nie mogły stanowić kluczowej przesłanki do emigracji z kraju pochodzenia. Wjazd cudzoziemca do Polski, nie wiązał się z zamiarem poszukiwania skutecznej formy ochrony międzynarodowej, przesłanką do ekspatriacji wnioskodawcy była jego trudna sytuacja materialna w kraju pochodzenia oraz uwarunkowania osobiste (trudne relacje z krewnymi). Te same okoliczności wskazują, w ocenie Rady do Spraw Uchodźców, że zasadnie odmówiono skarżącemu ochrony uzupełniającej, gdyż analiza sytuacji w kraju pochodzenia potwierdza ustalenia organu I instancji o braku okoliczności stanowiących realne zagrożenie dla bezpieczeństwa aplikanta. Zdaniem Rady nie zaistniała także żadna z przesłanek opisanych w art. 97 pkt. 1, a więc nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że w kraju pochodzenia mogłoby być zagrożone prawo L. F. do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, że mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Postępowanie nie wykazało także, że by zaistniała którakolwiek z przesłanek wymienionych art. 97 pkt 2- 4 ustawy o udzielaniu ochrony. Od powyższej decyzji L. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie: - art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Istnienie okoliczności, że w kraju pochodzenia mogłoby być zagrożone prawo wnioskodawcy do życia, wolności lub bezpieczeństwa osobistego lub, że mógłby być poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być karany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., stanowi podstawę do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Zdaniem skarżącego organ II instancji nie dokonał ustaleń dot. aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia i rzeczywistych zagrożeń z którymi po powrocie do kraju może zetknąć się strona. W szczególności skarżący powołał się na brak ustaleń co do zagrożeń ze strony osób, które wykorzystywały go seksualnie . - art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie powyższego przepisu bez uszczegółowienia tj. bez odwołania się do konkretnego pkt. Skarżący wskazał, że cytowany przepis stanowi jedynie – jeżeli nie istnieją okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej albo zgody napo byt tolerowany, w decyzji w której odmawia się nadania statusu uchodźcy wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, orzeka się o ich wydaleniu, wyłączeniem przypadku gdy cudzoziemiec. I tutaj organ nie dokończył stwierdzenia prawnego w swojej decyzji. - art. 81 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) określającego obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów. - art. 7, art. 8, art. 9 , art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku pełnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego. Skarżący wniósł także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie wskazując, iż postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie ze wszystkimi wytycznymi zawartymi w przepisach ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony oraz przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) powołanej wyżej ustawy), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych ww. przepisami, Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.) – cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) – uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy jednak określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w Podręczniku ,,Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Sąd dokonując badania prawidłowości działania organów przy wydaniu objętych kontrolą sądu decyzji, w pierwszej kolejności analizował prawidłowość działania organów w zakresie oceny występowania wyżej omówionych przesłanek uzasadniających nadanie statusu uchodźcy. Należy wskazać, że sam skarżący nie powołuje się na żadne okoliczności, które można by uznać za obawę przed prześladowaniem z przyczyn wyżej wskazanych. Jako jedyny przejaw użycia wobec niego przemocy powołał się na wykorzystywanie seksualne, gdy był niepełnoletni, przez osobę s[spokrewnioną z jego adopcyjnymi rodzicami. Należy podkreślić, że skarżący niw wyrażał w trakcie przesłuchania żadnych obaw związanych z tym faktem w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, tak więc zarzuty skargi związane z brakiem ustaleń organu II instancji w tym zakresie należy uznać za chybione. Organ nie miał podstaw do czynienia ustaleń w tym zakresie skoro sam skarżący nie powoływał się na żadne okoliczności mogące świadczyć o możliwym prześladowaniu w rozumieniu zarówno art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, jak i podstawach do udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1. Przypomnieć też należy, że bez obaw kontaktuje się z ambasadą swojego kraju pochodzenia np: w sprawie wydania nowego paszportu, zaś z wnioskiem o udzielenie statusu uchodźcy wystąpił dopiero w momencie osadzenia w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców, po wielu latach pobytu poza krajem pochodzenia. W ocenie Sądu nie zachodzą także przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany określone w art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy tj. wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Sąd podziela poglądy organów wyrażone w uzasadnieniach decyzji, że taka ochrona nie jest potrzebna, gdyż sam skarżący przyznaje, że jego małżeństwo nie funkcjonuje. Cudzoziemiec ma co prawda dziecko z obywatelką polską , ale uznał to dziecko dopiero w 2010 r., a ponadto córka przebywa na stałe ze swoją matką w Wielkiej Brytanii. Reasumując, zdaniem Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w pełni zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 77 § 1 k.p.a., zebrane dowody zostały ocenione zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., a następnie ta ocena została w sposób wyczerpujący przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego zarzucane naruszenie przepisów procedury nie miało miejsca . W szczególności za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. przez organ II instancji, gdyż skarżący pismem z dnia 21 lipca 2011r. został powiadomiony o możliwości składania wniosków, dowodów oraz zapoznania się z aktami. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w zaskarżonej decyzji Rady do Spraw Uchodźców i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), należało oddalić skargę jako niezasadną. Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).