V SA/Wa 2142/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę. Przedmiotem skargi E. J. (dalej jako: "skarżąca" lub "strona") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej jako: "Prezes ARiMR", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), z [...] września 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej jako: "Dyrektor OR" lub "organ I instancji") z [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. [...] kwietnia 2017 r. skarżąca złożyła w [...] OR ARiMR wniosek o przyznanie pomocy na operację typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" w ramach poddziałania "Pomoc na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarach wiejskich" objętego PROW na lata 2014-2020. Pismem z [...] maja 2017 r. Dyrektor OR wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie pomocy. Wezwanie obejmowało uzupełnienie wniosku/złożenie wyjaśnień do wniosku w zakresie m.in. sekcji II.2. dotyczącej identyfikacji podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy (rodzaju podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy) oraz dostarczenie oryginału zaświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej KRUS o okresie podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy oraz zakresie tego ubezpieczenia wydanego nie wcześniej niż dwa miesiące przed dniem złożenia wniosku o przyznanie pomocy, a także o złożenie wyjaśnień w zakresie wskazania przez skarżącą we wniosku o przyznanie pomocy, jakoby była ona beneficjentem pomocy w ramach poddziałania "Płatności na rzecz rolników kwalifikujących się do systemu dla małych gospodarstw, którzy trwale przekazali swoje gospodarstwo innemu rolnikowi". W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca złożyła wyjaśnienia oraz dokumentację obejmującą m.in. zaświadczenie KRUS z [...] czerwca 2017 r. nr [...] o podleganiu przez skarżącą (jako małżonek rolnika) ubezpieczeniu społecznemu rolników w okresach 1 stycznia 2012 r. do 21 grudnia 2016 r. Pismem z [...] czerwca 2017 r. organ I instancji poinformował skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o planowanym terminie wydania decyzji. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. [...] lipca 2017 r. Dyrektor OR wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" w ramach poddziałania "Pomoc na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarach wiejskich" objętego PROW na lata 2014-2020. Organ I instancji wskazał, że strona nie spełniła kryterium podmiotowego przyznania pomocy, określonego w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" w ramach poddziałania "Pomoc na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarach wiejskich" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 1196 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"). Wyjaśnił, że skarżąca nie spełnia kryterium określonego w zarówno § 2 ust. 1 pkt 1 jak i pkt 2 rozporządzenia, bowiem nie jest ani rolnikiem, małżonkiem rolnika lub domownikiem, który podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników w pełnym zakresie z mocy ustawy, nieprzerwanie co najmniej od 24 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy, ani formalnie nie jest beneficjentem poddziałania "Płatności na rzecz rolników kwalifikujących się do systemu dla małych gospodarstw, którzy trwale przekazali swoje gospodarstwo innemu rolnikowi". Dodał, że beneficjentem tej pomocy jej współmałżonek strony – P. J. na którego została wystawiona decyzja o przyznaniu pomocy. Pismem z [...] lipca 2017 r. skarżąca złożyła do Prezesa ARiMR odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Decyzją z [...] września 2017 r. nr [...] organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora OR z [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu swej decyzji podzielił w całości argumentację Dyrektora OR w zakresie nie spełnienia przez stronę warunków uzyskania wnioskowanej pomocy. Prezes ARiMR podkreślił, że z wyjaśnień złożonych przez stronę oraz z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że skarżąca nie jest beneficjentem ww. działania, a jedynie małżonką beneficjenta, który uzyskał wsparcie w ramach przedmiotowego działania. Ponadto z załączonego do akt sprawy zaświadczenia z KRUS z [...] czerwca 2017 r. o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu rolników wynika, że strona podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników w okresach od 1 stycznia 2012 r. do 21 grudnia 2016 r. z mocy ustawy (...) jako rolnik małżonka. Podkreślił dalej, że zgodnie z dokumentacją wniosku o wpis do ewidencji producentów z [...] października 2016 r., który został złożony przez małżonka strony, P. J., w Biurze Powiatowym ARiMR w N., strona jako współposiadacz gospodarstwa rolnego oświadczyła, że wyraża zgodę na wpis małżonka do ewidencji producentów. Ponadto skarżąca w ww. dokumencie oświadczyła, że znane są jej zasady wpisu do ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, o którym mowa w ustawie z dnia 18 grudnia 2013 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że strona w chwili składania wniosku o przyznanie pomocy miała wiedzę, iż w myśl ww. przepisów dla małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny (numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę). Ponadto, zdaniem Prezesa ARiMR dokumentacja sprawy wskazuje, iż we wniosku o przyznanie pomocy skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem, iż znane są jej zasady ubiegania się i przyznawania pomocy określone w przepisach rozporządzenia wykonawczego oraz wymagania uszczegółowione w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji odniósł się do zarzutów strony wskazanych w odwołaniu uznając je za niezasadne. Pismem z [...] października 2017 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa ARiMR z [...] września 2017 r. wnosząc o jej uchylenie w całości i ponowne rozpatrzenie sprawy. Organowi II instancji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: "k.p.a."). Ponadto wskazała, że decyzja wynika ze sprzecznych ze sobą aktów prawnych co stoi w sprzeczności z Konstytucją RP i godzi w zasadę równości obywateli wobec organów administracji. W uzasadnieniu skargi rozwinęła podnoszone zarzuty wskazując m.in., że interpretacja przepisów rozporządzenia dokonana przez organy jest krzywdząca dla współmałżonków obojga płci, którzy z różnych powodów chcą zrezygnować z pracy na roli, która to praca stała się nie wystarczająca do utrzymania rodziny i decydują się na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej. Podkreśliła, że na długo przed wdrożeniem programów, jak i tuż przed podjęciem decyzji o zbyciu gospodarstwa i decyzji o aplikowanie o środki przedmiotowego programu wielokrotnie zasięgała wraz z mężem informacji o możliwość skorzystania z przedmiotowego programu przez skarżącą, jako żonę beneficjenta (w tym w powiatowej placówce ARiMR). Dodała, że wszystkie pytane osoby, przywołując aktualne przepisy oraz logikę założeń restrukturyzacji polskiego rolnictwa nigdy nie poddały w wątpliwość możliwości pozyskania premii na rozpoczęcie działalności pozarolniczej ww. programu małżonce beneficjenta, która do zbycia gospodarstwa pracowała na nim wraz z mężem. Strona wyjaśniła ponadto, że wraz z mężem sprzedała gospodarstwo rolnikowi, który zwiększył swoje gospodarstwo rolne. Pozyskane z niego środki wraz z uzyskaną pomocą w ranach działania premie na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na terenach wiejskich chciała przeznaczyć na utworzenie przy wykorzystaniu posiadanej nieruchomości hostelu w związku z dość dynamicznym zapotrzebowaniem lokali na krótkotrwały wynajem. Dodała, że poniosła w związku z tym już pewne koszty z tytułu wstępnych projektów i wykonania kosztorysu niezbędnego do złożenia wniosku o dofinansowanie swego przedsięwzięcia w ramach PROW 2014-2020, którego stronie odmówiono gdyż, jako współwłaścicielka zbywanego gospodarstwa rolnego spełniającego wszelkie warunki i przesłanki, nie jest w grupie odbiorców do których to wsparcie jest adresowane. Zauważyła przy tym, że jej mąż byłby zaliczony do grupy adresatów wsparcia gdyby złożył wniosek, jednakże jak stwierdziła: "on ma inne plany na życie". W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 19 czerwca 2018 r. występujący w imieniu skarżącej P. J. (mąż strony) oświadczył, że popiera skargę. Dodał, że gospodarstwo rolne zostało zbyte w grudniu 2016 r. i z tą datą skarżąca przestała być ubezpieczona w KRUS. Wskazał, że wpis do ewidencji rolnych posiada on jako rolnik ale posiada go również skarżąca (na drugim miejscu). Stwierdził, że jako beneficjent otrzymał pomoc w ramach poddziałania dotyczącego rolników, którzy w sposób trwały wyzbyli się gospodarstwa rolnego, które stanowiło wspólność ustawową. Mimo tego, że decyzja dotyczy jego osoby to zobowiązania wynikające z tej decyzji np. zakaz ponownego prowadzenia gospodarstwa rolnego dotyczy również skarżącej. W tym stanie rzeczy zauważył, że skarżącej powinna być przyznana pomoc. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Oświadczył, że wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej w ewidencji producentów rolnych wpisany jest wyłącznie P. J., co wynika z wpisu do ewidencji znajdującego się na k. 138 akt administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z § 2 ust 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, Pomoc finansową na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" w ramach poddziałania "Pomoc na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarach wiejskich" objętego Programem przyznaje się: 1) rolnikowi, małżonkowi rolnika lub domownikowi rolnika, który: a) jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, b) ma ukończone 18 lat w dniu składania wniosku o przyznanie pomocy, c) podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników w pełnym zakresie z mocy ustawy, nieprzerwanie co najmniej od 24 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy, d) nie jest wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu szkół i placówek publicznych od 24 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy, albo 2) beneficjentowi poddziałania "Płatności na rzecz rolników kwalifikujących się do systemu dla małych gospodarstw, którzy trwale przekazali swoje gospodarstwo innemu rolnikowi" objętego Programem oraz spełniającemu warunek, o którym mowa w pkt 1 lit. d - który przedłożył biznesplan dotyczący podjęcia działalności pozarolniczej oraz zobowiązał się do jego realizacji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że strona nie spełniła warunku podmiotowego uzyskania pomocy wskazanego zarówno w pkt 1 jak i pkt 2 § 2 ust. 1 rozporządzenia. Wyjaśnił, że strona nie posiada statusu beneficjenta pomocy w ramach poddziałania "Płatności na rzecz rolników kwalifikujących się do systemu dla małych gospodarstw, którzy trwale przekazali swoje gospodarstwo innemu rolnikowi" (który to status posiada jej mąż – P. J.), ani też nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników w pełnym zakresie z mocy ustawy, nieprzerwanie co najmniej od 24 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Ustalenie powyższych okoliczności Prezes ARiMR oparł o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym mi.in zaświadczenie KRUS z [...] czerwca 2017 r. o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu rolników przez skarżącą w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 21 grudnia 2016 r. oraz raportu z ewidencji producentów dotyczącego P. J., któremu nadano numer identyfikacyjny producenta: [...]. W treści skargi strona nie zakwestionowała powyższych ustaleń organu II instancji. Skupiła się natomiast na wykazaniu, w jej ocenie, dyskryminujących postanowień rozporządzenia oraz ich sprzeczności z ustawą o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Na rozprawie, która odbyła się 19 czerwca 2018 r. pełnomocnik strony (P. J. – mąż skarżącej) potwierdził, że z chwilą zbycia gospodarstwa rolnego w grudniu 2016 r. strona przestała być ubezpieczona w KRUS. Oświadczył również, że jako beneficjent pomocy otrzymał on pomoc w ramach poddziałania dotyczącego rolników, którzy w sposób trwały wyzbyli się gospodarstwa rolnego, które stanowiło wspólność ustawową. Dodał, że wpis do ewidencji posiada on jako rolnik, ale posiada go również skarżąca "na drugim miejscu". Biorąc pod uwagę treść skargi oraz oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie uznać należało, że strona nie kwestionuje braku spełnienia warunku podmiotowego otrzymania pomocy wskazanego w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia dotyczącego nieprzerwanego podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników w pełnym zakresie z mocy ustawy, nieprzerwanie co najmniej od 24 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy, ani też faktu, że beneficjentem przedmiotowej pomocy był P. J. Pełnomocnik strony