V SA/Wa 2366/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zabłocka, Sędzia WSA Krystyna Madalińska – Urbaniak, Asesor WSA Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant Izabela Kucharczyk – Szczerba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy; - oddala skargę - Z. K. (zwany dalej: "Skarżącym") wnioskiem z 30 marca 2006 r. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zwanego dalej: "Zakładem") o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W uzasadnieniu oświadczył, iż przyczyną złożenia wniosku jest likwidacja spółki cywilnej Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego "E." w S., w której jest wspólnikiem oraz jej problemy finansowe związane z zaległościami w stosunku do wierzycieli, brak możliwości wyegzekwowania przysługujących spółce należności od kontrahentów oraz zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Oświadczył, iż poza wykonywaną pracą nie posiada innych źródeł dochodów. Nie ma żadnego majątku ruchomego i nieruchomego, a przy tak dużej kwocie zaległości jej spłata pociągnie za sobą skutki w postaci braku możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Zakład decyzją z [...] czerwca 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137 poz. 887 ze zm., zwanej dalej: "u.s.u.s.") odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy w łącznej wysokości [...] zł. W uzasadnieniu przytoczono treść art. 28 ust. 3 u.s.u.s. oraz z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, dalej powoływane jako: "rozporządzenie z dnia 31 lipca 2003 r.") i uznano, iż Skarżący w przedstawionej dokumentacji nie uwiarygodnił należycie okoliczności, które stanowiłyby podstawę do umorzenia należności lub stwierdzenia całkowitej ich nieściągalności. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 20 czerwca 2006 r. Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, albo przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, iż organ niewłaściwie przeprowadził postępowanie dowodowe nie uwzględniając treści art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. oraz art. 28 ust. 3a i § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. Analiza dokumentów dokonana przez organ nie uwzględniła stanu posiadanego majątku, niskich wynagrodzeń za pracę, które uniemożliwiają spłatę zobowiązań oraz utrudniają zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Podniósł również, że organ nieprawidłowo określił jego dochód z tytułu zatrudnienia na 1500 zł., bo już w styczniu 2006 r. otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 1000 zł brutto, a od lutego 2006 r. w wysokości 500 zł brutto. Dochód żony – E. K. – również nie był prawidłowo podany, ponieważ otrzymuje ona wynagrodzenie w wysokości 900 zł brutto. Zakład decyzją z [...] lipca 2006 r., wydaną na podstawie art. 83 ust. 4 u.s.u.s., podtrzymał decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 4 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3051/06 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, iż do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") (art. 83 ust. 4 u.s.u.s.). Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że w przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organem właściwym do jego załatwienia jest Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zwany dalej: "Prezesem Zakładu"). Tymczasem w niniejszej sprawie, decyzję wydał organ niewłaściwy Zakład, a nie Prezes Zakładu, co stanowi naruszenie przepisów o właściwości na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., która skutkuje nieważnością decyzji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes Zakładu decyzją z [...] czerwca 2007 r. nr [...]wydaną na podstawie art. 83 ust. 4 u.s.u.s. i art. 138 k.p.a. postanowił utrzymać w mocy decyzję z [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu decyzji przedstawiając kolejne przesłanki zawarte w art. 28 ust. 3 pkt 1 – 6 u.s.u.s. stwierdzono, że żadna z nich w stosunku do Skarżącego nie zachodzi. W szczególności organ uznał, że nie wystąpiła przesłanka z pkt 3 (nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przy jednoczesnym braku majątku z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa), ponieważ co prawda Skarżący zlikwidował działalność gospodarczą z dniem 15 lipca 2005 r., jednak Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w dalszym ciągu prowadzi wobec Skarżącego egzekucję na rzecz Zakładu, której bezskuteczności dotychczas nie stwierdził. Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z 17 kwietnia 2007 r. wynika, że prowadzone postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło wprawdzie do wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi, jednak Naczelnik Urzędu Skarbowego będzie w dalszym ciągu podejmował działania zmierzające do ustalenia źródeł skutecznej egzekucji. Nie wystąpiła też przesłanka z pkt 5 (naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję), ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w dalszym ciągu prowadzi wobec Skarżącego egzekucję na rzecz Zakładu, której bezskuteczności dotychczas nie stwierdził. Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z 17 kwietnia 2007 r. wynika, że prowadzone postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi, jednak Naczelnik będzie w dalszym ciągu podejmował działania zmierzające do ustalenia źródeł skutecznej egzekucji. Ponadto Komornik Sądowy prowadzi postępowania egzekucyjne wobec PPHU "E." s.c. E., Z. K.. Z porównania należności wykazanych w piśmie z 27 marca 2007 r. z należnościami wykazanymi w piśmie z 29 marca 2006 r. wynika, że część z nich została zapłacona (KM 1257/03, KM 119/04/ KM/114/02), część uległa zmniejszeniu (KM 632/01, KM 76/02, KM 44/02, KM 952/04, KM 1278/05), a pozostała kwota należności nadal pozostaje na podanym poziomie. Dodatkowo z przeprowadzonej analizy zobowiązań podatkowych PPHU "E." s,c, wykazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na dzień 22 marca 2006 r. i 30 kwietnia 2007 r. wynika, że zobowiązania uległy zmniejszeniu (wg stanu zaległości zobowiązanego na dzień 22 marca 2006 r. – wydruk komputerowy, pisma Urzędu Skarbowego z 30 kwietnia 2007 r. znak US.28VIA.824-45.TS 269/ZM/07). Nie wystąpiła także przesłanka z pkt 6 (jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne), ponieważ ze środków pieniężnych uzyskiwanych z egzekucji administracyjnej w pierwszej kolejności pokrywane są koszty egzekucyjne, których część, zgodnie z art. 64c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) stanowią ewentualne wydatki egzekucyjne, tj. koszty faktyczne poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji. Postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jest nadal prowadzone i nie wyklucza wyegzekwowania kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. W świetle powyższego stwierdzono, że w sytuacji Skarżącego nie zachodzą żadne okoliczności pozwalające na uznanie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek na podstawie ww. przepisów. W decyzji przytoczono także treść § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. zgodnie z którym – Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Przy czym za rodzinę, o której mowa w ust. 1 pkt 1, uważa się wspólnie zamieszkujące i gospodarujące z zobowiązanym osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające z zobowiązanym w faktycznym związku (§ 3 ust. 2 ww. rozporządzenia). Analizując sprawę w aspekcie § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. Prezes Zakładu ustalił, że rodzina Skarżącego składa się z 2 osób (Skarżącego i jego małżonki), a ich wspólny dochód uzyskany w 2006 r. wynosił 13.152,12 zł. Skarżący z tytułu zatrudnienia w wymiarze ½ etatu osiąga dochód brutto 500 zł, a małżonka 1000 zł brutto. Rodzina Skarżącego posiada zobowiązania z tytułu: kredytu mieszkaniowego z 16 marca 1999 r. – 13.499,34 EUR (stan na 16 kwietnia 2007 r.), a na spłatę miesięcznych rat ww. kredytu Skarżący otrzymuje środki finansowe od syna A. K.; nieopłaconych przez żonę Skarżącego składek w stosunku do Zakładu w wysokości 48.769,05 zł; nieopłaconych przez Skarżącego składek w stosunku do Zakładu w wysokości wynikającej z niniejszej decyzji (28.212,31 zł) oraz w kwocie 367.443,15 zł wg decyzji z 6 grudnia 2004 r. orzekającej o odpowiedzialności Skarżącego i małżonki za zobowiązania wynikające z działalności spółki PPHU "E." s.c.; niezapłaconego podatku PPHU "E." s.c. wysokości 10.241,16 zł; niezapłaconych zobowiązań cywilnoprawnych wynikających z działalności PPHU "E." s.c. na łączną kwotę 117.599,18 zł plus odsetki za zwłokę oraz zobowiązań na rzecz PSB K. Sp. o.o. w kwocie 16.000 zł zasądzonych w ugodzie sądowej z 16 września 2004 r. Przedstawione przez Skarżącego wydatki stałe na utrzymanie gospodarstwa domowego kształtują się na średnim poziomie 187,99 zł miesięcznie (usługi telekomunikacyjne, energia elektryczna, telewizja kablowa). Skarżący ponosi także wydatki na zakup leków 110,13 zł na własne leczenie [...] przez co pracuje tylko na ½ etatu. Z akt sprawy wynika, że od 22 listopada 2005 r. Skarżący leczy się w [...]. