V SA/Wa 2272/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA -Michał Sowiński, Sędzia WSA -Jolanta Bożek, Asesor WSA -Joanna Gierak (spr.), Protokolant -Krzysztof Muszakowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. sprawy ze skargi F. O. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia ... maja 2007 r. Nr ... w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Przedmiotem skargi z ... czerwca 2007 r., wniesionej przez F. O., jest decyzja Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z ... maja 2007 r. nr ..., wydana w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w następującym stanie faktycznym: Decyzją z ... kwietnia 2004 r. nr ... Wojewoda Ł., na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z ... kwietnia 2004 r., orzekł o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela A. – F. O., określił termin opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia ... maja 2004 r. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 88 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz.1175). W uzasadnieniu decyzji podał, że cudzoziemiec przyjechał do Polski na początku 2003 r. przez przejście graniczne w .... W dniu ... kwietnia 2004 r. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Ł. W toku postępowania ustalono, iż przebywa w Polsce nielegalnie, bez paszportu, wizy, dopełnienia obowiązku meldunkowego oraz bez środków na utrzymanie. Przesłuchany dnia ... kwietnia 2004 r. cudzoziemiec oświadczył, że w Polsce nie pracował, był na utrzymaniu obywatelki polskiej - A. K., z którą pozostaje w nieformalnym związku i z którą ma troje dzieci. W konsekwencji organ uznał, iż cudzoziemiec naruszył obowiązujące w Polsce przepisy prawa, tj. art. 13 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz przepisy ustawy o ewidencji i dowodach osobistych, a to stanowi okoliczność uzasadniającą jego wydalenie na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie organ stwierdził, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Decyzją z ... września 2004 r. nr ..., wydaną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określił nowy termin opuszczenia Polski do 14 dnia od dnia doręczenia decyzji oraz utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałej części. W uzasadnieniu decyzji Prezes Urzędu wskazał, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez dokumentu podróży, nielegalnie, co obliguje organ orzekający do stwierdzenia, że wobec strony zachodzi przesłanka z art. 88 ust. 1 pkt 1 o cudzoziemcach, zgodnie z którą cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z Polski jeżeli przebywa na jej terytorium bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub na osiedlenie się. Ponadto organ wskazał, iż w sprawie zachodzi także przesłanka z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którą cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu, jeżeli nie posiada on środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Polski i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania. Następnie, organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, iż w kraju pochodzenia byłoby zagrożone prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego F. O., czy też mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 62, poz. 284 i 285 z późn. zm.). Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców podzielił więc stanowisko Wojewody, iż w sprawie brak jest podstaw do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. Przy czym organ zaznaczył, iż fakt pozostawania przez cudzoziemca w konkubinacie z Panią A. J. K., z którą posiada troje dzieci, nie stanowi przesłanki z art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Na koniec organ odwoławczy wyjaśnił, iż skorygował podstawę prawną zaskarżonej decyzji uznając, że materiał zgromadzony w sprawie nie jest wystarczający do przyjęcia, że pobyt strony na terytorium Polski stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym uznał, iż wobec cudzoziemca nie zachodzi przesłanka z art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach Na powyższą decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców F. O. