V SA/Wa 2300/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez A. W. MBC C. (dalej: strona lub skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor Izby, organ odwoławczy) nr (...) z dnia (...) czerwca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w W.(dalej: Naczelnik Urzędu, organ I instancji) nr (...) z dnia (...) marca 2014 r. odmawiającą zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych w wysokości 22 053,00 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 28 października 2013 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu o zwrot podatku akcyzowego w wysokości 22 053,00 zł z tytułu dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej 16 samochodów osobowych marki Citroen. Uzupełniając wniosek strona dołączyła 2 listy przewozowe CMR b/n z dnia 11 i 14 marca 2013 r., faktury zakupu i sprzedaży ww. samochodów, dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju, faktury proforma i potwierdzenia przelewu za samochody. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu decyzją z dnia (...) marca 2014 r. odmówił zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej ww. samochodów osobowych. Organ I instancji stwierdził, że jedną z podstawowych przesłanek warunkujących zwrot podatku akcyzowego jest okoliczność, by dostarczane wewnątrzwspólnotowo pojazdy nie były wcześniej zarejestrowane na terytorium kraju. Natomiast organ ustalił, że 11 szt. samochodów objętych przedmiotowym wnioskiem figuruje w centralnej ewidencji pojazdów ze statusem: pojazd zarejestrowany i rejestracja ma charakter stały. Oznacza to, że przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej były samochody zarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z powyższych względów organ I instancji odmówił zwrotu akcyzy. Pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. strona złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie zwrotu podatku akcyzowego, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia postępowania dowodowego. Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 752, dalej: u.p.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że sporne pojazdy w momencie eksportu były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, - art. 107 ust. 3 i 4 u.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że dokumenty przewozowe przedstawione przez Stronę nie potwierdzają dostawy przedmiotowych pojazdów, - art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W uzasadnieniu strona wskazała, że prawidłowej wykładni określenia "braku wcześniejszej rejestracji pojazdu" dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Po 249/12. Ponadto podniosła, że skoro w ocenie organu podatkowego 11 samochodów nie spełniało przesłanki z art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, to nie było podstaw do wydania decyzji odmownej także względem pozostałych 5 samochodów. Organ podatkowy przy wydaniu decyzji odmawiającej zwrotu akcyzy, oparł się jedynie na ogólnych informacjach w systemie elektronicznym CEPIK oraz informacji z jednej z szesnastu faktur, gdzie wskazane są ogólne daty rejestracji pojazdów bez wskazania na ich charakter (stały lub czasowy). W ocenie podatnika czasowa rejestracja samochodu nie stanowi pierwszej rejestracji pojazdu w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, a zatem nie stanowi przeszkody do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego, o którym mowa w art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Wbrew twierdzeniom Strona spełniła wszystkie kryteria zwrotu podatku akcyzowego określone w art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym". Decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r. Dyrektor Izby utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po przytoczeniu podstaw prawnych organ stwierdził, że kwestią sporną pozostaje rozstrzygnięcie, czy strona - jako wnioskodawca - w chwili dokonywania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych, dysponowała prawem rozporządzania tymi pojazdami jako właściciel i czy przemieszczenie pojazdów dokonane zostało w jego imieniu. Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 Organ odwoławczy przedstawił następującą sekwencję zdarzeń: - w dniach: 23 sierpnia 2012 r., 28 września 2012 r., 26 października 2012 r. i 29 października 2012 r. Strona dokonała zakupu samochodów osobowych marki Citroen według faktur VAT o numerach: FS/7/10/2012/W - FA/10/2012 z dnia 29 października 2012 r., 1209/09/12 z dnia 28 września 2012 r., 17/08/12 z dnia 23 sierpnia 2012 r., 6/T/2012 z dnia 23 października 2012 r., 30/CZ/2012-37/CZ/2012 z dnia 26 października 2012 r. od H. Sp. z o.o., A. P. Sp. z o.o., PHU D. D. T., W. G. R. W. Sp. j., M. M. S.; - w dniu 29 października 2012 r. Strona sprzedała ww. pojazdy w oparciu faktury VAT o numerach: FA/28/10/2012/MBC - FA/43/10/2012/MBC z dnia 29 października 2012 r. na rzecz D. A.; - w dniach: 29 października 2012 r. i 31 października 2012 r. rozpoczęto procedurę przemieszczenia pojazdów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego do finalnego odbiorcy D. A. Z powyższego wynika, że Strona dokonała zakupu 14 spośród 16 samochodów osobowych przed dokonaniem dostawy, zaś pozostałych 2 pojazdów w dniu rozpoczęcia dostawy od ww. podmiotów. Zatem, w dacie rozpoczęcia dostawy wewnątrzwspólnotowej 14 pojazdów były jej własnością w rozumieniu prawa cywilnego, Natomiast pozostałe 2 samochody osobowe stanowiły własność nabywców. Dyrektor Izby podkreślił, iż ustawodawca w ustawie o podatku akcyzowym, oznaczając podmiot uprawniony do zwrotu akcyzy, celowo nie użył określenia "nabył prawo własności samochodu osobowego", lecz zwrotu "nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel". Określenia te nie są tożsame i każde z nich obejmuje inny krąg adresatów. Zaznaczył, że znaczenie terminu "prawo rozporządzania samochodem jak właściciel" oznacza każdą czynność, której skutkiem jest możliwość faktycznego dysponowania samochodem w sposób i w zakresie przypisanym właścicielowi, bez wątpienia taką czynnością jest sprzedaż czy też zamiana. Umowa sprzedaży jest umową konsensualną, co oznacza, że dochodzi do skutku tylko poprzez złożenie oświadczenia woli. Nabywcy lub działający na ich zlecenie przewoźnicy, będąc lub nie będąc właścicielami samochodów, odbierając od skarżącej samochody, nabyli prawo rozporządzania nimi jak właściciele. Oznacza to, że z momentem wydania pojazdów skarżąca faktycznie straciła prawo rozporządzania tymi samochodami "jak właściciel" Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 1060/12). Organ odwoławczy zaznaczył, że przepisy nie nakazują, aby wnioskodawca przedstawił wszystkie wymienione dokumenty w art. 107 ust. 3 i 4 u.p.a. Podstawowym warunkiem jest bowiem, aby dokumenty te niezbicie potwierdzały wywóz samochodów osobowych z terytorium kraju. Wówczas przedstawianie innych dodatkowych dokumentów w zupełności mija się z celem. Dyrektor Izby wskazał, że podatnik przedstawił jako dowód dostawy wewnątrzwspólnotowej międzynarodowy list przewozowy CMR bez nadanego numeru z dnia 29 października 2012 r. i 31 października 2012 r., które jednoznacznie wskazują, że nadawcą przesyłki był Wnioskodawca (dane zamieszczone w polu nr 1 i nr 22). Z treści tych dokumentów wynika również, że procedurę dostawy rozpoczęto w dniu 29 października 2012 r. i 31 października 2012 r. Jednakże, nie wynika z nich, kiedy dokładnie przesyłkę dostarczono do odbiorcy (brak podpisu i stempla odbiorcy w polu nr 24). Co więcej, pomimo że w polu nr 16 wskazano przewoźnika UAB "I.L.", to nie ma potwierdzenia jego usługi w polu nr 23 CMR. W ocenie organu odwoławczego, przedstawione kserokopie dowodów nie można uznać w pełni za wiarygodne, bowiem w Strona nie wykazała należytej staranności, aby to ona rozporządzania fizycznie pojazdami, jak właściciel, a przemieszczenie zostało dokonane we własnym imieniu. Nie ma też innych dokumentów przesądzających, że to właśnie Strona dokonała dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych. Dyrektor Izby zauważył, że kluczowym przy zwrocie akcyzy jest legitymowanie się dowodami potwierdzającymi fakt realizacji dostawy wewnątrzwspólnotowej, wynikającymi z art. 107 ust. 3 i 4 u.p.a. Skoro strona wystąpiła z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej 16 samochodów osobowych, to powinna udowodnić realizację tej dostawy poprzez przedstawienie odpowiednich dokumentów. W sprawie Strona, nie wykazała, że to ona dokonała dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego. Nie ulega wątpliwości, że w momencie rozpoczęcia procedury dostawy 14 pojazdów były własnością Strony w rozumieniu prawa cywilnego oraz Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 władała/rozporządzała nimi fizycznie. Ponadto, Strona nie dostarczyła dowodów potwierdzających zapłatę akcyzy od pojazdów na terytorium kraju, zgodnie z przepisami prawa. W dodatku 11 spośród 16 pojazdów