V SA/Wa 237/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek postanawia: - odrzucić wniosek. Do skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lipca 2013 r. skarżący dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wskazał w nim, że zaskarżoną decyzję otrzymał w dniu 20 lipca 2013 r., lecz w zakreślonym terminie nie złożył skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego ze względu na błędne działanie Inspektoratu ZUS w Żyrardowie. Skarżący wyjaśnił, że decyzją nr [...] z dnia 18 kwietnia 2013 r. nr ZUS Inspektorat w Z. umorzył postępowanie w zakresie umorzenia zadłużenia obejmującego nieopłacone składki za zatrudnionych pracowników. Wydaną tego samego dnia decyzją nr [...] organ ten odmówił natomiast skarżącemu umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek figurujących na jego koncie osobistym oraz na koncie pracowniczym. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o umorzenie zaległości figurujących na koncie osobistym i pracowniczym ewentualnie umorzenie zaległości na koncie osobistym i rozłożenie na 12 rat zadłużenia figurującego na koncie pracowniczym oraz umorzenie odsetek, ewentualnie umorzenie zaległości na koncie osobistym i rozłożenie na 42 rat zadłużenia figurującego na koncie pracowniczym. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. ZUS III Oddział w Warszawie wniósł o sprecyzowanie zawartych we wniosku żądań. W odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący wniósł o umorzenie zadłużenia figurującego na jego koncie osobistym za okres od listopada 1997 r. do grudnia 1998 r. oraz o rozłożenie na raty zadłużenia figurującego na koncie pracowniczym za luty 1998 r. oraz za okres od października do listopada 1998 r. Następnie w dniu [...] lipca 2013 r. ZUS wydał decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. ZUS Inspektorat w Z. zawiadomił jednak skarżącego, iż jego wniosek z dnia [...] czerwca 2013 r. o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek nie zostanie rozpatrzony w terminie określonym w art. 35 k.p.a. jednocześnie wskazując termin załatwienia sprawy do dnia [...] sierpnia 2013 r. W dniu [...] sierpnia 2013 r. ZUS Inspektorat w Z. wydal decyzję nr [...] odmawiającą umorzenia zadłużenia figurującego na koncie osobistym skarżącego za okres od listopada 1997 r. do grudnia 1998 r. w łącznej kwocie 28.555,10 zł. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją ZUS [...] Oddział w W. z dnia [...] października 2013 r., którą jednocześnie umorzono postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że prowadzone były równocześnie dwa postępowania w sprawie, które zakończyły się wydaniem dwóch decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. i [...] sierpnia 2013 r. dotyczących tego samego zakresu żądań strony. Podsumowując skarżący wskazał, że w wyniku działania ZUS został wprowadzony w błąd, uznając iż jego wniosek o umorzenie i rozłożenie na raty zaległości będzie ponownie rozpatrywany pomimo wydania decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku reguluje szczegółowo art. 87 p.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należy więc zbadać, czy skarżący zachował termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż od spełnienia tego warunku zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie można ustalić w sposób jednoznaczny, że przyczyna uchybienia terminu po stronie skarżącego ustała najpóźniej w dacie doręczenia mu decyzji ZUS z dnia [...] października 2013 r. uchylającej decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. i umarzającej postępowanie pierwszej instancji. Z decyzji tej skarżący dowiedział się bowiem, że ZUS prowadził dwa postępowania równocześnie i pomimo wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2013 r. wydał ponownie decyzję rozstrzygającą wniosek skarżącego w tożsamym zakresie. Wskazana powyżej decyzja z dnia [...] października 2013 r. została doręczona skarżącemu w dniu 18 listopada 2013 r. (k. 173 akt administracyjnych sprawy o sygn. akt V SA/Wa 236/14), zatem siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 25 listopada 2013 r. Skarżący natomiast złożył ww. wniosek w dniu 13 grudnia 2013 r. (k. 53 akt sądowych), czyli po upływie tego terminu. Tym samym nie został spełniony wymóg formalny konieczny do rozpatrzenia wniosku. Sąd nie zatem mógł ocenić, czy okoliczności powołane przez skarżącego przemawiają za przywróceniem terminu do wniesienia skargi, czy też nie. Odrzucając wniosek w oparciu o normę z art. 88 p.p.s.a., sąd nie ocenia bowiem przesłanek uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej (por. post. NSA z 25 października 2011 r., I OZ 789/11, CBOSA). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.