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o rozważenie możliwości udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z ... lipca 2005 r. sygn. akt V SA/Wa .../04 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach uzasadnia wydanie decyzji o wydaleniu w stosunku do cudzoziemca, który przebywa bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub osiedlenie się, albo nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu. Decyzja taka ma charakter związany, a zatem skoro F. O. przebywa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej bez dokumentów, nie posiada wizy, zezwolenia na zamieszkanie ani osiedlenie się, to należało wydać decyzję o jego wydaleniu z terytorium RP. Bez znaczenia jest zatem okoliczność, czy spełniona została druga przesłanka, będąca podstawą wydalenia cudzoziemca, a mianowicie ustalenie, czy cudzoziemiec posiada środki wystarczające na pokrycie kosztów pobytu na terytorium Polski. Następnie Sąd wyjaśnił, iż rozważenie wniosku cudzoziemca o udzielenie zgody na pobyt tolerowany nie jest możliwe, gdyż wyrażenie zgody na pobyt tolerowany należy do wyłącznej kompetencji organów administracji. Sąd nie jest uprawniony do wkraczania w kompetencje organów administracji i merytorycznego rozstrzygania o zezwoleniu na pobyt tolerowany. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego F. O. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, powołując jako podstawę prawną art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a. Podniósł, iż w jego ocenie Sąd I instancji nie przeprowadził kontroli zaskarżonej decyzji, co do prawidłowości ustaleń faktycznych. Ustalenie, że wydalenie skarżącego do A. nie powodowało zagrożenia dla jego wolności i bezpieczeństwa osobistego jest błędne. Skarżący nie odbył służby wojskowej i dlatego w razie powrotu do A. grozi mu kara pozbawienia wolności do 2 lat. Sąd nie uwzględnił, że skarżący posiada w Polsce rodzinę - konkubinę i trójkę dzieci. W zaskarżonym wyroku, z naruszeniem art. 145 § 1 ust. 1 pkt a) p.p.s.a., nie przeprowadzono kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z art. 97 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z ... listopada 2005 r., sygn. akt II OSK .../05, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Za zasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut, że Sąd I instancji uchylił się od kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie, w którym decyzja ta stwierdza, że brak jest przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W sprawie o wydalenie cudzoziemca podlegają badaniu okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Decyzji o wydaleniu nie wydaje się w razie zaistnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany w myśl art. 89 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że na podstawie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w dniu 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.), ochronie przed wydaleniem podlegają również więzi rodzinne istniejące pomiędzy rodzicami i dziećmi. Stanowisko takie zostało ugruntowane w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – sprawa Al-Nashif i inni v. Bułgaria, wyrok z 20.06.2002 r. i sprawa Lebbink v. Holandia wyrok z 1.06.2004 r., wniosek 45582/99. W przedmiotowej sprawie ustalono jedynie, że cudzoziemiec posiada w Polsce trójkę dzieci. Natomiast mimo podnoszonych przez cudzoziemca w postępowaniu administracyjnym zarzutów, że decyzja o wydaleniu spowoduje rozstanie się z dziećmi i ich matką okoliczności te nie zostały wyjaśnione i ocenione. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z ... kwietnia 2006 r. sygn. akt V SA/Wa .../06 uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu podzielił stanowisko zawarte w wyroku NSA. Wskazał, że zaskarżona decyzja nie zawiera dokładnych ustaleń ani rozważań sytuacji osobistej i rodzinnej cudzoziemca, w tym między innymi długotrwałości pobytu w Polsce, ewentualnych przeszkód do zamieszkania z rodziną w kraju pochodzenia cudzoziemca lub ewentualnych skutków wynikających dla rodziny z przeniesienia życia rodzinnego do innego kraju. W zaskarżonej decyzji ustalono jedynie, że cudzoziemiec ma w Polsce trójkę dzieci. Nie odniesiono się natomiast do podnoszonego przez niego zarzutu, że decyzja o wydaleniu spowoduje rozstanie z dziećmi i ich matką. Powyższy zarzut powinien zostać wyjaśniony i oceniony. Wymagają tego przesłanki art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka stanowiące, że ochronie przed wydaleniem podlegają rzeczywiste więzi rodzinne istniejące pomiędzy rodzicami i dziećmi. Przesłanki te ugruntowane są orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przywołanym w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do tych przesłanek odwołuje się art. 97 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiący o udzielaniu zgody cudzoziemcom na pobyt tolerowany. Natomiast zgodnie z art. 89 ustawy o cudzoziemcach z 13 czerwca 2003 r. decyzji o wydaleniu nie wydaje się w razie zaistnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Wobec powyższego Sąd uznał, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona i zarzut skarżącego w powyższym zakresie jest uzasadniony. Ponownie rozpatrując sprawę Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z ... października 2006 r. o nr ... uchylił decyzję Wojewody Ł. z ... kwietnia 2004 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Prezes Urzędu uznał bowiem, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zalecił przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia, czy w stosunku do cudzoziemca zachodzą przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany pokreślone w art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz czy wydanie decyzji o wydaleniu nie naruszyłoby art. 9 Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 525 ze zm.) i art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W tym celu uznał za właściwe przesłuchanie cudzoziemca oraz Pani A. J. K. Po uzupełnieniu materiału dowodowego, decyzją z ... lutego 2007 r. o nr ..., na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, Wojewoda Łódzki orzekł o wydaleniu obywatela Republiki A. – F. O. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określając jednocześnie termin opuszczenia kraju do 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ w pierwszej kolejności stwierdził, iż wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach uzasadniające jego wydalenie z terytorium RP. Przebywa on bowiem w Polsce bez dokumentu podróży, wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub na osiedlenie się oraz nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu w Polsce. Przy czym organ zauważył, że skoro cudzoziemiec przebywa w Polsce bez wymaganego prawem dokumentu podróży, wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub na osiedlenie się, to niezależnie od tego czy posiada środki finansowe na pokrycie kosztów swojego pobytu w Polsce, należy wydać decyzję orzekającą o jego wydaleniu. Następnie, organ rozważył okoliczności przedstawiane przez cudzoziemca w toku postępowania administracyjnego. Wskazał, iż w swoich oświadczeniach podkreślał on, że nie odbył służby wojskowej w A. i z tego powodu narażony jest na konsekwencje karne. Jest to także powód, jak twierdzi cudzoziemiec, iż Ambasada A. w W. odmawia wydania mu dokumentu podróży, umożliwiającego zalegalizowanie pobytu w Polsce, jak i uregulowanie spraw rodzinnych. Rozważając przedstawioną argumentację Wojewoda wskazał, że obecnie Republika A. jest krajem bezpiecznym. Aktualnie nie jest zaangażowana w żaden zewnętrzny konflikt zbrojny ani nie występują na jej terytorium konflikty wewnętrzne o podłożu religijnym, narodowościowym, etnicznym czy niepokoje na tle społecznym. Podniósł też, iż w dniu ... marca 2004 r. weszła w życie ustawa "o obywatelach, którzy nie odbyli obowiązkowej służby wojskowej". Przewiduje ona zwolnienie obywateli A. od odpowiedzialności karnej, po wpłaceniu ustanowionej ustawą kwoty pieniędzy i przeniesieniu ich do rezerwy. Wielkość sumy zależy od całego szeregu okoliczności, m.in. liczby posiadanych dzieci, obywatelstwa innego kraju, stopnia naukowego itp. Obywatele, którzy nie odbyli zasadniczej służby wojskowej, ale w okresie od 1992 r. do 2004 r. doczekali się trójki dzieci, zostali całkowicie zwolnieni od obowiązku zapłaty. Wprowadzone przepisy w sposób humanitarny podchodzą do tych obywateli A., którzy dłuższy czas przebywają poza granicami kraju, dając im możliwość rozwiązania swoich problemów życiowych i bezpiecznego powrotu do kraju w celu uregulowania spraw osobistych. Po załatwieniu formalności -uznaniu trójki dzieci wg prawa polskiego- F. O. miałby -w ocenie organu- możliwość spełnić kryterium do całkowitego zwolnienia go od odpowiedzialności za uchylenie się od obowiązku odbycia służby wojskowej. Dalej, organ odniósł się do kwestii związanych z wydaniem dokumentu podróży dla cudzoziemca, wskazując w tym zakresie, iż mógł on -jako obywatel Republiki A. posiadający oryginalny akt urodzenia w kraju swojego pochodzenia, na co sam się powoływał- wystąpić do Ambasady swojego kraju o wydanie dokumentu podróży ważnego 10 lat lub o tzw. paszport blankietowy wydawany na powrót do kraju, zwykle ważny 3 miesiące. Analizując działania podejmowane przez cudzoziemca w celu