zakwestionował natomiast wskazywany przez organy brak posiadania przez skarżącą wpisu do ewidencji producentów. Należy zatem wyjaśnić, że zgodnie z art. 12 ust 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2015 r., poz. 807 ze zm., dalej jako: "u.k.s.e.p.") w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się: 1) jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę; 2) odrębny numer identyfikacyjny od numeru, o którym mowa w pkt 1, jeżeli wnioskodawca prowadzi samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazł pkt 1 wskazanego wyżej art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p., bowiem numer identyfikacyjny został nadany jedynie P. J. na co strona wyraziła pisemną zgodę. Powyższe potwierdza treść skargi (s. 2), gdzie skarżąca przytaczając treść ww. przepisu wskazała: "w wypadku związku małżeńskiego nadaje się temu ze współmałżonków na rzecz którego drugi z małżonków wyraził pisemną zgodę, tak też było w naszym przypadku". Nadanie numeru identyfikacyjnego producenta mężowi skarżącej potwierdza również znajdujący się aktach sprawy raport z ewidencji producentów z [...] kwietnia 2017 r., gdzie jako producent o nr [...]. wskazany został P. J., brak jest w nim natomiast jakiejkolwiek wzmianki o skarżącej. Powyższe, w ocenie Sądu świadczy niewątpliwie o prawidłowym działaniu organów orzekających w sprawie. Skarżąca nie spełniła bowiem warunku podmiotowego uzyskania wnioskowanej pomocy wskazanego w § 2 ust. 1 rozporządzenia, co nie zostało w żaden sposób przez skarżącą podważone, również na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Przechodząc do zarzutów podniesionych w skardze wyjaśnić należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia naruszenia przez organ II instancji art. 32 Konstytucji RP wyrażającego zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji. Nie sposób bowiem mówić o dyskryminacji w sytuacji, gdy przyczyną odmowy przyznania stronie wnioskowanej pomocy był brak spełnienia przez nią przesłanek wskazanych w § 2 ust. 1 rozporządzenia. Organy wydając swe decyzje nie pogorszyły sytuacji strony w porównaniu do innych ubiegających się o pomoc podmiotów, które również tych przesłanek nie spełniły. W takich bowiem sytuacjach organy związane treścią powszechnie obowiązującego aktu prawnego jakim jest rozporządzenie mają obowiązek wydać decyzję o odmowie przyznania pomocy. Treść § 2 ust. 1 rozporządzenia wskazuje wprost podmioty mogące ubiegać się o otrzymanie wnioskowanego dofinansowania. W sytuacji jasno sformułowanego przepisu, zgodnie z którym to beneficjent poddziałania (a nie jego małżonek) uprawniony był do otrzymania pomocy, nie sposób doszukiwać się w działaniu organów dyskryminacji w stosunku do skarżącej. Podkreślenia także wymaga, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Realizacja powyższej zasady objawia się m.in. w stosowaniu przez organy administracji publicznej właściwych przepisów prawa powszechnie obowiązującego mających zastosowanie w danej sprawie. Nie można zatem ze skutków realizacji przez organy zasady wynikającej z art. 7 Konstytucji RP wyprowadzić wniosku o naruszaniu przez organy zasad określonych art. 32 Konstytucji RP. Należy również zauważyć, że zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wnioskowana pomoc mogła zostać przyznana mężowi skarżącej, który spełniając wskazane w ww. przepisie przesłanki, jako beneficjent poddziałania, mógł złożyć skuteczny wniosek. Okoliczność, że mąż skarżącej "ma inne plany na życie" (s. 5 skargi) nie może stanowić uzasadnienia zarzutu o dyskryminującym działaniu organów orzekających w sprawie. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dyskryminację rozumieć należy jako zróżnicowane traktowanie podmiotów, znajdujących się w obiektywnie takiej samej sytuacji, które to odmienne traktowanie nie ma swojej racjonalnej (obiektywnie usprawiedliwionej) podstawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 607/11, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, w sytuacji, gdy przepis prawa powszechnie obowiązującego wprost wskazuje na warunki podmiotowe uzyskania pomocy, nie sposób uznać, aby prawidłowe zbadanie tych przesłanek i wydanie decyzji odmawiającej pomoc podmiotowi, który ich nie spełnia, stanowiło przejaw dyskryminacji. Wbrew twierdzeniom