V SA/Wa 2159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zawiślak (spr.) Sędziowie: WSA Irena Jakubiec-Kudiura WSA Michał Sowiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji do budżetu państwa 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Ministra Sportu i Turystyki z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w zakresie dotyczącym zobowiązania do zwrotu dotacji w kwocie 755,58 zł wraz z odsetkami od tej kwoty; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przedmiotem skargi P. (dalej: Związek, Strona lub P.) jest decyzja Ministra Sportu i Turystyki (dalej: Minister lub organ) z [...] czerwca 2014r., nr [...] uchylająca w części decyzję własną z [...] kwietnia 2013r., nr [...] w zakresie zobowiązania Strony do zwrotu kosztów wezwania w wysokości 5,65 zł i utrzymującą w mocy w pozostałym zakresie. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na podstawie umowy nr [...] z [...] lipca 2011 r. dotyczącej dofinansowania zadania o nazwie "Przygotowania do Mistrzostw Świata lub Europy w sportach olimpijskich" (dalej: umowa) w terminie od 1 stycznia do 7 października 2011 r., Minister przekazał P. dotację celową w wysokości 300.000 zł. Dotacja została przez Związek rozliczona w zakresie rzeczowym i finansowym w dniu 7 listopada 2011 r. Sprawozdanie z realizacji zadania zostało zaakceptowane przez organ. Minister przeprowadził w P. kontrolę w zakresie prawidłowości wydatkowania środków budżetu państwa na zadania zlecone w 2011 r. Jej wyniki Minister zawarł w wystąpieniu pokontrolnym z [...] września 2012 r. skierowanym do Związku, stwierdzając nieprawidłowości w zakresie wykorzystania dotacji, w szczególności: przekraczanie terminu realizacji umowy przy dokonywaniu wydatków ze środków dotacji, co stwierdzono w 4 przypadkach płatności dokonanych na podstawie faktur: [...], niewywiązanie się przez Stronę z obowiązku zwrotu niewykorzystanej części dotacji, pomimo niewykonania dwóch zadań, na które była ona przeznaczona, co stwierdzono w przypadku jednego zgrupowania i badań medycznych, pokrycie ze środków dotacji zobowiązań podmiotów innych aniżeli Strona będąca jedynym wykonawcą i beneficjentem dotacji z tytułu umowy, co stwierdzono w przypadkach płatności na podstawie faktur o nr: [...], wykorzystanie części dotacji na zadania i usługi nieprzewidziane w umowie z Ministrem lub nieudokumentowane w sposób pozwalający stwierdzić prawidłowe przeznaczenie wydatku, co wykazano w przypadku wydatków na U., usługi prawne oraz obsługę sędziowską (bliżej nieokreśloną co do liczby i terminu) zgrupowań, udokumentowane za pomocą, odpowiednio not księgowych nr [...], faktur [...] i rachunków [...]. Wszystkie ww. nieprawidłowości Minister uznał za przypadki wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem części dotacji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013r., poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.) i przypisał kwotę 65.963,39 zł do zwrotu wraz z odsetkami od dnia przekazania dotacji liczonymi jak dla zaległości podatkowych. W związku z niedokonaniem zwrotu tej części dotacji, Minister w dniu [...] listopada 2012 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu i decyzją z [...] kwietnia 2013r. zobowiązał Związek do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 65.963,39 zł oraz kosztów wezwania w wysokości 5,65 zł wraz z odsetkami naliczanymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 16 września 2011 r. do dnia wpłaty. W wyniku rozpoznania sprawy, na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister decyzją z [...] czerwca 2014r. uchylił swoją poprzednią decyzję w zakresie kwoty 5,65 zł i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tej części. W pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. Organ odnosząc się do poszczególnych zarzutów wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Stanął na stanowisku, że nie można było zgodzić się z oceną P., jakoby cel na jaki została przeznaczona dotacja celowa określony w umowie został w całości osiągnięty. Faktu tego nie potwierdza także przywoływane przez Stronę wyniki sportowe reprezentacji. Minister podkreślił, że wykorzystanie dotacji ze środków publicznych po upływie wyznaczonego terminu stanowi przekroczenie zakresu upoważnienia do dokonywania wydatków ze środków publicznych. Organ powołał się na § 8 ust. 1 w zw. z § 2 ust. 1 umowy i wskazał, że Strona była zobowiązana do wykorzystania przyznanej dotacji przez zapłatę za zrealizowane zadanie w terminie od 1 stycznia do 7 października 2011 r. Natomiast P. dokonał płatności ze środków dotacji w terminach wykraczających poza okres obowiązywania umowy, a tym samym poza terminem w którym Związek był uprawniony do dysponowania środkami wynikającymi z dotacji: a) w dniu 10 października 2011 r. na podstawie faktury nr [...] z [...] października 2011 r. z tytułu kontraktu menedżerskiego Sekretarza Generalnego P. (13.284 zł), b) w dniu 10 października 2011 r. na podstawie faktury nr [...] z [...] października 2011 r., z tytułu usługi hotelowej - nocleg (2.311,55 zł), c) w dniu 29 grudnia 2011 r. na podstawie faktury nr [...] z [...] grudnia 2011 r., z tytułu opłaty czynszu za najem lokalu (kwota 5.370,50 zł), d) w dniu 31 stycznia 2011 r. z tytułu noty księgowej [...] wystawionej na podstawie faktur sprzed okresu objętego umową, tj. z [...] grudnia 2010 r. (755,58 zł). Organ wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że P. pomimo wydatkowania środków dotacji w kwocie 19.236,15 zł z przeznaczeniem na pobyt zawodniczek na zgrupowaniu w H., zgrupowania tego nie zorganizował. Analogiczna - w ocenie organu - sytuacja ma miejsce w przypadku nieprzeprowadzonych, a sfinansowanych z dotacji kwotą 2.000 zł badań medycznych. Dodatkowo Minister zauważył, że w ramach dotacji Związek pokrył należności z tytułu zobowiązań zaciągniętych przez osoby trzecie, tj. I.C. i na podstawie faktur nr [...] w kwocie 269,40 zł oraz "I." na podstawie faktur nr [...], w kwocie 747,51 zł. Stwierdził, że ww. podmioty nie występowały jako podwykonawcy P. w ramach umowy, zaś Minister jako zleceniodawca, nie