V SA/Wa 2362/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Irena Kudiura, Protokolant - Michał Petranik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi W.L. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oddala skargę. Przedmiotem skargi z 18 lipca 2007 r. wniesionej przez Województwo L. jest decyzja Ministra Finansów z [...] czerwca 2007 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody L. z [...] marca 2007 r. nakazującą zwrot do budżetu państwa wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem części dotacji w kwocie [...]zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Minister Finansów decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] zwiększył budżet Wojewody L. o kwotę [...] zł z przeznaczeniem na realizację przez Województwo L. zadań zleconych z zakresu budowy systemu ratownictwa medycznego. Ww. środki finansowe zostały przekazane czterem jednostkom, w tym kwota [...] zł - Szpitalowi Wojewódzkiemu SP ZOZ w Z. Pismem z dnia 3 stycznia 2007 r. Województwo L. przesłało dokumentację rozliczeniową dotyczącą wydatkowania środków finansowych przyznanych w 2006 r. w ramach dotacji celowej. Do dokumentacji załączono fakturę, z której wynikało, iż kwotę [...] zł przeznaczono na zakup trzech stolików przyłóżkowych TABLO (SP-01). W piśmie z 27 lutego 2007 r., skierowanym do Województwa L., Wojewoda L. poinformował, iż kwota przekazana w ramach dotacji nie mogła być wykorzystana na zakupy w ramach wydatków bieżących, tj. odnoszących się do zakupów bieżących, których wartość jednostkowa jest niższa od kwoty określonej w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przeznaczenie dotacji na zakupy bieżące, stanowi wykorzystanie przyznanej sumy niezgodnie z jej przeznaczeniem i podlega zwrotowi do budżetu państwa. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. o numerze [...], powołując w podstawie prawnej art. 145 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych Wojewoda L. zobowiązał Województwo L. do zwrotu części dotacji celowej w kwocie [...] zł, wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Organ wskazał, iż powyższa kwota powinna być zwrócona wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych naliczonych począwszy od dnia przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, tj. od dnia 23 października 2006 r. W uzasadnieniu Wojewoda podniósł, iż kwota przeznaczona na zakup trzech stolików przyłóżkowych stanowi wydatek bieżący, którego wartość jednostkowa (366 zł) jest niższa od kwoty określonej w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (3.500 zł). Natomiast wydatkowanie dotacji na zakupy bieżące stanowi o jej wykorzystaniu niezgodnie z przeznaczeniem i podlega zwrotowi do budżetu państwa. Jednocześnie wskazano, iż odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem. Pismem z dnia 26 marca 2007 r. strona skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji do Ministra Finansów. W uzasadnieniu wskazano, iż strona nie naruszyła zasad wydatkowania dotacji, bowiem dokonany zakup trzech stolików przyłóżkowych na łączną kwotę 1.098 zł, mimo, że jego wartość jest niższa niż kwota określona w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. 3.500 zł, jest zakupem o charakterze inwestycyjnym, a nie bieżącym. Wyjaśniono, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o rachunkowości przez środki trwałe rozumie się rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich zgodnie z punktem "b" tego przepisu także wszelkie "inne rzeczy". Ustawa nie określa bowiem granicy kwotowej do zaliczenia danej rzeczy do środków trwałych, a jedynie wskazuje na okres używalności tej rzeczy. Zainteresowana podkreśliła, iż stolik był "elementem całości i zakupu związanego z pozostałymi urządzeniami i niezbędnymi do prawidłowego wykorzystania zakupionych na tą samą fakturę pozostałych środków inwestycyjnych". Wskazała, iż twierdzenie Wojewody, że dokonany zakup ma charakter zakupu bieżącego jest oparty jedynie na podstawie jednostkowej kwoty zakupu określonej w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem skarżącej ww. kwota nie przesądza czy dany zakup należy kwalifikować jako wydatek bieżący, czy inwestycyjny, a jedynie pozwala na "jednorazowe" zamortyzowanie wartości danego środka trwałego w zależności od tego czy jego wartość nie przekracza tej właśnie kwoty wymienionej w tym przepisie. Nie oznacza to jednakże że rzecz zakupiona poniżej tej wartości nie może być traktowana jako środek