V SA/Wa 2298/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w pomniejszonej wysokości oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "E." Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w M. od decyzji Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] o przyznaniu pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w części po dokonaniu obniżki kwoty należnej – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] września 2011 r. "E." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w M. złożyła do L. Oddziału Regionalnego ARiMR wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, za okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. (w toku postępowania dokonano następnie korekty wniosku). W złożonym wniosku grupa producentów wykazała wartość produktów sprzedanych w wysokości 2.027.746,70 zł i wnioskowała o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 202.774,67 zł oraz wykazała wartość poniesionych kosztów inwestycji w wysokości 1.032 850,00 zł. Spółka wnioskowała o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kosztów kwalifikowanych inwestycji w wysokości 774.637,50 zł. W ramach inwestycji "zakup wózków do przemieszczania palet", grupa producentów przedstawiła fakturę VAT nr: [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. na kwotę netto 295.850, 00 zł, z czego cena za zakup wózków widłowych wyniosła 285.000, 00 zł (cena za 1 szt. - 142 500,00 zł). Natomiast w ramach inwestycji "zakup maszyn i urządzeń do zbioru grzybów", grupa producentów przedstawiła faktury VAT nr: [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. na kwotę netto 65 000,00 zł (zaliczka); [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. na kwotę netto 165, 000,00 zł, za zakup wózków do zbioru pieczarek z dolnych półek (cena za 1 szt. 2 500,00 zł), oraz faktury nr: [...] z dnia [...] maja 2011 r. na kwotę netto 38 285,00 zł (zaliczka); [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. na kwotę netto 352 715,99 zł, za zakup wózków do pieczarek, zawieszanych na półkach do zbioru pieczarek (cena za 1 szt. - 4250,00 zł. ), oraz faktura nr: [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. na kwotę netto 116 000,00 zł (cena za 1 szt. 1.000,00 zł), za zakup koszyków do mocowania wag na wózkach. W toku postępowania przed organem I instancji w związku z wątpliwościami w zakresie wysokich kosztów realizacji przedmiotowej inwestycji dwukrotnie zwracano się do Wnioskodawcy o złożenie stosownych wyjaśnień (pismo z dnia 13 października oraz 7 listopada 2011 r.). Wnioskująca spółka odpowiadając na wezwania organu pismami z dnia 28 października, 9 listopada oraz 21 listopada 2011 r. złożyła wyjaśnienia w sprawie dokonując korekty złożonego wniosku. Z uwagi na dalsze wątpliwości co do wysokich kosztów realizacji inwestycji, organ administracyjny powołał biegłego, którego zadaniem było dokonanie wyceny stanowiącej wartość rynkową inwestycji: "Zakup wózków do przemieszczania palet", "Zakup maszyn i urządzeń do zbioru grzybów" zrealizowaną przez grupę producentów grzybów "E." Sp. z o.o., oraz sprawdzenie czy wózki do zbioru grzybów-zawieszane na półce, wózki do zbioru pieczarek na dolnych półkach, koszyki do mocowania wag na wózkach oraz wózki widłowe N., są tego samego typu/modelu (umowa nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r). Powołany biegły - rzeczoznawca w dniu 9 grudnia 2012 r. na podstawie przeprowadzonych w dniu 29 listopada 2011 r. oględzin dokonał wyceny inwestycji: "zakup wózków do przemieszczania palet" - zakup wózków marki N. na łączną kwotę netto 187 400 zł (93 700 zł za 1 szt.); "zakup maszyn i urządzeń do zbioru grzybów": zakup wózków do zbioru pieczarek z dolnych półek (typ 11), na łączną kwotę 73.600 zł (800,00 zł za szt.); zakup wózków zawieszanych na półkach do zbioru pieczarek (typ 21), na łączną kwotę netto 184 000,00 zł (2 000,00 zł za 1 szt.); zakup koszyków do mocowania wag na wózkach (typ 2), na łączną kwotę netto 11 600 zł (100,00 zł. za 1 szt.). W dniu [...] stycznia 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wystosował do grupy producentów pismo o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W dniu 24 stycznia 2012 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek grupy producentów o uzupełnienie wycen sporządzonych przez biegłego - rzeczoznawcę. Wraz z ww. wnioskiem grupa producentów złożyła oświadczenie producenta