wyrażał zgody na dysponowanie środkami dotacji przez podmioty inne, aniżeli P. Organ podkreślił, że Związek nie uwiarygodnił twierdzenia, iż wydatki na rzecz ww. osób i podmiotów dokonane ze środków dotacji były związane z celem na jaki została ona udzielona, dlatego też organ stwierdził, iż wydatkowana na ich rzecz powyższa kwota prawidłowo została uznana za część dotacji wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Minister zauważył, że na podstawie umowy strony przewidziały następujące wydatkowanie dotacji na: zgrupowania kadry w: S., W., G., T. i Z., zawody w G. (3 razy w różnych terminach), B., ME w P. i T., wynagrodzenia, doszkalanie, zakup sprzętu sportowego, koszty pośrednie, badania diagnostyczne i składki. W żadnej z pozycji harmonogramu umowy strony nie przewidziały realizacji udziału reprezentacji w U. Pomimo nieobjęcia zakresem umowy tej imprezy sportowej, stwierdzono pokrycie części jej kosztów w wysokości 4.033,30 zł ze środków dotacji, co uznano za wydatkowanie środków publicznych niezgodnie z przeznaczeniem i celem umowy. Ponadto jako nieobjęte ww. grupami kosztów Minister uznał koszty usług prawnych Kancelarii B. w zakresie postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych wobec władz P. dotyczących działalności statutowych organów P. w latach 2009-2010. W ocenie Ministra, usługi te - rozliczone w grupie kosztów tzw. pośrednich, tzn. niezbędnych dla realizacji zadania, nie były niezbędne z punktu widzenia przedmiotu umowy, tj. przygotowań do MŚ i ME w dyscyplinach olimpijskich. Zauważył, że zachowanie niezmienionego składu osobowego organów władzy Związku, nie było warunkiem koniecznym realizacji zadania. Dlatego też wynagrodzenie za te usługi w wysokości 5 767,31 zł stanowi część dotacji wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Natomiast w odniesieniu do zapłaty za zakup środków czystości w 2010r. w wysokości 188,09 zł organ stwierdził brak związku z realizacją przedmiotu i celu umowy. Organ powołał się także na art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 2004 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330, ze zm., dalej: ustawa o rachunkowości) i wyjaśnił w odniesieniu do pokrytych z dotacji rachunków nr [...] (12.000 zł), że zarówno z ich treści jak i z opisu nie można było jednoznacznie ustalić zakresu i sposobu świadczonych usług. Pozyskane w toku kontroli wyjaśnienia zawodniczek uczestniczących w zgrupowaniach wskazują, że usługę wykonywała jedna osoba p. Ilona Dominiczak, a nie zespół specjalistów czy też sędziów. Dlatego też w ocenie organu, powyższe rachunki nie uzasadniają poniesionego ze środków publicznych kosztu. W obliczu lakonicznych wyjaśnień Strony co do charakteru zakupionych usług Minister stwierdził, że kwotę tę wydatkowano niezgodnie z przeznaczeniem określonym w umowie. Organ wskazał, że przedmiotowym postępowaniem wykazano, że Związek pomimo złożenia sprawozdania dotyczącego rozliczenia zadania, w którym zadeklarował wydatkowanie całej przyznanej kwoty zgodnie z umową, nie potwierdził jej rozliczenia stosownymi dokumentami księgowymi w trakcie przeprowadzonej kontroli. Minister także wyjaśnił, że wypłata ostatniej transzy dotacji w formie zaliczki została dokonana w dniu [...] września 2011 r. przelewem na konto P. Dlatego też, w jego ocenie, powyższa data w przypadku dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wyznacza termin naliczania odsetek od należnych kwot, jak dla zaległości podatkowych. Z tego względu nie znajduje podstaw prawnych zarzut błędnego ustalenie daty od której naliczane są odsetki. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów dotyczących postępowania administracyjnego organ uznał je za bezzasadne. Organ natomiast uchylił decyzję w zakresie zobowiązania Strony do zwrotu kosztów doręczenia decyzji, ze względu na nieprawidłowość zastosowania przepisu, art. 262 § 1 i 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.). Wskazał bowiem, że przepisy te wymagają ustalenia w drodze postanowienia wysokości kosztów postępowania, osoby zobowiązanej do ich poniesienia oraz terminu i sposobu ich uiszczenia, a także wskazują, że Stronę obciążają koszty które wynikły z jej winy. W sprawie takie koszty nie powstały, gdyż koszty doręczenia decyzji stanowią koszty wynikające z obowiązku ustawowego (art. 109 § 1 k.p.a.). Pismem z 4 lipca 2014r. Strona złożyła skargę na ww. decyzję Ministra wnosząc m.in. o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2014 r. (winno być 2013r.), art. 169 ust. 1 pkt 1 i 4 u.f.p. poprzez błędne uznanie, że w warunkach niniejszej sprawy dotacja celowa podlega zwrotowi z powodu wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem oraz przekroczeniem terminu realizacji umowy, art. 15 k.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, poprzez ograniczenie się organu II instancji jedynie do kontroli zasadności argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu Strony postępowania i interesu publicznego, jak również zupełnie dowolne ustalenie, które skutkowało podjęciem nieprawidłowego rozstrzygnięcia, a w szczególności brak wyczerpującego uzasadnienia dla przyjęcia przez organ jako całkowicie wiarygodny protokołu pokontrolnego z pominięciem wyjaśnień i zastrzeżeń Strony z 10 października 2012 r., art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak przekonywującego wyjaśnienia przesłanek, w oparciu o które zobowiązano P. do zwrotu dotacji celowej. W uzasadnieniu skargi Związek stwierdził, że Minister jako materialną podstawę swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Tymczasem jak wynika z uzasadnienia decyzji z [...] czerwca 2013 r. organ domaga się zwrotu części dotacji z powodu przekroczenia terminu realizacji umowy. Trudno zatem, w ocenie Strony, przyznać rację organowi, że dokonanie płatności po terminie jest wykorzystaniem dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Podkreślił, że zadanie, którego podjął się P. zostało zrealizowane w terminie wskazanym w umowie z [...] lipca 2011 roku. Wszystkie czynności zostały zakończone wraz z końcem umowy, a skoro zostały one przeprowadzone, to należało za nie zapłacić na podstawie wystawionej faktury. Wystawienie faktury nie należy zaś do zadań beneficjenta dotacji, a co więcej nie ma on realnego wpływu na termin jej wystawienia. Zatem zdaniem Związku zrealizował on cele umowy, co także przełożyło się na końcowy efekt i uzyskanie przez reprezentację narodową kwalifikacji do grupy B Mistrzostw Europy [...] w [...]