V SA/Wa 2276/11

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne p o s t a n a w i a : - zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata P. P., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy). Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. P. Na wniosek skarżącego przyznane zostało – postanowieniem z 21 lutego 2012 r. – prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wyznaczony pełnomocnik – adwokat P. P. – sporządził i wniósł skargę kasacyjną z dnia 2 maja 2012 r., w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej ani w całości, ani w części pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z 8 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1228/12 Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając na posiedzeniu niejawnym, oddalił skargę kasacyjną. Pismem z dnia 30 listopada 2012 r. pełnomocnik ponowił wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270), dalej: p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) , dalej: rozporządzenie. Zgodnie z § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym zostały określone w Rozdziale 5 rozporządzenia. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Mając zatem na uwadze, iż wyznaczony w sprawie adwokat został ustanowiony po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi przez sąd pierwszej instancji, sporządził i wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał bez wyznaczania rozprawy, zasądzić należało na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej, tj. w wysokości 180 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 20 omawianego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały opłacone przez skarżącą stronę, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.