P., potwierdzające ujęcie w kwocie faktur VAT kosztów zaprojektowania i wyprodukowania urządzeń, gwarancji, serwisu zgodnego z umową gwarancyjną oraz kserokopie stron planu dochodzenia do uznania dotyczących zatwierdzonych kwot przedmiotowych inwestycji, które są tożsame z kwotami ujętymi na fakturach dołączonych do wniosku. Na skutek wniosku grupy producentów ustanowiony biegły – rzeczoznawca w dniu [...] lutego złożył wyjaśnienia do złożonych wycen. Ustosunkowując się do kwestionowanych wycen wskazał m.in., iż wskazywane w wycenie informacje dotyczące ofert handlowych, rzeczoznawca uzyskał bezpośrednio u producenta przedmiotowych urządzeń tj. P. na drodze rozmowy telefonicznej z J.S. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu [...] lutego 2012 r. wydał decyzję nr [...] mocą której przyznał grupie producentów pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w kwocie 129.312,17 zł, za okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR dokonał obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 73.462,50 zł, odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości 424.050,00 zł, a także dokonał obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości 350.587,50 zł. Łączna kwota dofinansowania wyniosła zatem 129.312,17 zł. Pismem z dnia 21 maja 2012 r. E. Sp. z o.o. wniosła odwołanie od ww. rozstrzygnięcia organu I instancji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż wycena przeprowadzona przez ustanowionego w sprawie rzeczoznawcę nie odpowiada wycenie rzeczywistej zakupionych urządzeń. Powołano tutaj, iż w przedmiotowej opinii nie wskazano czy cena uwzględnia wartość serwisu należnego od producenta urządzeń i okresu gwarancji. Wyceniając sprzęt i urządzenia, zdaniem odwołującej spółki, rzeczoznawca nie wziął pod uwagę faktu, iż urządzenia zakupione przez grupę są wykonane z materiałów znacznie wyższego gatunku i jako jedyne posiadają gwarancję. Jako bezpodstawne i naruszające zasady przepisów art. 7,9,11 oraz 75 § 1 k.p.a. uznano pominięcie przez biegłego pisemnego oświadczenia producenta przedmiotowych urządzeń P., w którym stwierdzono, że nie udzielano żadnych informacji dotyczących ceny urządzeń rzeczoznawcy sporządzającemu opinię w sprawie. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] rozpoznając wniesione odwołanie, organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustalając stan faktyczny na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ w szczególności ponownie ocenił zgromadzone w sprawie dowody w kontekście obowiązującego na dzień wydania stanu prawnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono m.in., iż uwzględniając własne wątpliwości co do wysokości cen nabytych urządzeń oraz fakt, że biegły-rzeczoznawca, jako osoba posiadająca specjalistyczną wiedzę, ma najlepsze rozeznanie co do wartości urządzeń, przyjęto za wiarygodną przeprowadzoną przez niego wycenę. Tym samym, różnica pomiędzy zafakturowanymi kosztami nabycia ww. maszyn i urządzeń, zadeklarowanymi przez grupę producentów we wniosku o przyznanie pomocy finansowej, które wzbudziły wątpliwości organu I instancji (1.022 000,00 zł), a wartością rynkową przedmiotowych inwestycji, określoną przez ww. rzeczoznawcę na kwotę 456.600,00 zł, uznano za koszt niekwalifikowany do objęcia pomocą finansową w wysokości 565.400,00 zł (1.022 000,00 zł – 456.600,00 zł). W ocenie organu odwoławczego, wysokość pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, za okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r., została zawyżona łącznie o kwotę 424.050,00 zł (75% z kwoty netto 565 400,00 zł). Odnosząc się do argumentacji odwołania dotyczącej naruszenia przez organ I instancji art. 7, 9, 11 oraz 75 § 1 k.p.a., poprzez odmówienie w prowadzonym postępowaniu mocy dowodowej oświadczeniu producenta P. o nieudzielaniu rzeczoznawcy informacji dotyczących ceny urządzeń na potrzeby sporządzonych wycen, organ odwoławczy wskazał, że w uzupełnieniu dokonanej wyceny pismem z dnia 25 stycznia 2012 r., biegły - rzeczoznawca odniósł się do ww. oświadczenia i uzasadnił prawidłowość swojej opinii w sposób nie budzący wątpliwości. Wskazano m.in., iż wiarygodne informacje dotyczące ofert handlowych biegły uzyskał bezpośrednio u producenta przedmiotowych urządzeń tj. P., przeprowadzając w dniu 9 grudnia 2011 r. z J.S. trzy rozmowy telefoniczne. W skardze z dnia 27 sierpnia 2012 r. na ww. decyzję organu II instancji E. Sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownej oceny. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 8, 9, 11, 77, 80 k.p.a. m.in. poprzez pominięcie oświadczenia producenta P., potwierdzającego kwotę wydatków, oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na opinii biegłego – rzeczoznawcy, który nie odniósł się do wyjaśnienia jednego z producentów, wobec czego wykazał swą niewiarygodność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Przechodząc do wyjaśnienia stanowiska Sądu wskazać przede wszystkim na wstępie należy, iż istota sprawy sprowadza się do prawidłowej wyceny części urządzeń, których koszt wskazany został we wniosku Skarżącej jako kwalifikowany koszt inwestycji. Organ oparł się tutaj na przeprowadzonej w toku postępowania administracyjnego wycenie biegłego – rzeczoznawcy. Z kolei Skarżący kwestionuje wysokość ustalonej wyceny podnosząc, iż prawidłowa jest przedstawiona przez niego kwota, na której poparcie złożono stosowne faktury VAT i oświadczenie producenta kwestionowanych urządzeń. Zdaniem Sądu w pełni zasadne jest prezentowane przez organ administracyjny stanowisko uznające wycenę biegłego – rzeczoznawcy za prawidłową. Tym samym odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom Skarżącej spółki oraz powoływanym oświadczeniom producenta dotyczącym spornej wyceny również uznać należało za prawidłowe. Wyjaśniając stanowisko Sądu przypomnieć należy, iż w toku badania złożonego wniosku w dniu 13 października 2011 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wystosował do grupy producentów wezwanie do złożenia wyjaśnień m.in. w zakresie wyjaśnienia i udokumentowania wysokich kosztów realizacji inwestycji. W odpowiedzi na powyższe grupa producentów (Skarżąca) w dniu 28 października 2011 r. złożyła korektę wniosku wraz z załącznikami, natomiast nie odniosła się do wysokich kosztów zrealizowanych inwestycji w zakresie: "zakup wózków do przemieszczania palet" i "zakup maszyn i urządzeń do zbioru grzybów". Ponowne wezwanie do złożenia wyjaśnień organ skierował do Skarżącej w dniu 7 listopada 2011 r. Odpowiadając na to wezwanie grupa producentów dołączyła pismo uzasadniające wysokie koszty inwestycji (wskazano na potrzebę dobrych warunków gwarancji wózków widłowych N., wózków do zbioru pieczarek oraz koszyków do mocowania wag na wózkach) a w dniu 21 listopada 2011 r. złożono dodatkowe wyjaśnienie wysokich kosztów zakupu wózków przemieszczania palet (w planie dochodzenia podano niższą cenę bowiem w trakcie zbierania ofert, Skarżąca kierowała się niską ceną). Mając zatem na uwadze zmianę prezentowanego przez stronę skarżącą stanowiska w zakresie kosztów inwestycji oraz brak klarownego wyjaśnienia wątpliwości organu, w pełni uzasadnione było zwrócenie się przez organ do biegłego – rzeczoznawcy celem oszacowania wartości inwestycji obejmującej zakup wózków widłowych, zakup wózków do zbioru pieczarek z dolnych pólek, zakup wózków zawieszanych na półkach do zbioru pieczarek oraz zakup koszyków do mocowania wag na wózkach. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że kwestionowana ocena wartości przedmiotowych urządzeń wymagała wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu wyceny pojazdów maszyn i urządzeń. Z tego też względu w niniejszej sprawie uzasadnione było odwołanie się przez organy do dowodu z opinii biegłego - którą to możliwość daje art. 84 § 1 k.p.a. Przedmiotowa możliwość nie oznacza oczywiście bezkrytycznego przyjęcia przez organ ustaleń biegłego za własne. Sporządzona opinia winna być bowiem spójna i wskazywać na przeprowadzony proces wyciągania wniosków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt: I SA/Wa 2084/04, LEX nr 19264). Omawiany środek dowodowy nie może zawierać niejasności, pomyłek, braków, a w tym zakresie organ ma nie tylko prawo, ale i obowiązek zbadania, czy przedłożona mu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna oraz ewentualnie żądać jej uzupełnienia przez biegłego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt: II SA/Łd 802/07, LEX nr 385389). Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę wycena biegłego – rzeczoznawcy realizowała wszystkie wskazane wyżej wymogi. Odnosząc się tutaj do zarzutów skargi dotyczących sporządzonej przez biegłego wyceny tj. oświadczenia producenta P. o nieudzielaniu rzeczoznawcy informacji dotyczących ceny urządzeń na potrzeby sporządzonych wycen, wskazać należy, iż organ postępując zgodnie z ww. regułami i dążąc do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości zwrócił się do rzeczoznawcy o zajęcie stanowiska w tej sprawie. Ustanowiony biegły (rzeczoznawca mgr inż. J.J.) w piśmie z dnia 25 stycznia 2012 r., odniósł się do ww. oświadczenia producenta wykazując, zdaniem Sądu w sposób nie budzący wątpliwości, rzetelność sporządzonej opinii. Warto tutaj wskazać, iż biegły wyjaśnił m.in., że wiarygodne informacje dotyczące ofert handlowych uzyskał bezpośrednio u producenta przedmiotowych urządzeń tj. P., przeprowadzając w dniu 9 grudnia 2011 r. z J. S., trzy rozmowy telefoniczne (dołączano do pisma bilingi dokumentujące połączenia z numerem). Biegły - rzeczoznawca w ww. uzupełnieniu wskazał, iż J.S. nie został poinformowany na potrzeby jakiego kontraktu udzielał informacji, a więc jego wypowiedź była całkowicie swobodna i bezstronna, a udzielając informacji o ww. okolicznościach niewątpliwie udzielał ich na potrzeby wycen sporządzonych przez biegłego - rzeczoznawcę. Biegły wyjaśnił także, iż po udzieleniu obszernych odpowiedzi ze strony J.S. i zakończeniu rozmowy, producent ten oddzwonił do biegłego i oświadczył, że ceny urządzeń sprzedawanych przez niego są w zupełnie innych wartościach, ponieważ na urządzenia te daje 5 letnią gwarancję, przy czym wskazał tutaj wartości identyczne jak na fakturach dla E. Sp. z o.o. Biegły zauważył, iż sposób prowadzenia drugiej rozmowy przez J.S. wskazywał wyraźnie na to, że domyślił się on lub poznał od osoby trzeciej cel przeprowadzanego z nim wcześniej wywiadu i usiłował sprostować wcześniejszej informacje. Podkreślić tutaj również należy, iż biegły w swoich wyjaśnieniach wskazał, że wycena opiera się nie tylko na oświadczeniu, producenta, ale uwzględnia również takie okoliczności jak: jakość materiałów użytych do produkcji, wielkość zamówienia (zamówienie obejmowało znaczne ilości trzech prostych urządzeń o identycznej konstrukcji), odniesienie do przeciętnych cen stosowanych w obrocie na terenie kraju z uwzględnieniem miejsca położenia przedmiotu transakcji. W zakresie gwarancji przedmiotowych urządzeń, biegły wyjaśnił, iż przedłużona gwarancja choćby nawet 5-cio letnia nie jest elementem ceny w przypadku kontraktu z ARiMR, ponieważ jest niezgodna z zasadami finansowania wynikających z umowy pomiędzy ARiMR a "E.". Pomijając jednak nawet kwestię dopuszczalności wliczenia do cen ewentualnej gwarancji przedmiotowych urządzeń, biegły wskazał, iż koszty serwisowania i wymiany elementów konstrukcyjnych tych urządzeń podczas pięciu lat eksploatacji stanowią niewielki procent ich wartości w cenach ustalonych przez rzeczoznawcę, ponieważ są to urządzenia proste, wykorzystywane głównie w warunkach statycznych, poza ich przemieszczaniem, praktycznie bez możliwości ich uszkodzenia, chyba, że w wyniku niewłaściwej eksploatacji np. przeciążenia, czego żadna gwarancja nie obejmuje. W ocenie Sądu przedstawione wyżej wyjaśnienia biegłego są klarowne, spójne i logiczne a tym samym wycena dokonana przez rzeczoznawcę zasadnie uznana została przez organ za prawidłową. Biegły wyjaśnił bowiem powoływane przez Skarżącą spółkę wątpliwości w zakresie informacji pozyskanych od producenta J.S., udowadniając nawet (załączonymi bilingami) okoliczność przeprowadzenia rozmów z ww. producentem. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń. Strona miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Analiza akt oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wskazuje dowolności w ustaleniach faktycznych, niekorzystnej, pozbawionej logiki interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego czy też wybiórczego traktowania zgromadzonego materiału dowodowego. Podkreślić tutaj należy, iż spoczywający na organie obowiązek pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, wynikający z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 Kpa nie sprowadza się do bezkrytycznego akceptowania twierdzeń strony i złożonych przez stronę dowodów ale polega również na ich ocenie, która jest dokonywana w sposób swobodny. Wyjaśnić tutaj należy, iż wyrażona w art. 7 kpa zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie ustala nadrzędności którejkolwiek z wymienionych wartości ani też nie określa zasad rozstrzygania konfliktów między nimi. Z jej brzmienia wynika, iż ustawodawca przyjmuje regułę, zgodnie z którą oba te interesy