. Odnosząc się do pozostałych kwestii wyjaśnił, iż wbrew twierdzeniom organu decyzja ma charakter uznaniowy. Organ nie jest bowiem zobowiązany do wydania ściśle określonego rozstrzygnięcia przy zaistnieniu konkretnego stanu faktycznego. Decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających wskazywać na ważny interes Strony lub ważny interes publiczny oraz, czy w ramach swego uznania, nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. W tym kontekście w ogóle zabrakło uzasadnienia. Strona wskazała także, że trudno jej się ustosunkować do kwestii niewywiązania się z obowiązku zwrotu niewykorzystanej części dotacji, pokrycia ze środków dotacji zobowiązań podmiotów innych niż ona oraz wykorzystania części dotacji na zadania i usługi nieprzewidziane w umowie lub nieudokumentowane w sposób pozwalający stwierdzić prawidłowe przeznaczenie wydatku, co wykazano w przypadku wydatków na U., usługi prawne oraz obsługę sędziowską (bliżej nieokreśloną co do liczby i terminu) zgrupowań. W jej ocenie organ II instancji w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności powołanych w piśmie z 14 maja 2013 r. w pkt 2-5. W tych okolicznościach brak jest możliwości do podjęcia polemiki z kwestionowanym rozstrzygnięciem, co przekłada się na naruszenie, przez organ art. 107 § 3 k.p.a. Analiza wydanych w niniejszej sprawie orzeczeń wskazuje również na naruszenie przez organ II instancji zasady dwuinstancyjności zawartej w art. 15 k.p.a. Decyzja wydana na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest bowiem powtórzeniem decyzji I-instancyjnej, w której odniesiono się jedynie do zarzutów postawionych we wniosku z 24 kwietnia 2013 r., z pominięciem wyjaśnień zawartych w piśmie z 14 maja 2013 r. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Pismami procesowym z 25 lutego 2015r. oraz 13 maja 2015r. Strona podtrzymała dotychczasową argumentację i dodatkowo zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ do wyjaśnień Związku z 17 sierpnia 2012r. oraz wskazała, że dotacja została rozliczona w całości. Natomiast w piśmie procesowym z 13 maja 2015r. P. poinformował, że jej pismo z 14 maja 2013r. zostało skierowane do Z-cy Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych, jednakże podmiot ten zarządzeniem z 24 czerwca 2013r. wszystkie dokumenty, w tym to pismo, zwrócił Ministrowi Sportu i Turystyki. Dlatego też organ ten wbrew twierdzeniom był w posiadaniu tego pisma i winien się do niego odnieść. Ponadto Związek wskazał, że organ ten nie odniósł się również do pism Strony z 17 sierpnia 2012r. i 11 października 2012r. i 23 maja 2014r. Do pisma Strona załączyła odpisy ww. pism. Minister pismem procesowym z 29 maja 2015r. podtrzymał argumentację wskazującą, że nie był w posiadaniu pisma Strony z 14 maja 201r., gdyż nie było skierowane do niego a zapoznanie się z treścią tego pisma możliwe było dopiero po jego przesłaniu do organu przy piśmie z 13 maja 2015r. Ponadto wśród dokumentów odesłanych zarządzeniem z 24 czerwca 2013r. nie było spornego pisma. Nie zgodził się również z argumentacją wskazującą, że nie odniósł się do innych pism Strony, które stanowiły materiał dowodowy i na dowód czego wskazał na konkretne numery stron zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z 13 lipca 2015r. Związek podtrzymał argumentację, że organ znał treść pisma z 14 maja 2013r. Ponadto wskazał, że gdyby się okazało, że organ jednak nie znał treści tego pisma, to w ocenie P., oznaczałoby to zaistnienie nowych okoliczności sprawy istniejących w dniu wydania decyzji, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra, a tym samym stanowi podstawę do uchylenia decyzji przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga analizowana w świetle powyższych regulacji prawnych w części zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy w zasadzie jest bezsporny. W dniu [...] lipca 2011r. Strona zawarła z Ministrem umowę Nr [...] na dofinansowanie zadania o nazwie "Przygotowanie do Mistrzostw Świata lub Europy w sportach olimpijskich". Umowa obowiązywała w okresie od 1 stycznia do 7 października 2011r. (§ 2 ust. 1 umowy). W wyniku kontroli ustalono, że Związek: 1) w 4 przypadkach dokonał na podstawie faktur: [...], płatności za wydatki po terminie realizacji umowy; 2) nie wywiązał się z obowiązku zwrotu niewykorzystanej części dotacji, pomimo niewykonania dwóch zadań, na które była ona przeznaczona – dotyczy zgrupowania w H. oraz badań medycznych (dowód: potwierdzenie wykonania przelewu na kwotę 19.236,15 zł oraz rachunek nr [...]); 3) na podstawie faktur o nr: [...] pokrył z dotacji zobowiązania podmiotów innych aniżeli Strona (faktury nie były wystawione na P.); 4) wykorzystał części dotacji na zadania i usługi nieprzewidziane w umowie z Ministrem lub nieudokumentowane w sposób pozwalający stwierdzić prawidłowość przeznaczenia wydatku – dotyczy wydatków na U., usługi prawne oraz obsługę sędziowską (bliżej nieokreśloną co do liczby i terminu) zgrupowań, udokumentowane za pomocą, odpowiednio not księgowych nr [...], faktur [...] i rachunków [...]. Związek odnośnie powyższych ustaleń wskazywał w zakresie pkt 1 w toku kontroli powody dla których zapłacił za faktury po terminie. W zakresie pkt 2 wyjaśnił, że omyłkowo pokrył z dotacji badania lekarskie, a w zakresie zgrupowania w H., to uiszczona kwota miała charakter zaliczki. Zgrupowanie to nie odbyło się, jednakże Związek zapewnił sobie możliwość w przyszłości zrealizowania tego zadania. W zakresie pkt 3 Strona wyjaśniła, że z racji braku karty kredytowej wydatki pierwotnie zostały pokryte bądź przez A. J., bądź firmę I. a następnie zrefundowane tym podmiotom. Natomiast w odniesieniu do pkt 4, to P. wskazał, że błędnie opisano dokumenty i zamiast danych wskazujących na U. to winno w nich być wskazane że dotyczą Mistrzostw Europy [...]