V SA/Wa 2179/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. w L. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia ... sierpnia 2011 r. nr ... w przedmiocie określenia przypadających do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej stronie w dniu 10 sierpnia 2011 r. (potwierdzenie doręczenia – k. 339/338 akt adm.), natomiast skarga została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 12 września 2011 r. (koperta– k. 11 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2179/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 9 grudnia 2011 r. (k. 33) W piśmie datowanym na 16 grudnia 2011 r., które wpłynęło do organu w dniu 21 grudnia 2011 r. strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Do wniosku załączyła skargę. Uzasadniając wniosek wskazała, iż uchybiła terminowi bez swojej winy, a wiedzę o uchybieniu terminu, co jest równorzędne z ustaniem przyczyny uchybienia terminowi uzyskała 9 grudnia 2011 r. Podniosła, że w czasie przypadającym na okolice terminu do nadania skargi w spółce trwały bardzo intensywne prace związane z redakcją kilku projektów unijnych, angażujące większość pracowników. W konsekwencji musiało dojść do pomyłki i przypadkowego błędnego odnotowania daty nadejścia decyzji w dokumentacji sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Stosownie do treści art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie, zgodnie z art. 88 tej ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek skarżącego uznać należy za spóźniony, bowiem jego wniesienie do Sądu nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, określonego w omawianym art. 87 § 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż termin do złożenia skargi upłynął w dniu 9 września 2011 r. Skarżąca strona w dniu 12 września 2011 r. dokonała czynności procesowej przed Sądem, tj. złożyła skargę w polskim urzędzie pocztowym. Tym samym przyjąć należy, iż przyczyna uchybienia terminowi ustała najpóźniej w dniu dokonania tej czynności, tj. 12 września 2011 r., skoro skarżąca w tym dniu była w stanie nadać korespondencję. Podniesienia wymaga, iż termin siedmiu dni do wniesienia pisma liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od czasu dowiedzenia się o tym (por. komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Zakamycze 2005, s. 217). Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 6 grudnia 2007 r. o sygn. akt. II GZ 186/07. Nie można zatem skutecznie skorzystać z instytucji przywrócenia terminu w sytuacji, w której skarżąca strona – po jego uchybieniu – dokonuje w terminie o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. jedynie samej czynności, nie składając wraz z nią jednocześnie (bądź w ciągu omawianych siedmiu dni) wniosku o przywrócenie terminu do jej dokonania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż termin do złożenia przedmiotowego wniosku rozpoczął swój bieg dnia następnego po dniu, w którym ustała przyczyna uchybienia i upłynął w dniu 19 września 2011 r. W konsekwencji, wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu złożony 21 grudnia 2011 r. uznać należy za spóźniony i jako taki podlegający odrzuceniu. Na marginesie zauważyć należy, iż we wniosku skarżąca nie wskazała takich okoliczności, które świadczyłyby o braku jej winy w niezachowaniu ustawowego terminu, zaś stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. brak zawinienia w uchybieniu terminu stanowi konieczną przesłankę do uwzględnienia wniosku strony. W tym stanie rzeczy wniosek strony skarżącej jako spóźniony podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił w sentencji.