posiadało status "zarejestrowanych" w momencie dokonania przemieszczenia. Zatem, niespełnienie wszystkich łącznie przesłanek uniemożliwia otrzymanie zwrotu podatku akcyzowego. Nie bez znaczenia ustawodawca użył w przepisie prawnym (art. 107 ust. 1 u.p.a.) przesłanki, warunkujące uprawnienie do zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej. Niespełnienie którejkolwiek z nich uniemożliwia zwrot podatku akcyzowego z tytułu dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych. Zatem, nie można zgodzić się ze Stroną, że "nie niweczyło to możliwości rozpoznania i wydania decyzji co do pozostałych 5 samochodów". Pismem z dnia 21 lipca 2014 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby z dnia (...) czerwca 2014 r. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 107 ust. 1 u.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że sporne pojazdy w momencie eksportu oraz realizowania dostawy były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 2) art. 107 ust. 3 i ust. 4 u.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż dokumenty przewozowe nie potwierdzają eksportu przedmiotowych pojazdów, 3) art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji Podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o ogólne informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w stanie faktycznym sprawy, w dniu dokonania dostawy tj. 29 i 31 października 2012 r. samochody objęte wnioskiem były zarejestrowane jedynie czasowo. Czasowa rejestracja samochodu nie stanowi pierwszej rejestracji pojazdu w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym i nie stanowi przeszkody do uzyskania zwrotu, o którym mowa w art. 107 ust. 1 u.p.a. Oznacza to, że Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 przesłanka "braku wcześniejszej rejestracji została spełniona" i nie było podstaw prawnych do wydania decyzji odmawiającej zwrotu podatku. Skarżący zwrócił uwagę, że organ przy wydaniu decyzji odmawiającej zwrotu akcyzy, oparł się jedynie na danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz informacji z faktur sprzedaży przedmiotowych samochodów, gdzie zamieszczono ogólny zapis, że rejestracji dokonano w dniach 22 sierpnia 2012r., 28 września 2012r., 26 października 2012r., 29 października 2012r. Jednakże, ani dane zawarte w elektronicznym systemie CEPIK ani zapisy na fakturach, nie zawierają podstawowej, a kluczowej w sprawie informacji, że rejestracje w ww. terminach miały charakter czasowy oraz tego, że strona nie była właściwa w chwili wydania decyzji o rejestracji, gdyż dokonała sprzedaży przedmiotowych pojazdów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w cyt. art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.). Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę ze wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (Art. 107 ust. 4 u.p.a.) Ciężar dowodu, obowiązek wykazania spełnienia przesłanek uprawniających do zwrotu akcyzy, spoczywa na wnioskującym o ten zwrot. Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów, są: 1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, 2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności, 3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju, 5) złożenie wniosku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Celnego, Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego. Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie. Warunki jakie ustawodawca sformułował w tym przepisie, odnoszą się do samochodu, do podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy i do samego wniosku. Te dotyczące samochodu polegają na tym, że musi to być samochód osobowy, niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju i podlegający dostawie wewnątrzwspólnotowej. Podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy musi być tym podmiotem, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej lub w jego imieniu dostawa jest realizowana, ponadto podmiot ten powinien posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie tej dostawy. Natomiast odnośnie wniosku, to winien on być złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, w terminie roku od dnia dokonania dostawy oraz spełniać wymagania cyt. art. 107 ust 4 u.p.a. i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz.U. Nr 32, poz. 246, dalej: rozporządzenie w sprawie zwrotu akcyzy). W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej 16 samochodów marki Citroen. W odniesieniu