. Podobnie sytuacja ma się do noty księgowej [...]. W zakresie usług świadczonych przez M. [...] (rachunki [...]) to Strona wskazała, że zgrupowanie kadry odbywało się w tym samym czasie co Mistrzostwa Polski, zatem opisy faktur są prawidłowe, gdyż wskazują na usługi które były wykonywane w datach kiedy odbywały się Mistrzostwa Polski, ale tych Mistrzostw nie dotyczyły te usługi. W ocenie także Strony wszystkie usługi prawne winne być pokryte z dotacji, gdyż miały istotny i bezpośredni wpływ na realizację zadania objętego umową. Przechodząc do analizy sprawy w pierwszej kolejności należy przytoczyć podstawy prawne mające zastosowanie w sprawie. Sąd podkreśla przy tym, że dotacja stanowi nieodpłatne przekazanie pewnej kwoty środków publicznych określonemu podmiotowi w celu realizacji zadań publicznych, przy czym fakt zawarcia w tym przedmiocie umowy nie oznacza, że wszelkie stosunki pomiędzy stronami umowy będą regulowane przez przepisy prawa prywatnego. Przekazane środki nie tracą bowiem swego publicznoprawnego charakteru. Zawarta przez Związek umowa zawierała w § 1 ust. 4 postanowienia zobowiązujące beneficjenta do wykorzystania otrzymanych środków w sposób zgodny z celem, na jaki je uzyskał i na warunkach określonych umową. Integralną zaś częścią umowy były załączniki precyzujące, na co środki mają być wydane. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Natomiast w myśl art. 169 ust. 4 u.f.p. zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa, zgodnie z art. 169 ust. 5 pkt 1 u.f.p. nalicza się, począwszy od dnia przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi. Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz.U. nr 127, poz. 857 ze zm.) Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może dofinansowywać uprawianie lub organizowanie sportu oraz jego promocję. Natomiast ust. 7 wskazuje, że Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w zakresie dofinansowania zadań związanych z przygotowywaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy, może zlecać polskim związkom sportowym, Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu i Polskiemu Komitetowi Paraolimpijskiemu realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536, z późn. zm.). Przepisy art. 47 i art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio. Art. 151 ust. 1 u.f.p. wskazuje, że dysponent części budżetowej może zlecić organizacji pozarządowej realizację swoich zadań na podstawie zawartej z tą organizacją umowy, przyznając jednocześnie dotację celową na realizację tych zadań. Natomiast umowa, o której mowa w ust. 1 art. 151 u.f.p., określa w szczególności termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji, nie dłuższy niż 15 dni od określonego w umowie dnia wykonania zadania, a w przypadku zadania realizowanego za granicą - 30 dni od określonego w umowie dnia jego wykonania (art. 151 ust. 2 pkt 6 u.f.p.). Trzeba także podkreślić, że zgodnie z § 8 ust. 1 umowy przyznane środki finansowe, określone w 3 ust. 1 (300 tys. zł), Polski Związek Sportowy jest zobowiązany wykorzystać przez zapłatę za zrealizowane zadania do dnia wskazanego w § 2 ust. 1 (7 października 2011r.) jako termin końcowy wykonania zadania. Niewykorzystane środki finansowe Polski Związek Sportowy jest obowiązany zwrócić w terminie 15 dni od dania wskazanego w § 2 ust. 1 jako termin końcowy wykonania zadania, na rachunek bankowy Ministerstwa (...) powiadamiając jednocześnie Ministerstwo (§ 8 ust. 2 umowy). Ponadto w ust. 3 § 8 umowy wskazano, że od niewykorzystanych środków finansowych zwróconych po upływie terminu określonego w ust. 2 nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych do dnia dokonania zwrotu przez Polski Związek Sportowy. Natomiast na podstawie § 21 pkt 2 umowy w sprawach nieuregulowanych niniejszą umową mają zastosowanie przepisy ustawy z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych. Ustawodawca nie definiuje terminu dotacja wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, z czym Sąd zgadza się w całej rozciągłości, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem oznacza, przede wszystkim wykorzystanie jej na cel inny niż ten, który w świetle umowy o wsparcie miał być realizowany. Umowa o dofinasowanie zakreśla zarówno cel, jak również termin w którym cel ten musi być realizowany. W tym miejscu trzeba ponownie wskazać, że Strona zobowiązała się do wykorzystania dotacji zgodnie z celem i na warunkach określonych umową (§ 1 ust. 4 umowy). Słusznie zatem organ orzekający wyjaśnił, że wykorzystanie dotacji ze środków publicznych po upływie wyznaczonego terminu stanowi przekroczenie zakresu upoważnienia do dokonywania wydatków ze środków publicznych. Trzeba podzielić stanowisko, że dotacja celowa jest przeznaczona na określony cel i powinna być zrealizowana w wyznaczonym terminie. Jej wykorzystanie jest wydatkiem ze środków publicznych, a zatem granice upoważnienia do jej wykonania stanowi zakreślony termin i cel. Po upływie wyznaczonego terminu nie ma podstaw do dokonania z dotacji określonego wydatku, bowiem środki publiczne stanowiące dotacją celową nie pozostają już w dyspozycji jednostki, która je otrzymała. Dokonanie wydatku z takich środków i jest przekroczeniem zakresu upoważnienia do dokonywania wydatków ze środków publicznych. W wielu wyrokach sądy administracyjne podkreślały również, że to na podmiocie dotowanym spoczywa ciężar wykazania, że otrzymana kwota dofinansowania została skonsumowana na realizację preferowanych przez dotującego celów (patrz: wyrok WSA w Łodzi z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1229/10, LEX nr 992020), a zobowiązanie do zwrotu dotacji powstaje z mocy prawa, zaś decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1748/07, LEX nr 506979). W tym miejscu Sąd dokona analizy sprawy, a w szczególności konkretnych kwot uznanych przez organ za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, co nie budzi wątpliwości żadnej ze stron, że dotację P. pobrał na podstawie umowy i część wydatków Związek uregulował, po