podlegają równorzędnej ochronie bez dominacji któregokolwiek z nich. Mając zatem na uwadze, iż postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, wyjaśnić należy, iż w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego Sąd nie dopatrzył się również uchybień organu w zakresie materialno-prawnej podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym zarzuty skargi również w tym zakresie Sąd uznał za nieuzasadnione. Wyjaśnić tutaj należy, iż zastosowanie w sprawie znajdują: rozporządzenie Rady (WE) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L 99 z 1 kwietnia 2007 r., str. 18, z późn. zm.), rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz. Urz. UE L 09 z 11 sierpnia 2005 r., str. 1—25, z późn. zm.), oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. Urz. UE L 299 z 16 listopada 2007 r., str. 1, z późn. zm.), oraz akt wykonawczy do niego tj. rozporządzenie Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 157 z 15 czerwca 2011 r., str. 1). Przepisy krajowe mające tutaj zastosowanie to ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm.), oraz ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r. Nr 145, poz. 868, późn. zm.), zwana dalej "ustawą", oraz wydane w oparciu o nią akty wykonawcze: rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. r. Nr 5, poz. 27), rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 98, poz. 822), zwane dalej "rozporządzeniem", oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 stycznia 2006 r. w sprawie wysokości krajowych środków finansowych przeznaczonych na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 16, poz. 122). Zgodnie z art. 103a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007 oraz art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy pomoc finansowa jest udzielana wstępnie uznanym grupom producentów owoców i warzyw na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Jak wynika natomiast z art. 117 rozporządzenia 543/2011 płatności oblicza się na podstawie kwoty, którą uznano za kwalifikowalną a państwo członkowskie sprawdza wniosek o przyznanie pomocy otrzymany od beneficjenta i określa kwoty, które kwalifikują się do otrzymania wsparcia. Z przepisu tego wynika, iż państwo członkowskie określa przy tym kwotę, którą należy wypłacić beneficjentowi w oparciu o sam wniosek, oraz kwotę, którą należy wypłacić beneficjentowi po sprawdzeniu kwalifikowalności wniosku. Istotnym jest, iż w przypadku gdy kwota określona na podstawie ust. 2 lit. a przekracza kwotę określoną zgodnie z ust. 2 lit. b, o więcej niż 3 %, nakłada się odpowiednią karę. Kwota kary jest równa różnicy między kwotami obliczonymi w ust. 2 lit. a i b omawianego przepisu. W przedmiotowej sprawie kwota główna wnioskowanej pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzenie działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania określona została jako 977.412,17 zł, natomiast jak wynika z poczynionych ustaleń kwota należna to 553.362,17 zł. Wartość procentowa różnicy pomiędzy kwotą wnioskowaną, a kwotą należną wynosi więc 76,63%. Z uwagi na fakt, iż wartość procentowa różnicy pomiędzy wnioskowaną kwotą, a kwotą należną przekracza 3 %, zasadnie organ nałożył karę w wysokości 424.050,00 zł, zaś na podstawie art. 117 ust. 3 rozporządzenia 543/2011, kwotę należną 553 362,17 zł obniżył o kwotę 424.050,00 zł. W związku z powyższym prawidłowe było ustalenie kwoty pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów z prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, po uwzględnieniu redukcji na 129.312,17 zł, co stanowi pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 129.312,17 zł oraz pomoc finansową na pokrycie części kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 0,00 zł. Tym samym zarzut skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 103a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007 uznać należało za nieuzasadniony. Reasumując powyższe, zdaniem Sądu słusznie organ uznał kwestionowaną przez Skarżącą wycenę biegłego – rzeczoznawcy za prawidłową, bowiem w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie brak było podstaw do kwestionowania jej rzetelności i prawidłowości. Ustalenia organu dokonane w przedmiotowej sprawie są spójne i logiczne a obowiązujące w sprawie przepisy prawa zastosowane i zinterpretowane zostały w sposób prawidłowy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.