do 11 samochodów, objętych wnioskiem skarżącego z 28 października 2012 r., sporne jest wypełnienie przez skarżącego warunków co do samochodu, a konkretnie wymogu braku zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, co stanowiło wyłączną podstawę do odmowy zwrotu podatku akcyzowego we wskazanym zakresie. W ocenie Sądu, organy podatkowe na podstawie zgromadzonych dokumentów, miały podstawy do stwierdzenia, że skarżący nie spełnił spornego warunku. Powyższe wynika z danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W tym miejscu warto zauważyć, że zgodnie z art. 80a ust. 1 ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm., dalej: Prawo o ruchu drogowym) tworzy się centralną ewidencję pojazdów, zwaną Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 dalej "ewidencją". W myśl natomiast ust 2 art. 80a Prawa o ruchu drogowym w ewidencji gromadzi się dane i informacje o pojazdach zarejestrowanych oraz o ich właścicielach lub niektórych posiadaczach. Zgodnie z art. 80a ust. 4 Prawa o ruchu drogowym ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw wewnętrznych w systemie teleinformatycznym. W rozumieniu niniejszej ustawy minister ten jest administratorem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2014, poz. 1114) system teleinformatyczny, to zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania zapewniający przetwarzanie, przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych przez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2014 r. poz. 243 i 827). Należy także wskazać, że art. 80b ust. 1 i 1a Prawa o ruchu drogowym wskazuje jakie dane gromadzi się w tej ewidencji. Dane te dotyczą pojazdu, dowodu rejestracyjnego (albo pozwolenia czasowego), karty pojazdu, organu (który dokonał rejestracji pojazdu), właściciela pojazdu (oraz posiadacza) a także zawierają inne informacje szczegółowo wskazane w tym przepisie. W szczególności należy stwierdzić, co ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, że w ewidencji tej gromadzone są dane dotyczące pierwszej rejestracji pojazdu (art. 80b ust. 1 pkt 1 lit. g Prawa o ruchu drogowym) oraz informacje o wyrejestrowaniu pojazdu wraz z datą i przyczyną wyrejestrowania (art. 80b ust. 1a pkt 2 lit. g Prawa o ruchu drogowym). Natomiast art. 80b ust. 2 pkt 1 i 4 Prawa o ruchu drogowym wskazuje, że dane lub informacje, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a, przekazuje do ewidencji: 1) wymienione w ust. 1 pkt 1-5 – organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie po zarejestrowaniu pojazdu (...); 4) wymienione w ust. 1a – organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie po ich uzyskaniu. Kolejne przepisy tej ustawy regulują kwestie udostępniania tych danych. I tak art. 80c ust. 1 pkt 8 Prawa o ruchu drogowym wskazuje m.in., że dane lub informacje zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one niezbędne do realizacji ich Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 ustawowych zadań (...), z zastrzeżeniem ust. 2 organom kontroli skarbowej, organom celnym i wywiadowi skarbowemu. Mając zatem na uwadze powyższe przepisy organy prawidłowo ustaliły – w odniesieniu do 11 samochodów objętych wnioskiem skarżącego o zwrot akcyzy - na podstawie prowadzonej przez ministra centralnej ewidencji, że sporne pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane w kraju (22 sierpnia 2012r., 28 września 2012r., 26 października 2012r., 29 października 2012r.) przed ich dostawą wewnątrzwspólnotową. Nie budzi wątpliwości sądu, że wydruk z ewidencji może stanowić dowód w sprawie. Zdaniem sądu dowód ten jest dowodem równoważnym z dowodem urzędowym. Wynika to bowiem zarówno z faktu prowadzenia tej ewidencji przez organ centralny, jak również ze sposobu gromadzenia danych. Zatem organ mógł przyjąć, że samochody zostały zarejestrowane w kraju w datach wskazanych w ewidencji. Z ewidencji wynika zarówno organ rejestrujący, data i nadany pojazdom numer rejestracyjny. Stąd też prawidłowa była konstatacja organu, że konsumpcja danego pojazdu nastąpiła w kraju, a nie na terytorium innego państwa członkowskiego. Dowodem powyższego są dane z CEPiK, które jasno wskazują, na datę poboru danych, że sporne pojazdy są nadal zarejestrowane. Dlatego też prawidłowo organ z tej przyczyny odmówił zwrotu podatku akcyzowego. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego wskazujących, że rejestracja w kraju miała charakter czasowy, a nie stały, co w jego ocenie przesądza o możliwości zwrotu akcyzy, to należy wskazać, że jest to twierdzenie nieuprawnione. Po pierwsze i najważniejsze organ dysponuje dowodem, który jasno wskazuje, że pojazd był i nadal jest zarejestrowany. Tego dowodu strona w żaden sposób nie obaliła, mimo, że ciężar dowodowy w postępowaniu w przedmiocie zwrotu akcyzy obciąża wnioskodawcę a nie organ. Z danych CEPiK jasno wynika oprócz daty pierwszej rejestracji 11 samochodów fakt, że do dnia pobrania danych z ewidencji, tj. 4 lutego 2014r. pojazdy, od których strona żąda zwrotu akcyzy były zarejestrowane w kraju. Zatem bezzasadne są twierdzenia skarżącego o niezarejestrowaniu tych pojazdów. Ponadto Sąd wyjaśnia, że art. 74 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym wskazuje na dwa rodzaje rejestracji czasowej: z urzędu oraz na wniosek. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego artykułu, rejestracji z urzędu dokonuje się w przypadku złożenia wniosku o rejestrację. Rejestracja na wniosek dopuszczalna jest w przypadku wywozu pojazdu Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 za granicę, przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w sytuacji przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. W niniejszej sprawie rejestracji czasowej dokonano w celu rejestracji pojazdu. Wynika to z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz przepisów mających zastosowanie w sprawie rejestracji. Mianowicie wszystkie sporne pojazdy posiadają nr rejestracyjny rozpoczynający się od dwóch liter, czterech cyfr i litery (np.: ST 2798E). Taka tablica rejestracyjna, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322, ze zm., dalej: rozporządzenie), jest zwyczajną tablicą rejestracyjną (§ 16 pkt 1), a nie tablicą tymczasową stosowaną do oznaczania pojazdów czasowo zarejestrowanych (§ 16 pkt 4). Potwierdzeniem tego, jest również zapis § 18 rozporządzenia, który wskazuje, że na tablicy zwyczajnej jest wytłoczony numer rejestracyjny barwy czarnej na białym tle, składający się z wyróżnika województwa, wyróżnika powiatu i wyróżnika pojazdu (§ 18 ust. 3 rozporządzenia). Natomiast na tablicy tymczasowej jest wytłoczony numer rejestracyjny barwy czerwonej na białym tle, składający się z wyróżnika województwa oraz wyróżnika pojazdu (§ 18 ust. 6 rozporządzenia). W sprawie wydane tablice rejestracyjne posiadały zarówno wyróżnik województwa, tj. S – śląskie, jak i wyróżnik powiatu T, tj. powiat tyski. Mając powyższe na względzie rejestracji pojazdów dokonano z urzędu, po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdów (art. 74 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym). Powodem natomiast rejestracji czasowej pojazdów nie było pozwolenie czasowe, w celu wywozu za granicę (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a Prawa o ruchu drogowym. Sąd podkreśla, że czasowa rejestracja z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu (art. 74 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy) jest częścią procesu rejestracji pojazdów, których celem było trwałe dopuszczenie do ruchu na terytorium kraju. Trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia rejestrując pojazd, z zastrzeżeniem ust. 2-4 i § 7, organ rejestrujący wydaje: 1) dowód rejestracyjny; 2) zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne; 3) nalepkę kontrolną. Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 Natomiast w myśl § 6 ust. 2 rozporządzenia w przypadku rejestracji czasowej pojazdu, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 (rejestracja z urzędu, po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdów – dopisek sądu) ustawy, organ rejestrujący wydaje: 1) pozwolenie czasowe; 2) zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne; 3) nalepkę kontrolną. Porównując powyższe przepisy należy stwierdzić, że organ rejestrujący wydaje identyczne dokumenty, co wprost potwierdza, że czasowa rejestracja jest tylko częścią procesu rejestracji. Odmiennie natomiast przedstawia się kwestia wydawanych przez organ dokumentów w przypadku rejestracji czasowej pojazdu, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 ustawy, gdyż w myśl § 6 ust. 3 rozporządzenia organ rejestrujący wydaje: 1) pozwolenie czasowe; 2) zalegalizowane tymczasowe tablice (tablicę) rejestracyjne. W sprawie, co wynika z ewidencji CEPiK, wydano wszystkie dokumenty określone § 6 ust. 2 rozporządzenia. W konsekwencji należy stwierdzić, że przedmiotowe samochody zostały zarejestrowane