terminie, na który została zawarta umowa. Minister wskazał, że wydatki w łącznej wysokości 21.721,64 złotych, dotyczą okresów w których umowa nie obowiązywała, a wiec okresów przed 1 stycznia 2011r. lub po 7 października 2011r. Co do tego drugiego okresu umowy, to wydatki te zostały pokryte także na podstawie dokumentów wystawionych po tym terminie. Powyższe dotyczy płatności dokonanych w dniach: 1) 10 października 2011 r. na podstawie faktury nr [...] z [...] października 2011 r. z tytułu kontraktu menedżerskiego Sekretarza Generalnego P. (13.284 zł), 2) 10 października 2011 r. na podstawie faktury nr [...] z [...] października 2011 r., z tytułu usługi hotelowej - nocleg (2.311,55 zł), 3) 29 grudnia 2011 r. na podstawie faktury nr [...] z [...] grudnia 2011 r., z której uznano kwotę w wysokości 5.370,50 zł, 4) 31 stycznia 2011 r. z tytułu noty księgowej [...] wystawionej na podstawie faktur sprzed okresu objętego umową, tj. z [...] grudnia 2010 r. (755,58 zł). Sąd odrębnie rozpozna kwestę co do pkt 1-3, a więc wydatków mających miejsce po 7 października 2011r. i odrębnie co do pkt 4. W ocenie Sądu P. nie miał uprawnień, do dysponowania kwotami dotacji po zakończeniu umowy dotacji i środki te winien zwrócić Ministrowi. Zatem w zakresie 3 pierwszych wydatków wskazanych w pkt 1-3 dotacja została wykorzystana po 7 października 2011r. i co należy podkreślić zapłata nastąpiła już na podstawie dokumentów, które zostały wystawione po dacie zakończenia umowy. Zatem Strona wydatkowała tę dotację niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż naruszyła warunki umowy, tj. termin w którym mogła uiścić wydatki. Zgodnie z art. 168 ust. 4 u.f.p. wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji. Bezsporne jest natomiast, że Strona wykorzystała dotację (zapłaciła) w dacie kiedy nie miała żadnych uprawnień do dysponowania tymi środkami. Dokonując analizy powyższych przepisów, a w szczególności art. 168 ust. 4 u.f.p. należy wskazać, że w terminie na który została zawarta umowa zarówno zadanie winno zostać zrealizowane, jak również za realizację tego zadania winna nastąpić płatność. Dlatego też zapłata dokonana na podstawie dokumentów księgowych po dacie obowiązywania umowy była niezgodna z zawartą umową i wyżej wskazanymi przepisami u.f.p., a zatem kwoty z powyższych dokumentów nie zostały wykorzystane poprzez zapłatę do 7 października 2011r. Skoro P. wykorzystał dotację, a nie zwrócił, po terminie na który zawarto umowę, to należy uznać, że wykorzystał ją niezgodnie z przeznaczeniem. Treść cytowanych wyżej przepisów nie pozostawia, żadnych wątpliwości i tym samym nie ma żadnego znaczenia, czy zadanie zostało zrealizowane czy też nie, a także przyczyny dla których wykorzystanie dotacji nastąpiło nie w terminie na który dotacja została udzielona. Przekroczenie tych terminów bowiem rodzi obowiązek zwrotu dotacji, gdyż następuje wykorzystanie dotacji wbrew obowiązującym Strony zapisom umowy wskazującym na okres obowiązywania umowy. W związku z powyższym Związek winien pokryć te trzy wydatki z innych niż dotacja źródeł. Odmiennie przedstawia się natomiast sytuacja odnośnie noty księgowej nr 1/2011 (pkt 4), która w swojej treści zawiera zapisy, że odnosi się do faktur nr [...]. Z faktur wystawionych na C. wynika, że zostały one wystawione przed 1 stycznia 2011r. (29 grudnia 2010r. oraz 30 grudnia 2010r.) i dotyczą określonego sprzętu sportowego. Natomiast P. wyjaśniło, że stroje sportowe były niezbędne dla sportowców reprezentujących nasz kraj w turnieju E. w 2011r. a Związek otrzymał te stroje dopiero w styczniu 2011r. Turniej ten niewątpliwie objęty został dotacją. Zatem w obecnym stanie sprawy należy przyjąć, że skoro nabywcą tego sprzętu sportowego nie był P., to mógł on nabyć ten sprzęt od R. w styczniu 2011r., a nie jak wskazuje organ w grudniu 2010r. Wystawione faktury bowiem potwierdzają jedynie nabycie tego sprzętu przez C., a nie P. Z wyjaśnień, które nie były kwestionowane przez organ wynika natomiast, że P. nabył je dopiero w styczniu 2011 r. Sąd stoi na stanowisku, że wobec braku ustaleń w zakresie faktycznego otrzymania strojów sportowych od R. niedopuszczalne jest czynienie ustaleń sprzecznych z wyjaśnieniami P. Ustalenia bowiem organu w tym zakresie są niespójne i w ocenie Sądu zestawiając daty nabycia strojów przez C. z datą odbywania się turnieju E. 2011r. oraz datą wystawienia noty księgowej i zapłaty za nią istnieje duże prawdopodobieństwo, że P. ten sprzęt sportowy nabył w terminie obowiązywania umowy. Zgodnie bowiem z art. 155 § 2 Kodeksu cywilnego jeżeli przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, do przeniesienia własności potrzebne jest przeniesienie posiadania rzeczy. Zatem w sprawie istotny jest fakt, kiedy nastąpiło przeniesienie posiadania z C. na P. Powyższe jednakże nie zostało ustalone przez np. uzyskania stosownych wyjaśnień R. Co więcej jak słusznie sam organ zauważył, w sprawie nie wyjaśniono w jakim charakterze R. dokonał zakupu strojów sportowych, czy działał w imieniu własnym, czy też w imieniu P. Gdyby bowiem działał w imieniu P., to wówczas istotnie poczynione przez organ ustalenia, że do nabycie doszło w grudniu 2010 r. byłyby zasadne. W przeciwnym wypadku organ winien ustalić datę przekazania strojów przez klub na rzecz P. Tym samym organ w tym zakresie naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w tym zakresie organ winien przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające i od jego wyniku wydać jedną z decyzji określonych art. 138 § 1 k.p.a. Odnosząc się do kolejnych wydatków, a w szczególności do noty księgowej nr [...] wystawionej przez P. i opiewającej na kwotę 282,14 zł, którą organ w części wydatków (188,09 zł – 2/3 wydatków) również uznał za wydatek poniesiony niezgodnie z przeznaczaniem, to należy zauważyć, że Nota ta w swojej treści odnosi się do zakupu środków czystości w okresie od stycznia do grudnia 2010 r. oraz stycznia do lipca 2011r. Dlatego też zasadnie organy wskazały, że w sprawie w odniesieniu do 2010r. nie nastąpiło wykorzystanie dotacji i ta kwota winna zostać zwrócona przez Stronę. Słusznie