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że stan zdrowia nie pozbawia Skarżącego uzyskiwania dochodu i nie występuje również konieczność sprawowania opieki nad przewlekłym chorym członkiem rodziny. Prezes Zakładu ustosunkowując się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, że iż w trakcie prowadzonego postępowania organ nie uchybił treści art. 77 § 1 k.p.a., gdyż Skarżący 11 kwietnia i 26 czerwca 2006 r. był wzywany do uzupełnienia materiału dowodowego sprawy, a 15 maja i 11 lipca 2006 r. podpisał oświadczenie, że nie wnosi zastrzeżeń i uwag, co do toczącego się postępowania oraz że zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny. Tym samym przed wydaniem decyzji organ umożliwił Skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego i zachował zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. Prezes Zakładu podzielił twierdzenie wyrażone w decyzji Zakładu z 2 czerwca 2006 r., że decyzję odnośnie kredytu mieszkaniowego Skarżący podjął wiedząc o konieczności uregulowania zaległych składek. Umowę kredytu mieszkaniowego Skarżący i małżonka podpisali 16 marca 1999 r., na który to dzień za okres rozliczeniowy do 31 grudnia 1998 r. na koncie Skarżącego, małżonki i PPHU "E." s.c. figurowały zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek spłacanych w formie układów ratalnych, co oznacza, że Skarżący znał w momencie podpisywania umowy o udzielenie kredytu mieszkaniowego swoją sytuację finansową powodującą trudności w spłacaniu zadłużonych składek względem Zakładu. Prezes Zakładu wskazał, że 2 września 2005 r. Skarżący darował wraz z żoną lokal mieszkalny o pow. 68,50 m2 położony w S. swemu synowi A. K.. Ponadto organ ustalił, iż PPHU "E." s.c., której był wspólnikiem posiada wierzytelność w łącznej kwocie 105.124,06 zł plus dalsze odsetki. W ocenie Prezesa Zakładu w sytuacji Skarżącego można mówić o znacznym utrudnieniu w zaspokojeniu potrzeb rodziny w przypadku regulowania obciążających Skarżącego zaległych składek, gdyż Skarżący znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji materialnej. Jednakże norma zawarta w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. uprawnia Prezesa Zakładu do uznaniowego wyrażenia zgody na umorzenie należności z tytułu składek. Nie oznacza to jednak dowolności przy rozstrzyganiu wniosku, bowiem organ wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia powinien kierować się, nie tylko dbałością o ważny interes strony, ale także wziąć pod uwagę interes finansów ubezpieczeń społecznych, co wynika wprost z art. 28 ust. 3 b u.s.u.s. Ponadto Prezes Zakładu dodał, iż umorzenie jest nadzwyczajną formą wygaśnięcia wymagalnych należności z tytułu składek, będącą odstępstwem od zasady równego traktowania wszystkich ubezpieczonych (art. 2a u.s.u.s.). Dlatego też, Zakład winien ten środek stosować wyłącznie w stosunku do dłużników, których sytuacja w sposób istotny różni się od sytuacji innych płatników składek. Zdaniem Prezesa Zakładu nie można przyjąć, że sytuacja majątkowa Skarżącego, choć niewątpliwie ciężka, w istotny sposób różni się od tej, w jakiej znajduje się ogół dłużników Zakładu. Na końcu Prezes Zakładu podkreślił, że Skarżący posiada trójkę dorosłych dzieci, które zgodnie z art. 128 Kodeksu rodzinnego, jako dzieci nie pozostające na utrzymaniu Skarżącego, są zobowiązane dostarczać rodzicom środków utrzymania, jako krewnym w linii prostej. W skardze do Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie nadanej 25 lipca 2007 r. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji drugiej instancji i wydanie, bądź orzeczenia co do istoty, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W motywach skargi podniesiono, iż postępowania odwoławcze nie toczyło się w Warszawie przed Prezesem Zakładu, lecz przed Oddziałem ZUS w S., który wcześniej wydał zaskarżoną decyzję, a więc niewłaściwy organ w sprawie. Skarżący zarzucił, iż zatrważające jest twierdzenie w zaskarżonej decyzji, iż przy łącznym dochodzie brutto Skarżącego i jego żony wynoszącym 1500 zł, są oni w stanie spłacić zadłużenie Zakładu w łącznej kwocie 473.489,22 zł. Podkreślił, iż mieszkanie wraz z kredytem zostało darowane synowi wobec niemożliwości spłaty kredytu. Stwierdził, iż wierzytelność spółki "E." wynosząca 105.124,06 zł jest nieściągalna, ponieważ postępowanie komorników sądowych okazało się nieskuteczne. W opinii Skarżącego w jego sytuacji doszło do całkowitej nieściągalności zadłużenia o jakiej mowa w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. Skarżący zarzucił także błędną wykładnię § 3 ust. 1 rozporządzenia z 31 lipca 2003 r. oraz stwierdził, iż analiza dokumentów nie uwzględniła stanu posiadanego majątku oraz stanu zadłużenia. Skarżący zarzucił także organowi stronniczość. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Granice niniejszej sprawy nakreślone zostały we wniosku Skarżącego z [...] marca 2006 r., którym wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek wraz z odsetkami. Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s., należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach wyliczonych w ust. 3 tego artykułu. W przepisie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. ustawodawca wskazał przypadki, w których zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Wyliczenie zawarte w tym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia. W uchwale z dnia 6 maja 2004 r. (sygn. akt II UZP 6/04, OSNP 2004/16/285) Sąd Najwyższy wskazał między innymi, że "(...) Przepis art. 28 ust. 2 u.s.u.s. (...) jest oparty na konstrukcji tzw. "uznania administracyjnego", co oznacza, że decyzja w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi rentowemu, który w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tejże ustawy, może, ale nie musi umorzyć zaległości. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności stanowiąc, że w takim wypadku mogą być one umorzone." Natomiast przy braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie nie zaistniał żaden z przypadków, stanowiących o możliwości uznania całkowitej nieściągalności należności wobec Skarżącego, dotyczy to także wskazywanego przez Skarżącego i określonego w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. przypadku, gdy jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Prezes Zakładu w zaskarżonej decyzji wskazał, iż okoliczność powyższa w przedmiotowej sprawie nie występuje, gdyż toczy się postępowanie egzekucyjne przez Naczelnika Urzędu Skarbowego i nie jest wykluczone wyegzekwowanie kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Organ odwoławczy prawidłowo także wskazał, iż powyższy przepis dotyczy wydatków egzekucyjnych, a nie szerszej kategorii jaką są koszty egzekucyjne. Rozróżnienie tych pojęć zawierają także przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954) – art. 64b i art. 64c. Ponadto należy podnieść, iż długi Skarżącego w okresie od marca 2006 r. w stosunku do marca 2007 r. uległy zmniejszeniu – porównanie należności wykazanych w piśmie z 27 marca 2007 r. z należnościami wykazanymi w piśmie z 29 marca 2006 r. (p. str. 59 i 132 akt adm.) – część z nich została zapłacona (KM 1257/03, KM 119/04/ KM/114/02), część uległa zmniejszeniu (KM 632/01, KM 76/02, KM 44/02, KM 952/04, KM 1278/05), a część pozostała na dotychczasowym poziomie. Dodatkowo PPHU "E." s.c., której Skarżący był wspólnikiem posiada wierzytelność w łącznej kwocie 105.124,06 zł plus dalsze odsetki, która jak twierdzi Skarżący w skardze jest nieściągalna, jednakże z akt sprawy wynika – oświadczenia z 20 kwietnia 2006 r. i 7 maja 2007 r. (k. 60 i 179 akt adm.) – iż postępowania wobec dłużników nie zostały zakończone, trwa zarówno postępowanie upadłościowe "P." Sp. z o.o. w S., jak też ugodowe z "M." S.A. w W.. Zatem twierdzenie Skarżącego o nieściągalności tych wierzytelności należało uznać ze przedwczesne. W ocenie Sądu, prawidłowo zatem zostało ustalone, iż w stosunku do Skarżącego nie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności, na którą się powoływał, a w konsekwencji brak było możliwości – jak wyżej wyjaśniono – umorzenia należności w oparciu o to kryterium. Z kolei w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. ustawodawca przewidział możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Dotyczy to jednakże wyłącznie należności ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek (definicję ustawową płatnika składek zawiera art. 4 pkt 2 u.s.u.s.). Podstawy umorzenia należności z tytułu składek, w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s., określone zostały w § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r., gdzie jako przesłanki umożliwiające umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wskazane zostały okoliczności związane z wykazaniem przez zobowiązanego, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny w szczególności w przypadku, gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (§ 3 ust. 1 pkt 1) lub poniesienia strat w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności (§ 3 ust. 1 pkt 2). Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie powyższych przepisów, tj. § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. poprzez przyjęcie, iż w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione określone w nich przesłanki. Należy jednak ponownie podkreślić, iż również w przypadku decyzji podejmowanych na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s w związku z § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. także mamy do czynienia z tzw. uznaniem administracyjnym. Także i tu prawo wyboru rozstrzygnięcia przysługuje Zakładowi. Może on, ale nie musi umorzyć należności, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje Zakładu do zastosowania ulgi, jaką jest umorzenie należności. Ponadto trzeba zwrócić uwagę, iż przesłanki określone w tych przepisach mają charakter ocenny, a ich interpretacji na użytek danej sprawy dokonuje każdorazowo podejmujący rozstrzygnięcie uprawniony organ, w tym przypadku Zakład, a w postępowaniu odwoławczym Prezes Zakładu. Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania, wynikające z konstrukcji prawnej analizowanych przepisów, sądowa kontrola decyzji uznaniowych sprowadza się przede wszystkim do badania prawidłowości samego postępowania poprzedzającego ich wydanie. Badany jest więc przede wszystkim sam proces dochodzenia przez organ administracji do rozstrzygnięcia sprawy oraz znajdujący odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji opis tego procesu. Oceniając sprawę z punktu widzenia powyższych kryteriów należy wskazać, iż nie można zgodzić się z zarzutami Skarżącego, iż wydanie decyzji nastąpiło bez uprzedniego wnikliwego zbadania sytuacji finansowej Skarżącego oraz uwzględnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Przed wydaniem decyzji organ rentowy przeprowadził postępowanie zmierzające do ustalenia sytuacji finansowej i życiowej Skarżącego z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego. Wskazał, że choć Skarżący leczy się na [...], a choroby te uniemożliwiają pełną aktywność zawodową, to jednak Skarżący uzyskuje dochód z tytułu zatrudnienia na ½ etatu. Ponadto małżonka Skarżącego – E. K. – jest zatrudniona i z tego tytułu osiąga miesięczny dochód w wysokości 1000 zł brutto. Wskazał również, że nie występuje konieczność sprawowania przez Skarżącego opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny. Wydając rozstrzygnięcie organ rentowy nie negował faktu, iż sytuacja ta jest trudna i nie jest możliwe jednorazowe, natychmiastowe spłacenie przez Skarżącego wszystkich zaległości wobec Zakładu. Jednocześnie jednak uznano, iż nie stanowi to podstawy do umorzenia tych należności. W uzasadnieniu decyzji podane zostały powody, którymi kierowano się odmawiając umorzenia należności z tytułu składek. Wydając takie rozstrzygnięcie organy wzięły pod uwagę wszystkie wskazywane przez Skarżącego okoliczności oraz odniosły się do podnoszonych przez niego argumentów. Fakt, iż dokonana przez organy ocena tych okoliczności i argumentów nie pokrywa się z subiektywnym przekonaniem Skarżącego o potrzebie i celowości umorzenia należności z tytułu składek, nie świadczy o tym, iż decyzja o odmowie umorzenia tych należności jest wadliwa. Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do przekroczenia ram uznania administracyjnego, przewidzianego w art. 28 u.s.u.s., a w konsekwencji wydanemu rozstrzygnięciu nie można postawić zarzutu dowolności. Dla ścisłości dodać należy, że wskazane wyżej przepisy o umarzaniu należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne znajdowały odpowiednie zastosowanie także do składek na Fundusz Pracy i składek na ubezpieczenie zdrowotne (art. 32 u.s.u.s.). Sąd za chybiony uznał zarzut skargi dotyczący rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez niewłaściwy organ. Otóż działający z upoważnienia Prezesa Zakładu – Dyrektor Oddziału Zakładu w S., był władny podjąć decyzję w jego imieniu. Należy wskazać, że w sprawach umarzania należności z tytułu składek decyzje wydaje Zakład, zaś Prezes Zakładu w sytuacji złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy jest jedynie adresatem tego wniosku i zarazem organem działającym za Zakład (por. wyrok NSA z 15 listopada 2006 r. sygn. akt II GSK 224/06, z 28 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 317/06). Przy czym ważnym jest – biorąc pod uwagę to, że Zakład nie jest organem jednoosobowym (monokratycznym) – ażeby w wyniku ponownego rozpoznawania konkretnej sprawy, co polega na rozpoznaniu jej od początku na zasadach właściwych do rozpoznawania odwołań, decyzji nie wydawał i nie podpisywał ten sam pracownik, co wynika z treści art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. – pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie decyzja Zakładu z 2 czerwca 2006 r. i decyzja Prezesa Zakładu z 25 czerwca 2007 r. zostały podpisane przez dwie różne osoby, a więc zgodnie z prawem. Na końcu zauważyć należy, że Sąd oceniał prawidłowość rozstrzygnięcia Prezesa Zakładu w dacie jakiej zapadło. Natomiast każda zmiana okoliczności faktycznych, w szczególności sytuacji majątkowej, rodzinnej lub zdrowotnej osoby zobowiązanej zaistniała po wydaniu decyzji, może być zawsze podstawą do ponownego wystąpienia z wnioskiem o umorzenie zaległości, bowiem odmowa ich umorzenia nie stwarza sytuacji powagi rzeczy osądzonej i – jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lutego 2000 r. sygn. akt III SA 398/99 (LEX nr 40399) – zobowiązany do uiszczenia zaległości może występować o jej umorzenie tak długu, jak długo zaległość ta istnieje, zwłaszcza zaś jeśli jego sytuacja ulegnie pogorszeniu. Aczkolwiek pogląd ten wypowiedziano w oparciu o przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, to jednak jest w pełni aktualny także na gruncie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.