uzyskania dokumentu podróży organ stwierdził, iż żadnych czynności w tym kierunku, na przestrzeni kilku ostatnich lat, cudzoziemiec nie podejmował. Nie posiada żadnego potwierdzenia, że kierował do Ambasady A. pisma, wnioski bądź zapytania w tej sprawie. Nie posiada potwierdzenia, że złożył wniosek o wydanie bądź przedłużenie ważności paszportu, lub podjął na terenie swojego kraju działania zmierzające do uzyskania takiego dokumentu. Dopiero dla potrzeb prowadzonego postępowania administracyjnego cudzoziemiec wysłał na adres Ambasady A. w Warszawie w dniu ... lutego 2007 r. pismo w sprawie uzyskania dokumentu podróży. Wojewoda wskazał też, iż istotnym czynnikiem w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, mającym ważkie znaczenie dla pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy było zbadanie spraw rodzinnych i więzi łączących poszczególnych członków rodziny cudzoziemca. Analizując to zagadnienie podkreślił, iż sytuacja rodzinna cudzoziemca jak i panujące więzi są skomplikowane i niejednoznaczne. F. O. zamieszkuje w Ł. przy ul. [...]. W mieszkaniu tym nie jest zameldowany. Razem z nim zamieszkują: A. K. - matka dzieci, oraz trójka dzieci w wieku: ... lat, ... lat, ... lata. Według deklaracji matki, są to ich dzieci. Cudzoziemiec od chwili urodzenia pierwszego dziecka /8 lat temu/ aż do dnia dzisiejszego nie uznał dzieci za swoje. Dzieci noszą nazwisko matki. Cudzoziemiec nie występował o ich uznanie. Deklarował, iż usiłował uregulować sprawę uznania dzieci, ale z powodu braku dokumentu i odmowy urzędnika stanu cywilnego nie załatwił tej sprawy. Deklaracji tych jednak nie udokumentował w jakikolwiek sposób, wskazujący na podjęte działania w tym kierunku. Pani A. K., matka dzieci otrzymuje z opieki społecznej zasiłek jako osoba samotnie wychowująca dzieci. W trakcie wizyty pracowników Wydziału wraz z funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w Ł. w mieszkaniu cudzoziemca i Pani A. K. stwierdzono m.in., jak wskazał organ, iż Pani A. K. na utrzymanie mieszkania otrzymuje dodatek mieszkaniowy. Zawodowo nie pracuje, zajmuje się domem i wychowaniem trójki dzieci. Cudzoziemiec, jak sam oświadczył, wykonuje pracę chałupniczą przy składaniu torebek uzyskując środki finansowe w wysokości 300 - 400 zł miesięcznie. Pracę wykonuje "na czarno", bez rejestracji, czym narusza obowiązujące w tym zakresie przepisy, tj. dotyczące zatrudnienia i pobytu w Polsce. Organ zauważył też, że osiągane przez cudzoziemca dochody nie zabezpieczają rodzinie podstawowych potrzeb życiowych, nie wspominając o potrzebach wyższego rzędu, dlatego też cały ciężar opieki nad matką i dziećmi przejęło państwo polskie przyznając zasiłki i dodatki oraz finansując wyżywienie dzieci w przedszkolu, obiady córki w szkole czy przyznając jednorazowo zasiłek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego. Cudzoziemiec deklaruje pomoc przy prowadzeniu domu i wychowaniu dzieci. Pozytywnie o cudzoziemcu wydają opinie sąsiedzi i znajomi. Analizując całokształt więzi łączących ww. osoby zamieszkujące wraz z cudzoziemcem Wojewoda określił je jako skomplikowane i niejednorodne, co w świetle obowiązujących przepisów prawa dotyczących rodziny i ustalenia ojcostwa, nie daje w jego ocenie wystarczających przesłanek do uznania, iż występują w sprawie więzi rodzinne stanowiące przesłankę do przyznania cudzoziemcowi pobytu tolerowanego w myśl z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Na koniec organ wskazał, że okoliczności podane przez zainteresowanego w trakcie postępowania o wydalenie go z terytorium Polski, stanowiące obawę przed powrotem do kraju pochodzenia nie zostały potwierdzone w toku tego postępowania wyjaśniającego. Cudzoziemiec nie przytoczył żadnych, konkretnych okoliczności, które wskazywałyby, iż jego powrót do kraju pochodzenia stanowiłby zagrożenie dla jego życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego oraz, że mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Wojewoda Łódzki uznał, że w przypadku F. O. nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzasadniająca udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. W odwołaniu od decyzji Wojewody Ł. z ... lutego 2007 r. F. O. wniósł o uchylenie tej decyzji i wydanie zezwolenia na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja ta zawiera szereg uchybień, a także błędne ustalenia stanu faktycznego. Powołał się m.in. na art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz na wyrok NSA zapadły w jego