V SA/Wa 2209/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa p o s t a n a w i a: oddalić wniosek Pismem z 30 sierpnia 2012 r. (data nadania) strona skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z [...] lipca 2012 r. wydaną w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa. W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym podniesiono, że fakt, iż kwoty objęte zaskarżoną decyzją zostały przejęte przez komornika prowadzącego postępowanie egzekucyjne oraz fakt iż zajęcie rachunku bankowego pozostaje w mocy pomimo zawieszenia postępowania egzekucyjnego sprawia, iż zasadnym jest wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że konieczność bowiem uiszczenia przez stronę kwot objętych zaskarżoną decyzją narazi ją na szkodę w postaci podwójnej zapłaty za jedno zobowiązanie względem Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji należy wskazać, że strona skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie wniosku winno bowiem wskazywać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym okoliczności te muszą mieć charakter zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca – choć reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – nie dołączyła takich dokumentów, Sąd zaś nie ma obowiązku wyręczania strony skarżącej w kwestii dokumentowania jej trudnej sytuacji majątkowej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 grudnia 2009, sygn. akt II OZ 1108/09 obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że konieczność uiszczenia przez nią kwot objętych zaskarżoną decyzją narazi stronę skarżącą na szkodę w postaci podwójnej zapłaty za jedno zobowiązanie względem Skarbu Państwa. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że skarżąca złożyła skargę na decyzję Ministra Finansów w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa, tj. decyzję dotyczącą należności pieniężnych. Wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Mając zatem na uwadze przedmiot rozstrzygnięcia objętego wnioskiem (obowiązek o charakterze pieniężnym) oraz brak uprawdopodobnienia wskazanych we wniosku okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.