w tym zakresie organ obliczył wydatki w sposób proporcjonalny, przyjmując korzystnie dla Strony współczynnik 2/3 wartości, mimo, że w sprawie organ winien zastosować współczynnik 19/24, a wynik winien wynosić 223,36 zł. Natomiast argumentacja Strony wskazująca na omyłkę pisarską nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia w dokumentacji, która wprost wskazuje na prezentowany wyżej okres za który dotyczyła ta nota. Strona natomiast oprócz gołosłownych twierdzeń innych dokumentów nie złożyła. Co więcej w ocenie Sądu zakup środków czystości w ogóle nie mieści się w celu na który została zawarta umowa. Zakup środków czystości związanych z utrzymaniem siedziby (biura) Związku nie ma żadnego wpływu, a tym bardziej istotnego, czy też bezpośredniego na realizację celu umowy, tj. przygotowań kadry do Mistrzostw Świata lub Europy. Łączy się on jedynie z tym celem w sposób bardzo pośredni, a taki nie może być dotowany z budżetu państwa i Związek winien znaleźć na ten cel inne źródło finansowania, a nie dotację celową. Dlatego też Związek nie mógł rozliczyć środków dotacji na realizację tych zadań i winien był zwrócić tę część rozliczonej dotacji. Słusznie także organy uznały pozostałe wydatki za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Organy wskazały, że P. nie wywiązała się z obowiązku zwrotu niewykorzystanej części dotacji, pomimo niewykonania dwóch zadań, na które była ona przeznaczona. Powyższe dotyczy zgrupowania w H. oraz badań medycznych (rachunek nr [...] z [...] listopada 2011r). Odnośnie tego drugiego wydatku to Strona sama przyznaje, że ze względu na wystawienie rachunku w listopadzie 2011r. to błędnie go zakwalifikowano do rozliczenia umowy. Natomiast odnośnie pierwszego wydatku, to prawidłowa była konstatacja organów, że z racji braku odbycia zgrupowania w Helsinkach, to wydatek ten nie realizował celu umowy. Zatem oba te wydatki mimo poniesienia to nie wypełniały celu umowy, gdyż zadania nie zostały zrealizowane. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że w przyszłości P. będzie mógł skorzystać z infrastruktury obiektu w H. Umowa bowiem wprost wskazywała na zadania które winny być zrealizowanie w zakreślonym terminie, a skoro zadania te nie zostały zrealizowane, to wydatki na te cele muszą być uznane za poniesione niezgodnie z umową, tj. zostały wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem. Słusznie zauważył Minister, że koszty niezrealizowanego zadania podlegają zwrotowi do organu, bądź też po uzgodnieniu z Ministrem mogły być wykorzystane w sposób inny, zaproponowany przez P. za zgodą Ministerstwa. Strona z powyższego nie skorzystała. Prawidłowo również organ zażądał zwrotu dotacji w łącznej kwocie 1.016,91 zł z tytułu pokrycia przez P. zobowiązań zaciągniętych przez osoby trzecie (I. [...] - faktur nr [...] w łącznej kwocie 269,40 zł oraz "I." - faktur nr [...], w łącznej kwocie 747,51 zł). Słusznie organ zwrócił uwagę, że podmioty te nie występowały jako podwykonawcy P. w ramach zawartej z Ministrem umowy. Minister też jako zleceniodawca, nie wyrażał zgody na dysponowanie środkami dotacji przez podmioty inne, aniżeli P. Związek, co słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie uwiarygodnił twierdzenia, iż wydatki na rzecz ww. podmiotów dokonane ze środków dotacji były związane z celem na jaki została ona udzielona. Same także powody dla których dokumenty wystawiane były na podmioty trzecie są zupełnie niewiarygodnie. Nic bowiem nie stało na przeszkodzie aby dowody były wystawiana na P., a nie osoby trzecie. Powoływanie się na trudności techniczne (P. nie dysponuje kartą kredytową), nie może być uznane za wystarczające do uznania, że wydatki te dotyczą zadań określonych w umowie a nie prywatnych działań podmiotów trzecich. Zgodnie z tym, co zostało wskazane wyżej, to na Stronie ciąży ciężar dowodu, że ponoszone wydatki realizują zawartą umowę. Takiej argumentacji Strona nie zawarła. Prawidłowo także organ zażądał zwrotu dotacji za zadania i usługi nieprzewidziane w umowie lub nieudokumentowane w sposób pozwalający stwierdzić prawidłowe przeznaczenie wydatku. Powyższe wykazano na podstawie not księgowych nr [...], faktur [...] i rachunków [...] w odniesieniu do przypadku wydatków na U., usługi prawne oraz obsługę sędziowską (bliżej nieokreśloną co do liczby i terminu) zgrupowań. Z zawartej umowy wynika, że strony przewidziały zgrupowania kadry w S., W., G., T. i Z., zawody w G. (3 razy w różnych terminach), B., ME w P. i T., a także, że z tej umowy zostaną sfinansowane koszty na: wynagrodzenia, doszkalanie, zakup sprzętu sportowego, koszty pośrednie, badania diagnostyczne i składki. W żadnej z pozycji harmonogramu umowy strony nie przewidziały realizacji udziału reprezentacji w U. Dlatego też poniesienie kosztów udziału w tej imprezie sportowej w wysokości 4.033,30 zł (noty księgowe nr 2 i 3- karta 154-158 i 267-272 akt adm.) należało uznać jako wydatkowanie środków publicznych niezgodnie z przeznaczeniem i celem umowy. Powoływanie się przez P. na mylne opisanie dokumentów, które winno wskazywać na Mistrzostwa Europy E. a nie . nie znajduje żadnego uzasadnienia. Należy zauważyć, że dokumenty te wprost wskazują na U. w E. ([...]) która miała miejsce w dniach [...] stycznia – [...] lutego 2011r. (w protokole mylnie wskazano daty 27 lutego -6 marca 2011r.) Natomiast Mistrzostwa Europy miały miejsce [...] stycznia 2011r. Już tylko z porównania tych dat nie można uznać kosztów ponoszonych w dniach 23 - 24 stycznia 2011r. (faktury nr [...]) jako kosztów związanych z Mistrzostwami Europy, które odbyły się przez wykonaną usługą. Wystawienie noty korygującej w tych warunkach jest zupełnie nieprawidłowe, gdyż jest sprzeczne z dokumentami źródłowymi, które wskazują na inne operacje handlowe (dotyczą innych imprez sportowych) niż wystawiona nota korygująca. Podobnie w odniesieniu do noty nr [...] dołączono faktury wystawione w dniach 21-24 stycznia 2011r. i z ich opisu wynika, że dotyczą one U. Dlatego też zasadnie organ uznał, że dokumenty te zostały opisane w sposób prawidłowy i tym samym nie dawały podstaw do pokrycia tych