sprawie. Zauważył, iż Wojewoda w skarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do kwestii wskazanych w powołanym wyroku. Oceniając materiał dowodowy nie wziął ich nawet pod uwagę. Następnie cudzoziemiec przywołał orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, z którego m.in. wynika, iż więzi rodzinne między ojcem a dzieckiem nie są uzależnione od uznania dziecka, ani od prowadzenia wspólnego pożycia z jego matką oraz, że wydalenie osoby z kraju, w którym mieszkają bliscy członkowie jego rodziny może stanowić naruszenie prawa do poszanowania życia rodzinnego, które jest zagwarantowane w art. 8 Konwencji. Taka ingerencja będzie naruszać Konwencję jeśli nie będą spełnione warunki z ust. 2 wskazanego artykułu. Dalej cudzoziemiec oświadczył, iż jego sytuacja osobista i rodzinna uzasadnia udzielenie mu ochrony na podstawie wymienionego przepisu Konwencji. Opisał przy tym stosunki jakie panują między nim a dziećmi, wskazując w tym miejscu także na pozytywne opinie dotyczące jego osoby a pochodzące od różnych osób z jego oraz dzieci otoczenia. Zaskarżoną decyzją z ... maja 2007 r. Prezes Urzędu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Wojewody Ł. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy oraz ustalenia faktyczne dotyczące pobytu cudzoziemca w Polsce, organ stwierdził zasadność wydania wobec skarżącego decyzji o wydaleniu. W ocenie organu odwoławczego, pozostawanie skarżącego w naszym kraju bez ważnego dokumentu podróży, zezwolenia na pobyt i środków wystarczających do pokrycia kosztów pobytu oraz podejmowanie pracy bez stosownego zezwolenia są rezultatem lekceważenia przez niego powszechnie uznawanego w stosunkach międzynarodowych prawa, ustanowionego dla ochrony granic państwowych i zapewnienia kontroli pobytu oraz zatrudniania cudzoziemców. Powyższe fakty uzasadniają stwierdzenie, że dalszy pobyt cudzoziemca w Polsce naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem nie leży w interesie Polski tolerowanie pobytu cudzoziemców świadomie i z premedytacją naruszających obowiązujący w naszym kraju porządek prawny. Podał też, że organy administracji publicznej nie są zobowiązane do respektowania wyboru przez cudzoziemca miejsca pobytu tym bardziej, jeżeli świadomie narusza on obowiązujące go normy prawne. Ponadto, organ orzekający w II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody w żadnym stopniu nie narusza przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ani nie jest sprzeczna z powołanymi w przedmiotowym odwołaniu orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego czy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, albowiem nie narusza ona prawa cudzoziemca do poszanowania jego życia rodzinnego. Każdy człowiek przebywający w Polsce ma zagwarantowaną możliwość korzystania z takiego prawa z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę, w tym przypadku ustawę z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach mającą m.in. na celu zapewnienie kontroli legalności pobytu cudzoziemców. Zaskarżona decyzja nie kwestionuje faktu, iż F. O., Pani A. J. K. oraz ich dzieci stanowią rodzinę. Jednak prawo do poszanowania życia rodzinnego nie zabrania organom administracji publicznej stosowania wobec cudzoziemców ustawowych sankcji, jeżeli nie przestrzegają oni obowiązujących norm prawnych państwa przyjmującego. Zaskarżona decyzja stanowi wykonanie takiej sankcji ustawowej wobec cudzoziemca, który świadomie dopuścił się rażącego naruszenia obowiązujących go norm prawnych w zakresie legalizacji pobytu i pracy w naszym kraju. Wykonanie tej decyzji ma również na celu zapewnienie przestrzegania porządku prawnego i zapobieżenie przestępczości. Następnie organ podniósł, iż w chwili obecnej związek F. O. z Panią A. J. K. jest związkiem nieformalnym, albowiem cudzoziemiec nie zawarł związku małżeńskiego z wyżej wymienioną obywatelką polską i jak dotychczas nie uznał formalnie dzieci. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie można zastosować postanowień art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, który stanowi, że decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się a wydanej nie wykonuje, jeżeli cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia. Dalej, organ podał, że fakt uchylania się przez skarżącego od obowiązkowej służby wojskowej w kraju pochodzenia nie uzasadnia jego pozostawania w Polsce bez stosownego zezwolenia. Nawet po roku 2004, kiedy w Republice A. została wydana ustawa o "...", na mocy której cudzoziemiec zostałby zwolniony z ustawowych opłat z uwagi na posiadane dzieci, skarżący nie podjął stosownych kroków, aby wyjechać z Polski i w kraju pochodzenia uregulować sprawy osobiste, po czym legalnie powrócić do naszego kraju, zawrzeć związek małżeński, uzyskać zezwolenie na pracę i ustabilizować życie rodzinne. Tymczasem w celu zapewnienia utrzymania rodzinie, podejmuje pracę bez stosownego zezwolenia, naruszając tym samym przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy co stanowi jedną z przesłanek do wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ podkreślił też, że art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organy administracji publicznej do wydawania decyzji o wydalaniu cudzoziemców w przypadkach określonych w tym przepisie. Na koniec Prezes Urzędu wskazał, iż na podstawie stanu faktycznego i analizy materiału dowodowego oraz posiadanej wiedzy o aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego należy stwierdzić, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F. O. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzucając 1. rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w dniu 4 listopada 1950 roku w Rzymie, w związku z art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez uznanie, iż zaskarżona decyzja w żadnym stopniu nie narusza przepisów powołanej wyżej Konwencji; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niedokładne i niepełne rozważenie sytuacji osobistej skarżącego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy z uwzględnieniem zasady proporcjonalności wskazanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 30 listopada 2005 roku (sygn. akt. II OSK 1148/05). W uzasadnieniu skargi skarżący w szczególności podniósł, iż w sprawie nie przeprowadzono wyczerpująco postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie jego więzi rodzinnych w Polsce oraz, czy wydalenie go z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nie narusza art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wskazał, że organ dokonał jedynie powierzchownego wyjaśnienia tych kwestii i nie rozważył wszystkich zalecanych aspektów, jakie powinny zostać przeanalizowane przed kolejnym wydaniem decyzji, zgodnie z zaleceniem NSA zawartym w uzasadnieniu wyroku wydanego w przedmiotowej sprawie. Organ, rozważając sprawę nie zastosował też, jak zaznaczył skarżący, zasady proporcjonalności, jaka zgodnie z Konwencją i orzeczeniem NSA przy ograniczaniu prawa do życia rodzinnego winna być zastosowana. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Następnie zważyć należy, iż na podstawie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu oznacza zaś to, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ administracji publicznej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy przede wszystkim podnieść trzeba, iż skarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody Ł. z ... lutego 2007 r., zostały wydane na skutek zapadłego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z ... kwietnia 2006 r. sygn. akt V SA/Wa .../06, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu z ... września 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Ł. z ... kwietnia 2004 r. o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. Zaznaczyć też trzeba, iż wymieniony wyrok WSA został wydany na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z ... listopada 2005 r. sygn. akt II OSK .../05 uchylającego wcześniejszy wyrok WSA w Warszawie z ... lipca 2005 r., oddalający skargę. Zatem, orzekając ponownie w sprawie tak Prezes Urzędu jak i Wojewoda Ł. związani byli oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powyższych orzeczeniach Sądów. Mieli również obowiązek uwzględnić je w prowadzonym przez siebie postępowaniu. Skarżone orzeczenie winno więc w szczególności uwzględniać stanowisko Sądów obu instancji w zakresie dotyczącym rozważenia w sprawie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w dniu 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz. U. 1993 r. Nr 61 poz. 284 i 285 ze zm.), zgodnie z którym każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób (ust. 1 i 2 art. 8 Konwencji). NSA nakazał zbadanie sprawy w kontekście wymienionej normy prawnej, a w konsekwencji ustalenie, czy ingerencja Państwa w korzystanie z prawa gwarantowanego tym przepisem -poprzez wydanie decyzji o wydaleniu skarżącego z terytorium Polski- jest w niniejszej sprawie usprawiedliwiona okolicznościami wskazanymi w ust. 