V SA/Wa 2155/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wojewódzkiego Ośrodka [...] w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 9 lipca 2014 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wniosek motywuje trudną sytuacją ekonomiczną jednostki, wynikającą z samofinansowania oraz z faktu wydatkowania spornych środków na realizację Projektu. Zaznaczył, że mając na uwadze charakter zadań statutowych, przez niego realizowanych, wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi może skutkować brakiem środków finansowych na bieżące wydatki, związane z utrzymaniem jednostki, w tym wynagrodzeniem pracowników, co spowoduje nieodwracalne skutki zarówno dla skarżącego, jak i dla zatrudnionych u niego osób. Zarządzeniem z 8 października 2014 r. skarżący został wezwany do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wykazanie, że następstwem wykonania zaskarżonej decyzji będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Pismem z 17 października 2014 r. Wojewódzki Ośrodek [...]wyjaśnił, że jest jednostką sektora finansów publicznych, prowadzącą samodzielną gospodarkę finansową i utrzymującą się głównie z wpływów z tytułu opłat za przeprowadzenie egzaminów państwowych na prawo jazdy. Zaznaczył, że stan finansów Ośrodka wykazuje stratę w 2013 r. – 2.069.712,96 zł oraz stratę za I półrocze 2014 r. w kwocie – 1.643.574,08 zł a każde wymagalne zobowiązanie powoduje pogorszenie trudnej sytuacji jednostki. Do ww. pisma załączył dokumenty: bilans na dzień 31 grudnia 2013 r., rachunek zysków i strat na dzień 31 grudnia 2013 r., wykonanie planu finansowego WORD na dzień 30 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. Nr 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt: II GZ 138/04). Natomiast rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego tj. określenie kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (v. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2009r., sygn. akt: II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącemu kwoty pieniężnej (wraz z odsetkami) orzeczonej w decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa na stronie skarżącej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący wskazał, że jest jednostką sektora finansów publicznych, prowadzącą samodzielną gospodarkę finansową i utrzymującą się głównie z wpływów z tytułu opłat za przeprowadzenie egzaminów państwowych na prawo jazdy. Zaznaczył, że stan finansów Ośrodka wykazuje stratę w 2013 r. – 2069712,96 zł oraz stratę za I półrocze 2014 r. w kwocie – 1643574,08 zł a każde wymagalne zobowiązanie powoduje pogorszenie trudnej sytuacji jednostki. Nie jest to jednak wystarczające uzasadnienie do wstrzymania wykonania decyzji nakazującej zapłatę kwoty 31.381,14,08 zł. Skarżący bowiem nie uzasadnił, że uiszczenie powyższej kwoty doprowadzi do sytuacji o której mowa w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Co więcej strona skarżąca w ogóle nie podała na czym ta szkoda miałaby polegać, bądź też jaki nieodwracalny skutek brak wstrzymania mógłby wywołać. Sama bowiem strata na działalności oraz fakt, że każde nowe wymagalne zobowiązanie powoduje pogorszenie sytuacji jednostki nie może stanowić samo w sobie podstawy do wstrzymania wykonania decyzji, gdyż nie świadczy o niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Wobec powyższego w ocenie Sądu, w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.