wydatków z dotacji. Zasadnie organ także zakwestionował koszty usług prawnych Kancelarii B. w zakresie postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych wobec władz P. dotyczących działalności statutowych organów P. w latach 2009-2010. Słusznie uznał, że mimo wykonania usługi i zapłacenia za nią w okresie obowiązywania umowy dotacji, to kosztów tych usług nie można pokryć z dotacji. Koszty te bowiem nie stanowią kosztów niezbędnych dla realizacji zadania i co więcej nie są związane z tym zadaniem. Celem zadania było przygotowań do MŚ i ME w dyscyplinach olimpijskich. Zatem trudno jest uznać, że koszty te były niezbędne z punktu widzenia przedmiotu umowy. Zasadnie podniesiono, że zachowanie niezmienionego składu osobowego organów władzy Związku, nie jest warunkiem koniecznym realizacji zadania. Nawet w wypadku zmiany składu osobowego władz, to dotacja winna być realizowana zgodnie z harmonogramem oraz pozostałymi zapisami umowy. Dlatego też wydatek ten nie ma takiego związku, jaki upatruje w nim Strona i nie mógł być tym samym sfinansowany z dotacji, która ma charakter celowy, a nie ogólny. Mimo, że umowa nie wskazuje jakie wydatki należy uznać za wydatki pośrednie, to Sąd wyjaśnia, że muszą one być ściśle związane z celem umowy. Wydatek za koszty obsługi prawnej jest wydatkiem własnym P. nie związanym w żaden sposób z celem umowy. Zatem wydatek ten winien zostać pokryty ze środków własnych Związku, a nie dotacji. Wydatek w wysokości 12.000 złotych na jak to opisano w rachunkach nr [...] wystawionych przez "M." z tytułu obsługi sędziowskiej i technicznej zgrupowań, także prawidłowo uznano za wykorzystany niezgodnie z przeznaczeniem. Słusznie organ wskazał, że zarówno z opisu samych rachunków jak i wyjaśnień P. nie można było jednoznacznie ustalić zakresu i sposobu świadczonych usług. P. bowiem wskazała, że usługę świadczył zespół specjalistów P., a nie zespół specjalistów M. [...], który te rachunki wystawił i otrzymał wynagrodzenie. Natomiast listy sędziów mimo wezwania Strona nie okazała. Dlatego też organ zwrócił się do zawodniczek uczestniczących w zgrupowaniu i ustalił, że usługę sędziowską wykonywała jedna osoba p. I. D., a nie zespół specjalistów czy też sędziów. Co więcej organ bezsprzecznie ustalił, że w tym okresie zawodniczki brały udział w Mistrzostwach Polski, które nie były objęte umową dotacji. Tym samym zarówno opis rachunków, jak i wyjaśnienia Związku są sprzeczne z jednoznacznymi oświadczeniami zawodniczek. Dlatego też zasadna była konstatacja organów, że powyższe rachunki nie uzasadniają poniesionego ze środków publicznych kosztu, które zasadnie powołały się na art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 2004 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330, ze zm.) stanowiący, że dowody księgowe powinny być rzetelne, tzn. zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują i kompletne. Strona natomiast miała obowiązek zastosowania się do przepisów powyższej ustawy (patrz także § 4 ust. 1 umowy). Z rachunków tych bezspornie wynika, że dotyczyły one Mistrzostw Polski, a obsługę sędziowską stanowiła tylko I. D., która należy do R. – członek P., co zostało dowiedzione oświadczeniami zawodniczek. Zatem argumentacja o nieścisłości opisu wydatków jest zupełnie pozbawiona podstaw faktycznych. P. nie przedstawił żadnych wiarygodnych danych wskazujących na przebieg świadczonej usługi, w szczególności nie wskazał jakie czynności się na nią złożyły, liczby osób tę czynność wykonujących z podaniem wartości jednostkowych dotyczących tych usług. Związek nie załączył także jakiejkolwiek umowy stanowiącej podstawę wystawienia tych rachunków. Dlatego też zasadnie zakwestionowano powyższe wydatki. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że są one zupełnie nietrafne. W szczególności zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. jest bezzasadny. Organ odwoławczy bowiem zarówno wskazał powody dla których uznał, że dotacja we wskazanej wysokości winna zostać zwrócona jak również odniósł się do argumentów podnoszonych przez P. w odwołaniu. Zatem dokonał powtórnego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Niezasadnie również Strona wskazywała, że organ nie odniósł się do pisma z 14 maja 2013r. Pismo to bowiem nie było skierowane do Ministra Sportu i Turystyki i co najważniejsze nie dotyczyło zwrotu dotacji tylko jego przedmiotem była sprawa związana z naruszeniem dyscypliny finansów publicznych. Za zasadne Sąd uznaje wyjaśnienia organu, że nie dysponował tym pismem do dnia wydania decyzji. Nieuzasadnione są także twierdzenia P., że postępowanie w przedmiocie zwrotu dotacji i postępowanie w przedmiocie naruszenia dyscypliny finansów publicznych są tak związanymi postępowaniami, że wszystkie treści i oświadczenia składane w jednym postępowaniu winny być uwzględniane w drugim. Sąd w całości popiera stanowisko organu, że są to dwa odrębne postępowania, prowadzone na podstawie zupełnie odmiennych przepisów przez odrębne organy. Zatem domaganie się aby organ odnosił się do dokumentów składanych w innym postępowaniu jest zupełnie pozbawione podstaw prawnych. Skoro Strona widziała potrzebę aby organ odniósł się w swoim orzeczeniu do określonych wyjaśnień to winna to zawrzeć w piśmie skierowanym do tego organu w tym postępowaniu. Co więcej Stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu i mogła ona z niego skorzystać. Z akt wynika, że Strona z tego uprawnienia skorzystała przeglądając akta w dniu 21 maja 2014r. Wniosła także o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, jednakże w żaden sposób nie umotywowała powodów przedłużenia terminu. Co więcej organ wstrzymał się z wydaniem decyzji prawie przez miesiąc od daty poinformowania Strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zatem wskazywanie obecnie, że nie odniesiono się do jej wniosku o przedłużenie terminu złożonego, już po terminie 7 dni w którym Strona mogła zapoznać się z aktami jest bezzasadna i w ocenie Sądu wniosek ten zmierzał do wydłużenia postępowania. P. również obecnie nie wskazuje jaki związek istnieje pomiędzy nie przedłużeniem czasu a