V SA/Wa 2213/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G.S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytuły składek na ubezpieczenie zdrowotne p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. G.S. wniósł skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytuły składek na ubezpieczenie zdrowotne. Do skargi dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja została wydana [...] kwietnia 2011 r. i przesłana do niego 19 kwietnia 2011 r. Jednakże z uwagi na jego nieobecność w okresie od 15 kwietnia 2011 r. do 15 maja 2011 r., spowodowaną pobytem poza granicami Polski, kierowana do niego przesyłka została zwrócona do organu i uznana za doręczoną w dniu 13 maja 2011 r., w trybie art. 44 k.p.a. Następnie skarżący podniósł, że o wydaniu decyzji i uznaniu jej za doręczoną dowiedział się dopiero z pisma ZUS z [...] lipca 2011 r., które zostało mu doręczone w ostatnich dniach września 2011 r. Skarżący zaznaczył, iż w jego ocenie pobyt na zagranicznej wyprawie wskazuje na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Ponadto, powołując treść orzeczenia NSA z 22 lipca 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 857/98 wskazał, że żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku ustanowienia pełnomocnika w przypadku krótkotrwałego wyjazdu skarżącego za granicę. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z treści wniosku skarżącego oraz dołączonego do niego zaświadczenia Towarzystwa Geologicznego "S." z [...] września 2011 r. wynika, iż w okresie od 15 kwietnia 2011 r. do 15 maja 2011 r. skarżący brał udział w wyprawie geologicznej, podczas której przebywał na terytorium [...]. W ocenie Sądu powyższa okoliczność (udział w zagranicznej wyprawie) nie wskazuje na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. Wyjazd skarżącego nie miał bowiem charakteru nagłego, niespodziewanego, nie dającego się przewidzieć. O braku winy można mówić natomiast gdy strona nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku nie jest w stanie usunąć przeszkody w dochowaniu terminu do wniesienia skargi. Tymczasem pobyt za granicą, był do przewidzenia i przy dołożeniu należytej staranności – jakiej należy wymagać od strony – pozwalał na podjęcie działań zapobiegających zaistniałej sytuacji (v. postanowienie NSA z 19.07.2011 r., sygn. akt II GZ 361/11, z 9.03.2010 r. sygn. akt II GZ 40/10 i z 27.09.2007 r. sygn. akt II OZ 844/07). Skarżący mając świadomosć toczącego się postępowania administracyjnego winien zatem, przewidując konsekwencje swojego wyjazdu, np. ustanowić pełnomocnika. Odnosząc się do powołanej we wniosku argumentacji, iż żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku ustanowienia pełnomocnika w przypadku wyjazdu skarżącego za granicę, podnieść należy, iż w istocie skarżący nie miał takiego obowiązku. Jednakże obowiązkiem skarżącego było dołożenie wysiłku aby dochować terminu do wniesienia skargi, czego skarżący – rezygnując z ustanowienia pełnomocnika który sporządziłby skargę – nie uczynił. Powyższe działanie skarżącego jednoznacznie wskazuje na jego niedbalstwo. W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia, że z powodu wyjazdu za granicę skarżący nie był w stanie w terminie złożyć skargi. Wobec uznania, iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, Sąd, na podstawie art. 87 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.