na terytorium kraju. W ocenie sądu, ten rodzaj rejestracji czasowej wyklucza prawo domagania się zwrotu akcyzy. Skoro rejestracji czasowej dokonano w celu rejestracji tych pojazdów, to należy uznać, że te pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane na terytorium kraju w dniu 12 marca 2013 r., co potwierdzają dane z CEPiK, a z tego tytułu co do zasady nie zwracany jest podatek akcyzowy. Tym samym Sąd nie podziela stanowiska WSA w Poznaniu zawartego w wyroku z 17 maja 2012r., III SA/Po 249/12, który wskazał na konieczność stałej rejestracji. Sąd w składzie orzekającym uznaje, że niezarejestrowanie należy odczytywać, jako brak złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. W przedmiotowej sprawie taki wniosek został złożony i uzyskano z urzędu najpierw czasową rejestrację a następnie rejestrację pojazdu, na co wskazuje status pojazdu widniejący w wydruku z ewidencji CEPiK - pojazd zarejestrowany. Reasumując powyższe rozważania, odnoszące się do 11 samochodów marki Citroen DS4 objętych wnioskiem skarżącego o zwrot akcyzy, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 107 ust. 1 za nieuzasadniony. Nietrafne są też zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 ust. 3 i ust. 4 ustawy .p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że dokumenty przewozowe nie Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 potwierdzają eksportu przedmiotowych samochodów. W ocenie Sądu rację ma Dyrektor Izby wskazując, że w toku prowadzonego postępowania skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających rzeczywiste zrealizowanie wewnątrzwspólnotowej dostawy pojazdu. Okoliczność ta stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do odmowy zwrotu akcyzy w odniesieniu do powyższego pojazdu. Podkreślenia wymaga, że przedstawione przez skarżącego listy przewozowe CMR bez nadanych numerów z dnia 29.10.2012r. i 31.10.2012 r. (k. 52 i k. 53 akt administracyjnych) nie dokumentują faktycznego wywozu pojazdów poza terytorium kraju. Dokumenty te nie dowodzą nawet zlecenia przewozu (brak podpisów przewoźnika, ustaleń co do wynagrodzenia przewoźnika, ustaleń co do tego, czy przewoźne zostało zapłacone, czy nie, wreszcie pominięto wskazanie, kto ma ponosić koszty). Nie dowodzą również jednak jej faktycznego wykonania przewozu, a więc i dostawy, skoro nie potwierdzono na nim otrzymania przesyłki we Francji czy gdziekolwiek indziej. Tymczasem z § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy wynika, że w przypadku gdy dokumenty wymienione w art. 107 ust. 3 u.p.a., nie potwierdzają wykonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu, podmiot obowiązany jest do przedłożenia innych dokumentów wskazujących na ich wykonanie, w szczególności: 1) korespondencji handlowej; 2) dokumentu dotyczącego ubezpieczenia lub frachtu; 3) dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową albo eksport. Skarżący - wbrew wymogom prawa – żadnego z takich dokumentów nie złożył. W tej sytuacji nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 107 ust. 3 i ust. 4 u.p.a. poprzez przyjęcie, że dokument przewozowy nie potwierdza dostawy wewnątrzwspólnotowej pojazdu Citroen DS4 o nr VIN VF7NX9HD8DY513021. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 155 Ordynacji podatkowej poprzez brak wezwania skarżącego do nadesłania dodatkowych dokumentów potwierdzających dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej powyższego pojazdu. Jak zostało już wyjaśnione – na gruncie przepisów u.p.a. oraz rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy – ciężar dowodu, obowiązek wykazania spełnienia przesłanek uprawniających do zwrotu akcyzy, spoczywa na wnioskującym o ten zwrot. Sygn. akt V SA/Wa 2300/14 W świetle powyższego brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej polegających na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i wydania decyzji w oparciu o ogólne informacje zgromadzone w CEPiK. Sąd nie stwierdził przy tym wadliwej oceny zebranych w sprawie dowodów i poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych. Oceny dowodów dokonano zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Organy podatkowe dokonały w zakresie istotnym dla orzekania prawidłowej oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zaskarżone rozstrzygniecie jest zgodne z przepisami prawa, w szczególności u.p.a. Mając na względzie przedstawione okoliczności Sąd oddalił skargę zgodnie z wymogiem art. 151 p.p.s.a.