trwały (niezależnie od sposobu amortyzacji). Pismem z dnia 18 kwietnia 2007 r. Minister Finansów zwrócił się do Ministra Zdrowia o zajęcie stanowiska czy dokonany przez Województwo L. zakup stolika przyłóżkowego stanowi wydatek bieżący, czy jest zakupem środka trwałego będącego elementem całości wyposażenia w sprzęt medyczny. W odpowiedzi na powyższe Minister Zdrowia poinformował, iż w związku z treścią § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu finansowania inwestycji z budżetu państwa oraz art. 16 f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, sprzęt, którego wartość początkowa jest niższa niż 3.500 zł nie może być finansowany z dotacji celowych udzielanych z budżetu państwa na dofinansowanie lub finansowanie kosztów realizacji inwestycji. Ponadto w piśmie z 28 maja 2007 r. Minister wyjaśnił, iż w ramach Programu Zintegrowane Ratownictwo Medyczne na 2006 r., wojewodom przyznane zostały środki na wydatki majątkowe z przeznaczeniem na realizację zadań związanych z doposażeniem szpitalnych oddziałów ratunkowych, centrów powiadamiania ratunkowego oraz zakup ambulansów. Doposażenie funkcjonujących placówek finansowane było w ramach zakupów gotowych dóbr inwestycyjnych i nie stanowiło pierwszego wyposażenia. Pierwsze wyposażenie, bez względu na wartość, finansowane jest bowiem w ramach zadania budowlanego, ponieważ pozwala na uruchomienie działalności w obiekcie, w którym była prowadzona inwestycja. W związku z powyższym dokonany zakup należy traktować jako wydatek bieżący. Decyzją z [...] czerwca 2007 r. Minister Finansów po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody L. z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu powołano treść mających w sprawie zastosowanie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu finansowania inwestycji z budżetu państwa oraz art. 16 f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie wyjaśniono, że w myśl art.145 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, dotację należy zwrócić wraz z naliczonymi odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Powołano również stanowisko reprezentowane przez Ministra Zdrowia w piśmie z 28 maja 2007 r. Jednocześnie wskazano, iż ustawa o finansach publicznych nie daje możliwości odstąpienia od egzekwowania zwrotu wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem dotacji celowej. W skardze na decyzję z [...] czerwca 2007 r. wydaną przez Ministra Finansów, Województwo L. zarzuciło naruszenie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu finansowania inwestycji z budżetu państwa oraz art. 16 f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała na błędna wykładnię ww. przepisów i nieprawidłowe przyjęcie, iż zakup odrębnego od łóżek środka trwałego nie podlegał finansowaniu w ramach środków przekazanych z budżetu państwa. Strona nie zgodziła się, iż zakup stolika przyłóżkowego uprawniał do jednorazowego odpisu amortyzacyjnego, a tym samym zgodnie z § 4 rozporządzenia z 3 lipca 2006 r., nie podlegał finansowaniu z dotacji celowej. Skarżąca wskazała, iż w niniejszej sprawie kwestią kluczową jest odpowiedz na pytanie, czy ww. zakupiony sprzęt stanowi odrębny środek trwały, czy też winien być traktowany jako część zestawu w skład, którego wchodzi również łóżko rehabilitacyjne. Zdaniem skarżącej stolik stanowi część środka trwałego, a zatem zważywszy na wartość całego zestawu, jego finansowanie może być dokonane w oparciu o dotację celową. Wyjaśniła, że jeśli chodzi o kwestie funkcjonalne stolik przyłóżkowy nie pełni żadnych funkcji samodzielnych i stanowi element pomocniczy łóżka rehabilitacyjnego. "Jego parametry i wielkość dostosowane są do danych rodzajów łóżek rehabilitacyjnych i tylko z nimi mogą być użyte." W związku z powyższym strona dokonała kwalifikacji środka trwałego opisanego jako "Łóżko rehabilitacyjne elektryczne z wyposażeniem PLE-xxx-T 33.10.20-50.11" wraz ze stolikiem Tablo SP-01. W ocenie zainteresowanej całość tak sklasyfikowanego środka trwałego mogła być finansowana ze środków przekazanych w ramach dotacji i nie podlegała wyłączeniu na mocy § 4 cytowanego rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Województwo L. otrzymało w 2006 r. dotację celową z budżetu państwa na realizację "Programu Zintegrowane Ratownictwo Medyczne" w kwocie [...] zł, z tego dla Szpitala Wojewódzkiego –Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Z.