strony Prezes ARiMR nie dokonał również wadliwej interpretacji przepisów mających zastosowanie w sprawie. § 2 ust. 1 rozporządzenia jest sformułowany w sposób precyzyjny, zaś organ dokonał jego prawidłowego zastosowania. Wydanie decyzji o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy, w sytuacji, gdy treść powyższego przepisu, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, nie pozwalała na przyznanie takiej pomocy wnioskodawcy, którym był małżonek beneficjenta, nie może być traktowane jako niewłaściwe działanie organu, a tym samym jako podstawa do jej uchylenia. Ponadto, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że we wniosku o przyznanie pomocy w sekcji VIII. Oświadczenie podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy, skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem, iż znane są jej zasady ubiegania się i przyznawania pomocy określone w przepisach rozporządzenia wykonawczego oraz wymagania uszczegółowione w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy. Zatem strona była świadoma faktu, że w przypadku, gdy nie jest beneficjentem poddziałania "Płatności na rzecz rolników kwalifikujących się do systemu dla małych gospodarstw, którzy trwale przekazali swoje gospodarstwo innemu rolnikowi", bądź też, gdy nie podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników w pełnym zakresie z mocy ustawy, nieprzerwanie co najmniej od 24 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy, nie spełnia kryteriów dostępu do Programu w ramach przedmiotowego działania. Odnosząc się natomiast do zarzutu błędnego poinformowania skarżącej o możliwości skorzystania z wnioskowanej pomocy przez małżonka beneficjenta poddziałania wskazać należy, że zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 562 ze zm., dalej jako: u.w.r.o.w.), w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy brak jest dowodów świadczących o próbach uzyskania przez stronę informacji w zakresie warunków uzyskania pomocy w ramach poddziałania "Pomoc na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarach wiejskich'" od pracowników ARiMR. W aktach sprawy brak jest również jakichkolwiek dokumentów (stanowisk, interpretacji, notatek), które potwierdzałyby, że skarżąca rzeczywiście została błędnie poinformowana o warunkach dostępu do pomocy. Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 27 ust. 2 u.w.r.o.w., strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Skarżąca nie przedstawiła jednak na etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego żadnych dokumentów, które mogłyby potwierdzić twierdzenia strony o wprowadzeniu ją w błąd przez pracowników ARiMR w zakresie kwestii możliwości otrzymania wnioskowanego wsparcia. Prawidłowości działania organu II instancji nie zmienia również fakt, iż § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia został znowelizowany mocą rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 maja 2018 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" w ramach poddziałania "Pomoc na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarach wiejskich" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1071, dalej jako: "rozporządzenie zmieniające"). W wyniku nowelizacji do katalogu osób uprawnionych do złożenia wniosku o dofinansowanie zaliczono również małżonka beneficjenta poddziałania. Jednakże, co ma kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia zmieniającego: Do przyznawania pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej" w ramach poddziałania "Pomoc na rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarach wiejskich" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 w sprawach objętych postępowaniami wszczętymi i niezakończonymi do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie, zakończonej zaskarżoną decyzją z [...] września 2017 r., zastosowanie miało zatem dotychczasowe brzmienie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w którym nie przewidziano możliwości ubiegania się przez małżonka beneficjanta o przyznanie pomocy finansowej na operacje typu "Premie na rozpoczęcie działalności pozarolniczej". W związku z powyższym oddaleniu jako bezprzedmiotowy podlegał również złożony na rozprawie przez pełnomocnika strony wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.