2 art. 8 Konwencji. NSA zauważył, iż ograniczenia prawa do życia rodzinnego muszą być proporcjonalne, a ustalenie tego wymaga rozważenia sytuacji osobistej i rodzinnej cudzoziemca, w tym między innymi długotrwałości jego pobytu w Polsce, ewentualnych przeszkód do zamieszkania z rodziną w kraju swojego pochodzenia. NSA wyjaśnił przy tym, iż na podstawie art. 8 Konwencji ochronie przed wydaleniem podlegają więzi rodzinne istniejące pomiędzy dzieckiem i ojcem, nawet wówczas gdy łączy ich jedynie węzeł biologiczny a nie prawny – pod warunkiem, że istniejące pomiędzy nimi stosunki wskazują na istnienie rzeczywistych więzi rodzinnych. Wskazał, iż pogląd ten znajduje uzasadnienie w dotychczasowym orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który nie wyłączył ochrony na podstawie art. 8 Konwencji pomimo, że biologiczny ojciec nie uznał dziecka, ani też nie pozostawał z matką dziecka w związku małżeńskim (wyrok w sprawie Lebbink v. Holandia, wniosek 45582/99, wyrok z 1 czerwca 2004 r. § 37-42). NSA podał też, że życie rodzinne dotyczy rodzin opartych tak na małżeństwie jak i związkach faktycznych. Stanowisko takie NSA uznał za ugruntowane w orzecznictwie Trybunału (przykładowo - sprawa Al.-Nashif i inni v. Bułgaria, wyrok z 20 czerwca 2002 § 114 uzasadnienia). W uzasadnieniu skarżonej decyzji Prezes Urzędu stwierdził, iż nie kwestionuje faktu, że F. O., A. J. K. oraz ich dzieci stanowią rodzinę. Tym samym przyznał, iż skarżący podlega ochronie z art. 8 Konwencji, a wobec tego obowiązany był rozważyć, czy jego wydalenie z Polski jest w takiej sytuacji możliwe. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Prezes Urzędu orzekając w sprawie wydalenia F. O. z terytorium RP miał na względzie przepis art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Jednakże Sąd zauważa, iż organ nie przeanalizował sytuacji rodzinnej cudzoziemca w kontekście tej normy prawnej. Nie kierował się też wytycznymi NSA w tym -powyżej wskazanym- zakresie. Wskazał jedynie, że decyzja o wydaleniu skarżącego z terytorium RP nie narusza przepisów ww. Konwencji ani nie jest sprzeczna z powołanymi przez cudzoziemca w odwołaniu orzeczeniami NSA i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Natomiast swojego stanowiska w sposób właściwy -tj. z odniesieniem się do całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wskazującego na charakter stosunków występujących pomiędzy cudzoziemcem a trójką jego dzieci, i z uwzględnieniem zasady proporcjonalności znajdującej tu zastosowanie- nie uzasadnił. Nie odniósł się też do odwołania skarżącego, w którym to cudzoziemiec opisał swoją sytuację rodzinną i powołując się na orzecznictwo dotyczące art. 8 Konwencji wywiódł, że podlega ochronie przewidzianej w tym przepisie. W ocenie Sądu, treść uzasadnienia skarżonej decyzji wskazuje, iż organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie zalecanym przez NSA i WSA w wydanych w przedmiotowej sprawie wyrokach i z uwzględnieniem wytycznych z tych orzeczeń sądowych wynikających. W szczególności organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, iż ingerencja w prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – oprócz tego, że jest przewidziana przez ustawę – musi być konieczna w demokratycznym społeczeństwie ze względu na ochronę wartości wskazanych w ust. 2 art. 8 Konwencji. Prezes Urzędu podał, że wykonanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP ma zapewnić przestrzeganie porządku prawnego i zapobiec przestępczości, i z uwagi na te wartości -jak można sądzić na podstawie tego uzasadnienia- wydalenie skarżącego z Polski zdaniem organu jest uzasadnione. W ocenie Sądu, organ swojego stanowiska w tym względzie w sposób rzetelny jednak nie uzasadnił oraz -co istotne- pominął tu zupełnie zasadę proporcjonalności, która w tym przypadku niewątpliwie winna być rozważona. Uzasadnienie skarżonej decyzji argumentacji w tym zakresie nie zawiera. Zasada proporcjonalności z jednej strony wymaga od organu uwzględnienia charakteru popełnionego przez cudzoziemca czynu, z drugiej – jego sytuacji osobistej i rodzinnej – na co NSA w niniejszej sprawie zwracał już uwagę. Prezes Urzędu uznał, iż skoro cudzoziemiec dopuścił się naruszenia obowiązujących w Polsce przepisów (poprzez nielegalny pobyt oraz wykonywanie pracy bez zezwolenia), to uzasadnione jest jego wydalenie z Polski, z uwagi na ochronę wartości powyżej wymienionych (w tym zapobieganie przestępstwom, co dla Sądu jest niezrozumiałe). Organ pominął przy tym