– [...] zł, z przeznaczeniem na inwestycje i zakupy inwestycyjne dla szpitalnego oddziału ratunkowego. Z przedstawionej przez Urząd Marszałkowski Województwa L. dokumentacji rozliczeniowej wykorzystanych środków oraz załączonej do niej faktury nr [...] wynika, że Szpital zakupił m.in. trzy stoliki przyłóżkowe – TABLO (SP-01) w cenie jednostkowej 366 zł brutto, o łącznej wartości 1.098 zł. Zgodnie z treścią art. 113 ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 nr 249, poz. 2104) z budżetu państwa mogą być udzielane dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego jako zadania z zakresu administracji rządowej. Jednocześnie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu finansowania inwestycji z budżetu państwa (Dz. U. nr 120, poz. 831) wskazuje, że z dotacji celowych udzielanych z budżetu państwa na dofinansowanie lub finansowanie kosztów realizacji inwestycji, o których mowa w art. 113 ust. 2 ww. ustawy o finansach publicznych, może być finansowany m.in. zakup lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, z wyjątkiem tych, których wartość początkowa nie przekracza kwoty uprawniającej do dokonania jednorazowo odpisu amortyzacyjnego, określonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodzie zaś z treścią art. 16 f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) odpisów amortyzacyjnych dokonuje się gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 3 500 zł. Z powyższego wynika, że zakup stolików przyłóżkowych w cenie jednostkowej 366 zł stanowił wykorzystanie dotacji celowej niezgodnie z jej przeznaczeniem. Ustawa nie przewiduje bowiem możliwości finansowania zakupu środków trwałych, których wartość początkowa nie przekracza kwoty 3.500 zł i tym samym uprawnia do jednorazowego odpisu amortyzacyjnego. Sąd nie zgodził się również z argumentem skarżącej, iż stolik przyłóżkowy nie może stanowić odrębnego środka trwałego ale powinien być traktowany jako część zestawu, w skład którego wchodzi także łóżko rehabilitacyjne. Strona wskazała, iż w niektórych rodzajach łóżek, stoliki są trwale połączone z łóżkiem, stanowiąc jego dodatkowe wyposażenie. W takim przypadku pogląd strony dotyczący braku jakichkolwiek samodzielnych funkcji stolika byłby uzasadniony. Jednakże w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania – jak wynika z załączonej do dokumentacji rozliczeniowej, faktury nr [...] – stolik został ujęty w jej odrębnej pozycji (Lp. 2) i nie stanowi dodatkowego wyposażenia łóżka. Z opisu zawartego w polu "Nazwa/PKWiU" faktury wynika, iż przedmiotem zakupu było łóżko rehabilitacyjne elektryczne z wyposażeniem PLE-xxx-T 33.10.20-50.11. Jednakże wyposażenia tego nie stanowił ujęty w kolejnej pozycji faktury stolik przyłóżkowy. W związku z powyższym wskazać należy, iż Minister Finansów dokonał słusznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego Minister Zdrowia, w piśmie z dnia 28 maja 2007 r., skierowanym do Ministra Finansów wyjaśnił, że: "W ramach Programu Zintegrowane Ratownictwo medyczne na 2006 r., środki zostały przyznane wojewodom na wydatki majątkowe, z przeznaczeniem na realizację zadań związanych z doposażeniem szpitalnych oddziałów ratunkowych, centrów powiadamiana ratunkowego oraz zakup ambulansów. Doposażenie funkcjonujących placówek finansowane było w ramach zakupów gotowych dóbr inwestycyjnych i nie stanowiło pierwszego wyposażenia. Pierwsze wyposażenie, bez względu na wartość, finansowane jest bowiem w ramach zadania budowlanego, ponieważ pozwala na uruchomienie działalności w obiekcie, w którym była prowadzona inwestycja. W świetle powyższego, dokonany zakup należy traktować jako wydatek bieżący". Sąd wyjaśnia, iż fakt wykazania przez skarżącą w ewidencji środków trwałych stolika przyłóżkowego wraz z łóżkiem jako kompletu, nie nakłada na organ kontrolujący sposób wydatkowania środków uzyskanych z dotacji celowej, obowiązku dokonania oceny tożsamej z tą, na którą wskazuje strona skarżąca. Organ wydaje bowiem decyzję po przeanalizowaniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie zaś jedynie w oparciu o oświadczenie strony. Nie można również zgodzić się, iż zaskarżone rozstrzygnięcie Ministra Finansów nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego. Cytowane bowiem powyżej uregulowania zarówno rozporządzenia Rady Ministrów z 3 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu finansowania inwestycji z budżetu państwa jak również ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w pełni uzasadniają treść wydanej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.