treścią rozstrzygnięcia. Sąd z urzędu, wobec braku argumentacji w tym zakresie, również nie stwierdził żadnego związku, a tym bardziej takiego który miałby wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Niezasadne jest także domaganie się aby Sąd uchylił decyzję, tylko z tego powodu, że organ nie znał pisma Strony z 14 maja 2013r., co w ocenie Strony jest przesłanką do wznowienia postępowania, gdyż pismo to nie stanowi nowej okoliczności o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Pismo to zawiera jedynie wyjaśnienia Strony, które były już prezentowane w toku postępowania kontrolnego. W tym miejscu zdaniem Sądu bezzasadne są także argumenty P. wskazujące, że organ nie odniósł się do określonych pism Strony składanych w postępowaniu kontrolnym (pismo z 17 sierpnia 2012r. i 10 października 2012r.). Należy bowiem zauważyć, że po pierwsze organ odnosił się do tych pism w zaskarżonej decyzji, a poza tym i co jest najważniejsze pisma na które powołuje się Strona dotyczyły postępowania kontrolnego, które zakończyło się Wystąpieniem pokontrolnym z [...] września 2012r. i obowiązkiem Strony do poinformowania organu o wykorzystaniu zaleceń pokontrolnych. Zatem pisma te stanowią zastrzeżenia do projektu wystąpienia pokontrolnego ([...] sierpnia 2012r.) oraz informację o wykorzystaniu zaleceń pokontrolnych ([...] października 2012r.) i tym samym zostały złożone w postępowaniu kontrolnym i przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dotacji, które miało miejsce w dniu 23 listopada 2012r. Już tylko z tego powodu organ nie miał obowiązku do szczegółowego odnoszenia się do twierdzeń Związku. Skoro Związkowi zapewniono czynny udział w postępowaniu, to należy uznać, że miał on zapewnioną swobodę wypowiedzi, którą w miarę możliwości realizował składając np. odwołanie, z określoną w nim argumentacją, którą uważał za zasadną, jak również inne pisma w toku postępowania przed organem ponownie rozpoznającym sprawę. Prawidłowo również organ poinformował Stronę pismem z 8 maja 2014r. że postępowanie o zwrot dotacji jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Minister Sportu i Turystyki nie jest dysponentem postępowania w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych stąd też żądanie od niego dołączenia określonych dokumentów z tego postępowania jest zupełnie bezzasadne. Tym bardziej, że Strona nie wskazuje jakie znaczenie mają te dokumenty dla przedmiotowej sprawy, skoro dotyczą dyscypliny finansów publicznych. Z akt administracyjnych wynika natomiast, że Strona żądała jedynie dołączenia tzw. pism przewodnich, tj. zawiadomienia w sprawie podejrzenia naruszenia dyscypliny finansów publicznych i uzupełnienia tego zawiadomienia. Już tylko na marginesie Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych znajdowało się zawiadomienie z 17 października 2012r. Wbrew twierdzeniom Strony decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Organ bowiem nie ma swobody w wydaniu rozstrzygnięcia i w wypadku stwierdzenia określonych uchybień winien wydać decyzję deklaratoryjną, a więc jedynie potwierdzającą fakt określonego naruszenia (patrz powołane wyżej orzeczenia: wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1748/07, LEX nr 506979).). Brak jest także powodów aby uznać, że w sprawie organ naruszył art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. Sąd stwierdza, że Minister Sportu i Turystyki, w zakresie sporu w którym Sąd oddalił skargę, prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, ustalił stan faktyczny i dokonał jego oceny z perspektywy mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, przy czym ocena ta w zakresie żądania zwrotu dotacji jest prawidłowa i nie nosi znamion dowolności. To że w ocenie Strony ocena tych dowodów była niekorzystana dla P. nie oznacza automatycznie, że została ona dokonana z naruszeniem zasad wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego organu. Decyzje zostały skonstruowane zgodnie z regułami wynikającymi z k.p.a., zawierają podstawę prawną, rozstrzygnięcie, jak również uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast wskazywana przez Stronę okoliczność, że umowa o dotację została rozliczona, to Sąd wyjaśnia, że organ miał uprawnienie aby zbadać prawidłowość wykonania umowy mimo jej rozliczenia. Sam natomiast fakt rozliczenia umowy ma charakter jedynie techniczny i nie rodzi dla Strony skutku w postaci sprawy już osądzonej. Organ bowiem rozliczający umowę nie dysponuje dokumentami źródłowymi i opiera się jedynie na sprawozdaniu przygotowanym przez Stronę. W sprawie organ w sposób dostateczny wyjaśnił przesłanki, w oparciu o które zobowiązał Związek do zwrotu dotacji, wskazał podstawę prawną i ją uzasadnił. Sam fakt zrealizowania określonych celów, nie był przez organ kwestionowany. Efekt końcowy pozostaje jednak bez wpływu na przebieg oraz zakres postępowania dowodowego. Również sama ustawa o finansach publicznych z końcowym efektem nie wiąże takich skutków jak domaga się Strona, tj. braku podstaw od zwrotu dotacji. Dlatego też Minister zobowiązany był dochodzić zwrotu należności również w przypadku, gdzie określony umową cel został zrealizowany. W tym kontekście należy wskazać, za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z 5 marca 2014r., II GSK 2117/12), że niezasadnie Strona wskazuje, iż każde wykorzystanie środków dotacji dla realizacji celu jakim było przygotowanie do mistrzostw świata i Europy w dyscyplinach olimpijskich jest tożsame z wykorzystaniem dotacji zgodnie z przeznaczeniem. Podkreślić należy, że zakres wykorzystania dotacji został wyraźnie określony w umowie będącej podstawą udzielenia tej pomocy, zatem dotacja mogła być wykorzystana tylko na finansowanie tych konkretnych wydatków. Przekroczenie zakresu przedmiotowego finansowanych celów musi być traktowane jako wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Reasumując tę część uzasadnienia należy stwierdzić, że zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. W zakresie oddalenia skargi Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu zostało zamieszczone na zasadzie art. 152 p.p.s.a.