zupełnie w swoich rozważaniach sytuację rodzinną skarżącego. NSA orzekając w przedmiotowej sprawie zaznaczył zaś, iż ograniczenia prawa do życia rodzinnego muszą być proporcjonalne. Prezes Urzędu obowiązany był więc przeanalizować sprawę z uwzględnieniem m.in. ewentualnych skutków wynikających dla rodziny cudzoziemca (w tym małoletnich dzieci) z przeniesienia ich życia rodzinnego do innego kraju. Tych zaleceń Sądu organ w sprawie w ogóle nie wykonał. Nie wziął pod uwagę m.in. tego, że: cudzoziemiec przebywa w Polsce od kilkunastu lat, żyje w konkubinacie z A. K., z którą ma troje dzieci; matka jego dzieci, będąc sierotą wychowaną w domu dziecka, nie ma nikogo i może liczyć tylko na jego pomoc; wychowują wspólnie dzieci, razem mieszkają i razem dbają o swoją rodzinę; dzieci chodzą do szkoły i przedszkola; znają jedynie to środowisko; są związane z ojcem i źle znoszą rozłąkę z nim. W skardze skarżący dodał, że tak matka jego dzieci jak i jego dzieci nie znają języka o. i z pewnością mieliby trudności w aklimatyzacji i w prowadzeniu wszystkich spraw życia codziennego. Dzieci z powodu bariery językowej nie mogłyby pójść do szkoły. Wszystkie te oraz inne -wynikające z akt sprawy- okoliczności dotyczące rodziny cudzoziemca, zwłaszcza jego małoletnich dzieci, winny zostać -dla prawidłowego zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego i poszanowania art. 8 Konwencji- przez organ przeanalizowane i ocenione. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na dokonanie koniecznych ustaleń w tym zakresie. Dodatkowo Sąd w tym miejscu zauważa, iż w wyroku z ... czerwca 2005 r., sygn. akt II OKS .../2005, NSA zawarł tezę, iż żadna z przesłanek przewidujących ingerencję władzy publicznej w życie rodzinne, wymienionych w art. 8 ust. 2 cytowanej wyżej Konwencji, nie stanowi, by sam fakt naruszenia prawa przez cudzoziemca przesądzał o konieczności takiej ingerencji (ONSAiWSA 2006/4/114). Konieczność zbadania sprawy w świetle art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności została przesądzona wyrokiem NSA wydanym w niniejszej sprawie. NSA wyjaśnił, iż wprawdzie Europejski Trybunał Praw Człowieka nie kwestionuje zasady, że państwa mają prawo regulować zasady wydalenia cudzoziemców, ale jednocześnie wyraźnie przyjmuje, iż wydalenie nie może następować z naruszeniem tej Konwencji. Zatem, sprawa wymagała zbadania w świetle treści art. 8 ust. 2 wymienionej Konwencji, a tego bezspornie tu nie uczyniono. Z wymienionych powodów Sąd uznał skargę za zasadną. Podzielił jej argumentację oraz zarzuty w niej podniesione sprowadzające się do wskazania, iż w sprawie nie rozważono wszystkich zaleconych przez NSA aspektów sprawy w kontekście art. 8 Konwencji. Tym samym Sąd stwierdza, iż skarżona decyzja została wydana z naruszenie art. 153 p.p.s.a., tj. z obrazą zasady związania oceną prawną wyrażoną w orzeczeniach Sądów, a w konsekwencji z naruszeniem także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sprawa winna być więc ponownie rozpatrzona w powyżej przedstawionym zakresie z uwzględnieniem wytycznych Sądów, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 30 listopada 2005 r. Kierując się treścią tego ostatniego wyroku organ winien dostrzec, iż bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że cudzoziemiec nie uznał dzieci oraz, że pozostaje z matką swoich dzieci jedynie w związku konkubenckim, a nie małżeńskim. Pomijając powody takiej sytuacji, należy zauważyć, iż ważniejsze jest tu istnienie rzeczywistych więzi rodzinnych. Z akt sprawy wynika, iż skarżący wraz z A. K. i trójką ich dzieci tworzą rodzinę, a to dla korzystania z ochrony przewidzianej w art. 8 Konwencji stanowi wystarczającą okoliczność. Analizując ponownie sprawę w zakresie pobytu tolerowanego, a więc i z uwzględnieniem przesłanek wynikających z art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 89 ustawy o cudzoziemcach (w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. wniosku o wydalenie skarżącego z terytorium Polski), Sąd zaleca również uwzględnienie aktualnej sytuacji panującej w kraju pochodzenia cudzoziemca. Dodatkowo Sąd podkreśla, iż w aktach sprawy winien znajdować się cały materiał dowodowy, który posłużył organowi do wydania orzeczenia, w tym raporty dotyczące kraju pochodzenia skarżącego oraz dokumenty, o których mowa w piśmie organu z ... grudnia 2006 r. o nr ... Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), orzekł jak w pkt 1 sentencji. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.